Roman Kazimierz Pampuch: Różnice pomiędzy wersjami
LidiaLosko (dyskusja | edycje) Nie podano opisu zmian |
LidiaLosko (dyskusja | edycje) Nie podano opisu zmian |
||
Linia 45: | Linia 45: | ||
|spouse= | |spouse= | ||
|children= | |children= | ||
}} | |||
{{Funkcja | |||
|Stanowisko=Prodziekan | |||
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki | |||
|Rok_od=1964 | |||
|Rok_do=1968 | |||
}} | |||
{{Funkcja | |||
|Stanowisko=Dziekan | |||
|Jednostka=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki | |||
|Rok_od=1969 | |||
|Rok_do=1972 | |||
}} | }} | ||
Prof. dr hab. '''Roman Kazimierz Pampuch''' (1927-) | Prof. dr hab. '''Roman Kazimierz Pampuch''' (1927-) |
Wersja z 13:08, 7 lut 2017
Roman Kazimierz Pampuch | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nazwisko | Pampuch | ||||||||||||
Imię / imiona | Roman Kazimierz | ||||||||||||
Tytuły / stanowiska | Prof. dr hab. | ||||||||||||
Data urodzenia | 4 marca 1927 | ||||||||||||
Miejsce urodzenia | Bydgoszcz
| ||||||||||||
Dyscyplina/specjalności | samorozwijająca się synteza wysokotemperaturowa, materiały ceramiczne, właściwości biomateriałów | ||||||||||||
Pełnione funkcje | Dziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH w latach 1969–1972
| ||||||||||||
Rok przyznania doktoratu h.c. AGH | 1999 | ||||||||||||
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH | za wybitny wkład w rozwój nauki o materiałach i inżynierii materiałów ceramicznych, stworzenie znanej w świecie polskiej szkoły ceramiki specjalnej oraz za szczególne zasługi w nauczaniu i rozpowszechnianiu wiedzy w tej dziedzinie | ||||||||||||
Odznaczenia i nagrody | Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski OOP, Krzyż Oficerski OOP, Prezesa Rady Ministrów. | ||||||||||||
|
Prof. dr hab. Roman Kazimierz Pampuch (1927-)
Dyscyplina/specjalności: samorozwijająca się synteza wysokotemperaturowa, materiały ceramiczne, właściwości biomateriałów
Nota biograficzna
Urodził się 4 marca 1927 roku w Bydgoszczy. Studiował na Wydziale Chemii Politechniki Śląskiej w latach 1945-48. Tytuł doktora nauk technicznych uzyskał na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej w 1954 roku, habilitował się na Wydziale Metalurgii AGH w 1963 roku, tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1973 roku. W latach 1969-1973 był dyrektorem Instytutu Ceramiki Specjalnej i Ogniotrwałej AGH. Twórca Katedry Ceramiki Specjalnej oraz szkoły „nauki o materiałach” na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH rozpropagowanej jego podręcznikami i wykładami w Europie, Japonii i USA.
Przebieg pracy zawodowej: Główny Instytut Górnictwa: organizator i kierownik pracowni fizykochemicznej Zakładu Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu 1948-1955; Instytut Materiałów Ogniotrwałych w Gliwicach: organizator i kierownik Zakładu Fizykochemicznego 1955-1961; AGH: kierownik pracowni Fizykochemii Krzemianów Katedry Chemii Krzemianów 1962-1967, kierownik Katedry Nauki o Materiałach/Katedry Ceramiki Specjalnej 1967-, prodziekan Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1964-1968, dziekan 1969-1972. Dyrektor Instytutu Ceramiki Specjalnej i Ogniotrwałej 1969-73, dyrektor naukowy Instytutu Inżynierii Materiałowej.
Wykładowca Uniwersytetu Katolickiego w Leuven, uniwersytetów w Madrycie, Carl-Marx-Stadt, Limoges, Clausthal.
Badania: fizykochemia węgla i procesów karbonizacji związków organicznych, mechanizm częściowego uwodornienia węgla, podstawy technologii otrzymywania włókien węglowych dla techniki i medycyny; krystalochemia krzemianów i przemian fazowych w krzemianach, szczególnie procesów rozkładu termicznego, określenie natury amorficznych faz przejściowych w procesach rozkładu glinokrzemianów oraz mechanizmu topotaktycznych reakcji rozkładu wodorotlenków; zjawiska spiekania nieorganicznych ciał stałych, sformułowanie mechanizmu przegrupowania ziarn, określenie roli wewnętrznych naprężeń w toku spiekania w zjawiskach zagęszczania i rozrostu ziarn; mechanizm samorozwijających się reakcji wysokotemperaturowych (spalanie w fazie stałej, SHS), ich zastosowanie do syntezy związków wysokotemperaturowych, sprecyzowanie specyficznego mechnizmu „wedrującej strefy reakcyjnej” w SHS, nowe kierunki kształtowania unikalnej mikrostruktury materiałów ceramicznych drogą wykorzystania SHS.
Autor bardzo wielu prac oryginalnych i artykułów w zagranicznej i krajowej prasie, autor i współautor książek z zakresu ceramiki i chemii. Autor kilkudziesięciu patentów. Promotor wielu prac doktorskich.
Członek wielu rad naukowych, komitetów i instytutów badawczych, między innymi członek Prezydium Międzynarodowej Akademii Ceramiki, członek korespondencyjny PAN od 1983 roku, członek rzeczywisty PAN od 1993 roku, członek czynny PAU od 1993 roku. Współzałożyciel Europejskiego Towarzystwa Ceramicznego. Redaktor czasopism fachowych polskich i zagranicznych.
Odznaczenia i nagrody
Złoty Krzyż Zasługi (1961), Krzyż Kawalerski OOP (1978), Krzyż Oficerski OOP (1982), Nagroda Stołecznego Miasta Krakowa (2006), Prezesa Rady Ministrów RP (1995), Europejskiego Towarzystwa Ceramicznego im. Leo Stuijtsa (1997), Ministerstwa Edukacji Narodowej (I, II, III stopnia), Ministerstwa Zdrowia (1973, 1975, 1982, 1989, 1998) i inne
Bibliografia
Książki
- Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. [Red. L. Mackiewicz, A. Żołna]. Warszawa 1993, s. 531–532
- Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M–R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 419-420
Artykuły
- Bąk B.: Nagroda Stołecznego Miasta Krakowa dla Profesora Romana Pampucha. Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 2006, nr 159, s. 11, [foto]
- Haberko K.: Nagroda im. A.L.Stuijtsa dla prof. dr hab. inż. Romana Pampucha. Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1997, nr 44/45, s. 43, [foto]
- Stoch L.: Profesor Roman Pampuch życie i dzieło. Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1999, nr 73, s. 29–31, [foto]
- [Protokół z Posiedzenia Senatu AGH... 29.09.1999], s. 1, 5, 15
Inne
- Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH