Adam Julian Piotr Ludkiewicz

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Julian Piotr Ludkiewicz
Adam Ludkiewicz.jpg
Nazwisko Ludkiewicz
Imię / imiona Adam
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr inż.
Data urodzenia 12 lipca 1885
Miejsce urodzenia Kaukle
Data śmierci 8 lipca 1958
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności metalurgia stali
Pełnione funkcje Prodziekan Wydziału Metalurgicznego (1945–1947)
Wydział Wydział Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej


Odznaczenia i nagrody Krzyż Oficerski Oodrodzenia Polski, medale za Długoletnią Służbę i Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości (przed II wojną), Złoty Krzyż Zasługi (po wojnie).
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Hutniczy19451947

Prof. zw. dr inż. Adam Ludkiewicz (1885–1958)

Specjalność: metalurgia stali

Życiorys

Urodził się 12 lipca 1885 r. w majątku Kaukle w powiecie poniewskim na Ziemi Kowieńskiej (obecnie Litwa). Zmarł 8 lipca 1958 r. w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.


W 1914 r. ukończył studia inżynierskie w Instytucie Górniczym im. Katarzyny II w Petersburgu na Wydziale Metalurgicznym.

W 1931 r. habilitował się i został docentem metalurgii żelaza i metalurgii ogólnej; w 1932 r. tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego; w 1945 r. tytuł naukowy profesora zwyczajnego; w 1953 r. stopień doktora nauk technicznych.

Po zakończeniu studiów w latach 1914-1920 pracował w Zakładach Putiłowskich w Petersburgu najpierw na stanowisku inżyniera i pomocnika szefa, a od 1917 roku szefa stalowni. Po powrocie do polski w 1920 roku podjął pracę w urzędzie górniczym w Dąbrowie Górniczej jako inspektor hutniczy. Od 1922 roku związany z Akademią Górniczą, gdzie rozpoczął pracę jako starszy asystent w Zakładzie Metalurgii Żelaza na Wydziale Metalurgicznym, następnie od 1924 roku jako adiunkt. W latach 1923-1928 równolegle prowadził zajęcia z metalurgii żelaza w Szkole Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Dąbrowie Górniczej jako nauczyciel kontraktowy. W 1931 roku habilitował się i został docentem metalurgii żelaza i metalurgii ogólnej, a następnie w 1932 roku mianowany został profesorem nadzwyczajnym metalurgii stali na Wydziale Hutniczym. W 1939 roku, w ramach Sonderaktion Krakau, został aresztowany i wraz z innymi profesorami wywieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. Po powrocie do Krakowa w 1940 roku, wraz z profesorami Czyżewskim, Jeżewskim i Goetlem, założył Szkołę Górniczo—Hutniczo—Mierniczą w Krakowie, która w rzeczywistości była tajną Akademią Górniczą i przetrwała całą okupację niemiecką. Po wojnie w 1945 roku podjął ponownie pracę w Akademii jako profesor zwyczajny metalurgii stali. W 1953 roku otrzymał stopień doktora nauk technicznych.

Był autorem wielu prac naukowych z metalurgii surówki i stali, z których część została ogłoszona drukiem, a część wykorzystana w przemyśle. Jego referaty, wykłady cechowało nowatorstwo oparte na własnych koncepcjach.

Źródło:

  • Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). s. 130–133
  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 4/5. Warszawa 1994. s. 81–83