Ludger Mirosław Szklarski

Z Historia AGH
Wersja z dnia 22:04, 10 gru 2013 autorstwa SzymonSokol (dyskusja | edycje) (Utworzył nową stronę „{{Infobox scientist | name = Ludger Mirosław Szklarski | image = szklar.jpg | family-name = Szklarski | given-name = Ludger | additional-name = Mirosław | ho...”)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludger Mirosław Szklarski
Nazwisko Szklarski
Imię / imiona Ludger
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab. inż.
Data urodzenia 1912
Data śmierci 2003
Dyscyplina/specjalności elektryfikacja i automatyzacja górnictwa



Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Komandorski, Kawalerski i Oficerski Krzyż Orderu Odrodzenia Polski, oraz wiele nagród państwowych za pracę naukową i osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze.
FunkcjeGdzieoddo
DziekanWydział Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa19571958
DziekanWydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej19631966

Prof. zw. dr hab. inż. Ludger Mirosław Szklarski (1912-2003)

Specjalność: elektryfikacja i automatyzacja górnictwa

Urodził się 26 marca 1926 roku w polskiej rodzinie w Jekaterynówce pod Łuckiem, zmarł 19 lipca 2003 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Ukończył Wydział Elektromechaniczny Instytutu Górniczego w Leningradzie (1934). W l. 1934-1937 pracował w kopalniach na Uralu. W l. 1939-1940 był asystentem, a później aspirantem w Instytucie Górniczym w Moskwie, gdzie uzyskał stopień kandydata nauk technicznych. W l. 1940-1941 docent Politechniki Lwowskiej. W l.1941-1945 pracował jako elektromonter w lwowskich zakładach Siemensa. W 1944 roku przeniósł się do Limanowej. W 1945 r. podjął pracę jako asystent na Politechnice Śląskiej, a od października tegoż roku w AGH w Katedrze Części Maszyn. Tutaj obronił pracę doktorską i habilitacyjną (1946), otrzymał tytuł prof. nadzw. (1948), następnie prof. zw. (1957). Członek korespondent (1969) i członek rzeczywisty (1983) PAN.

Utworzył i zorganizował Katedrę Elektryfikacji Urządzeń Górniczych, której był kierownikiem w l. 1946-1957. Inicjator utworzenia Wydziału Elektro-Mechanicznego. Po reorganizacji w 1970 r. był wicedyrektorem ds. naukowych (do chwili przejścia na emeryturę tj. do 1982 r.) Instytutu Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych.

Pionier polskiej automatyki. Był autorem i współautorem 263 publikacji, w tym 56 książek, głównie z dziedziny teorii napędu elektrycznego, automatyki, elektryfikacji i automatyzacji górnictwa, oraz kilkudziesięciu patentów krajowych i patentów w innych krajach, m. in. w Austrii, RFN i USA. Po przejściu na emeryturę prowadził nadal wykłady i wydał 8 książek (jako współautor). Promotor 30 rozpraw doktorskich.

Był współzałożycielem i prezydentem Komitetu Organizacyjnego Kongresów Automatyki (ICAMC), członkiem licznych komitetów np. Komitetu Elektrotechniki, Komitetu Górnictwa PAN, Sekcji Cybernetyki w Górnictwie, członkiem założycielem Międzynarodowych Kolei Liniowych (OITAF). Otrzymał tytuł członka Honorowego Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. W 1969 r. został członkiem korespondentem PAN, a od 1983 r. członkiem rzeczywistym PAN, członek PAU. Doktor honoris causa "Swojej" Alma Matris (1993), Instytutu Górniczego w Sankt Petersburgu (1994) oraz Wyższej Szkoły Górniczej w Ostrawie (1999). Zasłużony dla Akademii Górniczo-Hutniczej (2001).

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1995 nr 18. s. 10-11
  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1994 nr 5. s. 18
  • Kto jest kim w Polsce. Edycja 3. Warszawa 1993. S. 712
  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 2002 nr 102. s. 6-7
  • Dziennik Polski 2003 nr 170 (23 VII). s. 12 [nekrologi]
  • Dziennik Polski 2003 nr 172 (25 VII). s. IV
  • Elektrotechnika i Elektronika 2004 z. 1. s. 78