Eugeniusz Jan Horoszko: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 13: Linia 13:
 
| alt =  
 
| alt =  
 
| caption =  
 
| caption =  
| birth_date = 1909
+
| birth_date = 1909–1998
 
| birth_place =  
 
| birth_place =  
| death_date = 1998
+
| death_date =  
 
| death_place =  
 
| death_place =  
 
| resting_place =  
 
| resting_place =  
Linia 46: Linia 46:
 
| children =  
 
| children =  
 
}}
 
}}
Prof. nadzw. dr inż. '''Eugeniusz Jan Horoszko''' (1909-1998)
+
Prof. nadzw. dr inż. '''Eugeniusz Jan Horoszko''' (1909–1998)
  
 
Specjalność: elektrotermia
 
Specjalność: elektrotermia
  
Urodził się 20 września 1909 r. we Lwowie. Zmarł 8 lutego 1998 r. w Krakowie i tam też został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Studiował na Politechnice Lwowskiej w 1936 r. uzyskał dyplom inżyniera elektryka, po ukończeniu studiów przeniósł się na Górny Śląsk.
+
Urodził się 20 września 1909 r. we Lwowie. Zmarł 8 lutego 1998 r. w Krakowie i tam też został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Studiował na Politechnice Lwowskiej w 1936 r. uzyskał dyplom inżyniera elektryka, po ukończeniu studiów przeniósł się na Górny Śląsk.
  
Główny projektant ok. 30 prototypów pieców i nagrzewnic. W 1957 r. przy jego współudziale uruchomiono prototyp 30-tonowego stalowniczego pieca łukowego
+
Główny projektant ok. 30 prototypów pieców i nagrzewnic. W 1957 r. przy jego współudziale uruchomiono prototyp 30-tonowego stalowniczego pieca łukowego
  
W 1955 r. rozpoczął pracę na ówczesnym Wydziale Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa AGH. W 1973 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1964-1969 prodziekan Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH. W 1979 r. przeszedł na emeryturę.
+
W 1955 r. rozpoczął pracę na ówczesnym Wydziale Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa AGH. W 1973 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1964–1969 prodziekan Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH. W 1979 r. przeszedł na emeryturę.
  
Twórca elektrotermii w Polsce; założyciel Polskiego Komitetu Elektrotermii. Autor ok. 60 artykułów. Uzyskał 20 patentów.
+
Twórca elektrotermii w Polsce; założyciel Polskiego Komitetu Elektrotermii. Autor ok. 60 artykułów. Uzyskał 20 patentów.
  
 
Źródło:
 
Źródło:
* Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1998 nr 51. s. 27, portr.
+
* Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1998 nr 51. s. 27, portr.
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 14. Warszawa 2003. S. 48-50
+
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 14. Warszawa 2003. S. 48–50
  
  
 
{{DEFAULTSORT:Horoszko, Eugeniusz Jan}}
 
{{DEFAULTSORT:Horoszko, Eugeniusz Jan}}
 
[[Category:Uczony]]
 
[[Category:Uczony]]

Wersja z 17:19, 16 gru 2013

Eugeniusz Jan Horoszko
Nazwisko Horoszko
Imię / imiona Eugeniusz
Tytuły / stanowiska Prof. nadzw. dr inż.
Data urodzenia 1909–1998


Dyscyplina/specjalności elektrotermia



Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złota Odznaka Honorowa SEP
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej19641969

Prof. nadzw. dr inż. Eugeniusz Jan Horoszko (1909–1998)

Specjalność: elektrotermia

Urodził się 20 września 1909 r. we Lwowie. Zmarł 8 lutego 1998 r. w Krakowie i tam też został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Studiował na Politechnice Lwowskiej w 1936 r. uzyskał dyplom inżyniera elektryka, po ukończeniu studiów przeniósł się na Górny Śląsk.

Główny projektant ok. 30 prototypów pieców i nagrzewnic. W 1957 r. przy jego współudziale uruchomiono prototyp 30-tonowego stalowniczego pieca łukowego

W 1955 r. rozpoczął pracę na ówczesnym Wydziale Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa AGH. W 1973 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1964–1969 prodziekan Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH. W 1979 r. przeszedł na emeryturę.

Twórca elektrotermii w Polsce; założyciel Polskiego Komitetu Elektrotermii. Autor ok. 60 artykułów. Uzyskał 20 patentów.

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1998 nr 51. s. 27, portr.
  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 14. Warszawa 2003. S. 48–50