Marian Mięsowicz

Z Historia AGH
Wersja z dnia 11:39, 17 gru 2015 autorstwa MariuszWijas (dyskusja | edycje) (zamienił w treści „Category:Uczeni” na „Category:Biogramy”)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Mięsowicz
Marian Miesowicz.jpg
Nazwisko Mięsowicz
Imię / imiona Marian
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab.
Tytuły honorowe AGH Zasłużony dla AGH
Data urodzenia 21 listopada 1907
Miejsce urodzenia Lwów
Data śmierci 5 kwietnia 1992
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności filozofia, fizyka
Pełnione funkcje Prorektor AGH (1953–1957)
Wydział Wydział Elektrotechniki Górniczo-Hutniczej
Rok przyznania doktoratu h.c. AGH 1979
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH za zasługi dla rozwoju fizyki a w szczególności fizyki wysokich energii, stosowanej fizyki jądrowej oraz ciekłych kryształów
Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski, Krzyż Komandorski, Krzyż Komandorski z Gwiazdą, Krzyż Wielki OOP
FunkcjeGdzieoddo
ProrektorAGH19521957


Prof. zw. dr hab. Marian Mięsowicz (1907–1992)

Specjalność: filozofia, fizyka


Życiorys

Urodził się we Lwowie 21 listopada 1907 roku, zmarł w Krakowie 5 kwietnia 1992 roku.

Studia fizyczne i matematyczne ukończył w UJ i w AG w Krakowie. Studia uzupełniające w uniwersytecie w Utrechcie (1936–1937).

Dr filozofii UJ, doc. fizyki w AG. W latach 1930–31 pracował w AG jako asystent na Wydziale Hutniczym. W 1939 r. habilitował się (AGH) na podstawie prac nad ciekłymi kryształami. Następnie docent (1938–45), prof. nadzw. (1947), prof. zw. (1949), kierownik Katedry Fizyki na Wydziale Górniczym (1946-1953), prorektor AGH (1952-1955), kierownik Zakładu Fizyki Ogólnej (1953-1957), kierownik Katedry Fizyki na Wydziale Elektrotechniki Górniczo-Hutniczej od 1957, dyrektor Instytutu Techniki Jądrowej (1966–73), prof. Międzyresortowego Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej (1973–82), dyrektor Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej (1973–77). Prowadził wykłady z fizyki doświadczalnej, fizyki jądrowej i zastosowań fizyki w geologii i geofizyce.

Jest autorem kilkudziesięciu prac i monografii z zakresu fizyki cząstek elementarnych, elektromagnetyzmu, fizyki jądra atomowego, krystalofizyki. Autor książki „Promienie kosmiczne”. Jako jeden z pierwszych przedstawił wyniki obserwacji właściwości falowodów i stwierdził, że fale elektromagnetyczne, uzyskiwane z wibratora iskrowego, ulegają monochromatyzacji po przejściu przez rurę metalową o przekroju prostokątnym. Odkryte przez niego główne współczynniki lepkości w ciekłych kryształach nazywa się powszechnie „Mięsowicz-coefficient”, a samo zjawisko „Miesowicz viscosity”.

Członek koresp. TNW, czł. koresp. PAN, czł. rzecz. PAN, czł. hon. PTFizycznego, czł. czynny reaktywowanej PAU (1989). Przewodniczący Rady Naukowej Inst. Badań Jądrowych i Inst. Fizyki Jądrowej oraz Inst. Techniki Jądrowej AGH. Członek Komisji Promieni Kosmicznych w Międzynarodowej Unii Fizyki Czystej i Stosowanej. Doktor Honori Causa UJ (1975), Doktor Honoris Causa AGH (1979) i Uniwersytetu Warszawskiego (1987).


Odznaczenia i nagrody

Krzyż Kawalerski, Krzyż Komandorski, Krzyż Komandorski z Gwiazdą, Krzyż Wielki OOP


Źródło:

  • Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T. 3. s. 119–122
  • Nauka Polska 1965 nr 5 (59). s. 33–37