Wilhelm Krach

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilhelm Krach
Wilhelm Krach.jpg
Nazwisko Krach
Imię / imiona Wilhelm
Tytuły / stanowiska Prof.
Data urodzenia 23 stycznia 1907
Miejsce urodzenia Nisko
Data śmierci 6 lutego 1985
Dyscyplina/specjalności stratygrafia utworów mioceńskich
Wydział Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska


Odznaczenia i nagrody Order Polonia Restituta, Krzyż Kawalerski OOP
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Geologiczno-Poszukiwawczy19541956

Prof. Wilhelm Krach (1907–1985)

Specjalność: stratygrafia utworów mioceńskich

Życiorys

Urodził się 23 stycznia w 1907 roku w Nisku nad Sanem. Zmarł 6 lutego w 1985 roku. W 1929 roku ukończył studia z zakresu biologii w Uniwersytecie w Poznaniu. Trzy lata później uzyskał stopień doktora filozofii w Uniwersytecie Jagiellońskim.

Uczestnik kampanii wrześniowej. W latach 1944-1945 pracował jako nauczyciel szkoły średniej w Baranowie Sandomierskim. W 1945 roku wrócił do Krakowa i podjął pracę w Zakładzie Paleontologii UJ, początkowo jako adiunkt, a od 1952 roku - docent.

W 1954 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym w Akademii Górniczo-Hutniczej, do której został przeniesiony uniwersytecki Zakład Paleontologii. W AGH pracował do roku 1962. Od 1954 roku podjął równolegle pracę w Polskiej Akademii Nauk. W 1965 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1957-1965 kierował Pracownią Geologiczno-Stratygraficzną PAN. W Polskiej Akademii Nauk pracował do emerytury, na którą przeszedł w roku 1977.

Ogłosił ponad 60 prac z zakresu paleontologii i stratygrafii. Brał udział w pracach nad wielotomowym wydawnictwem zbiorowym "Budowa geologiczna Polski".

Brał udział w pracach Komisji Geologicznej PAN, działał jako członek komisji rewizyjnej w pracach Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Geologicznego. Przez wiele lat kierował pracami polskiej grupy roboczej RCMNS Parathetys.

Odznaczenia i nagrody

Order Polonia Restituta, Krzyż Kawalerski OOP


Źródło:

  • Annales Societatis Geologorum Poloniae 1988 vol. 58 no. 3–4. s. 511–514