Władysław Stefan Lenkiewicz

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Stefan Lenkiewicz
Władysław Lenkiewicz.jpg
Nazwisko Lenkiewicz
Imię / imiona Władysław Stefan
Tytuły / stanowiska Dr hab. inż., prof. AGH
Data urodzenia 10 kwietnia 1916
Miejsce urodzenia Lwów
Data śmierci 5 października 2012
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności mechanika, metodologia projektowania, tribologia, teoria eksploatacji, drgania, tarcia, procesy tarcia metali
Wydział Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki


Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 40-lecia Polski Ludowej

Dr hab. inż., prof. AGH Władysław Stefan Lenkiewicz (1916-2012)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, metodologia projektowania, tribologia, teoria eksploatacji obiektów technicznych, drgania, tarcia, procesy tarcia metali,

Był też pisarzem i poetą oraz narciarzem. Jako naukowiec i narciarz używał imienia Władysław, a swoją twórczość literacką podpisywał imieniem Stefan.

Nota biograficzna

Urodził się 10 kwietnia 1916 roku we Lwowie. Zmarł 5 października 2012 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie.

W 1934 roku ukończył gimnazjum staro-klasyczne we Lwowie. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, na kierunku konstrukcji, specjalizując się w pojazdach mechanicznych. W styczniu 1941 roku otrzymał dyplom ukończenia studiów wyższych.

Podczas II wojny światowej, zanim został asystentem w Katedrze Maszyn Dźwigowych Instytutu Politechnicznego Politechniki Lwowskiej, podejmował się różnych zajęć dla utrzymania rodziny, będąc m.in. szefem kontroli technicznej, kierowcą, ślusarzem, kreślarzem, kierownikiem warsztatów mechanicznych. W 1944 roku został aresztowany przez NKWD, skąd udało mu się wydostać na wolność z początkiem 1945 roku. Następnie w kwietniu opuścić Lwów i zamieszkał w okolicach Krakowa.

W pierwszych latach po wojnie założył wraz z żoną szkołę jazdy samochodowej w Kalwarii Zebrzydowskiej.

W 1948 roku nostryfikował dyplom Politechniki Lwowskiej na Politechnice Śląskiej.

W 1950 roku rozpoczął pracę starszego asystenta w Zakładzie Maszynoznawstwa I Wydziału Elektromechanicznego AGH. W 1953 roku został mianowany adiunktem.

W 1962 roku na podstawie pracy "Wyznaczanie niektórych parametrów zużycia pierścieni tłokowych", napisanej pod kierunkiem profesora Kazimierza Szawłowskiego, uzyskał stopień doktora.

W 1968 roku na podstawie rozprawy "Wpływ drgań wymuszonych na procesy tarcia metali" uzyskał stopień doktora habilitowanego. W tym samym roku otrzymał stanowisko docenta.

W 1979 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

W 1986 roku przeszedł na emeryturę. Do końca życia konsultował prace naukowe swoich byłych pracowników i wychowanków.

Przez wiele lat był kierownikiem Zakładu Podstaw Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn.

Autor ponad 170 publikacji oraz 4 patentów. Wykonał ponad 3500 ekspertyz.

Promotor 15 doktorów z dziedzin tribologii i teorii eksploatacji. Opracował 42 recenzje prac doktorskich i habilitacyjnych oraz wiele wniosków na stopień profesora.

W latach 1953-1990 był ekspertem Zespołu Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego w Krakowie. Był też ekspertem międzynarodowym w tej dziedzinie. Od 1954 roku był biegłym Sądu Wojewódzkiego w Krakowie w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego. W latach 60-tych był współautorem planu regulacji ruchu w mieście Krakowie. W tym też okresie, równolegle z pracą na uczelni, pracował przez dwa lata jako nauczyciel w Liceum Mechanicznym w Krakowie.

W 1953 roku założył w AGH czasopismo "Wektor", której był naczelnym redaktorem.

Organizował wiele konferencji i zjazdów naukowych, także o zasięgu ogólnopolskim. Po przejściu na emeryturę zainicjował projekt finansowany przez Komitet Badań Naukowych i był jego głównym konsultantem oraz autorem lub współautorem dziewięciu prac naukowych, drukowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych.

Członek Polskiej Akademii Nauk, Związku Nauczycielstwa Polskiego, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Klubu Wysokogórskiego, Polskiego Związku Narciarskiego, Komisji Turystyki Narciarskiej PTTK

Do jego osiągnięć naukowych zaliczamy:

- stworzenie międzywydziałowego, interdyscyplinarnego ośrodka twórczego projektowania i zorganizowanie dwóch ogólnopolskich konferencji w tej dziedzinie

- stworzenie ośrodka dynamiki procesów tarcia w AGH w Krakowie

- inicjatywa wprowadzenia kształcenia w kierunkach eksploatacji, tribologii i niezawodności eksploatacyjnej na Wydziale Części Maszyn AGH

- liczne publikacje w dziedzinie metodologii projektowania m.in. opracowanie, wraz z doc. B. Machowskim, sześciu metod projektowania, o nazwie LEMACH, częściowo wdrożonych w biurach projektów

- stworzenie metody „projektowania intuicyjnego”

- nowe podejście do ocen niezawodności skojarzeń tribologicznych (rozdzielenie niezawodności procesów i węzłów tarcia)

- kierowanie i koordynacja ogólnopolskich badań dotyczących kształcenia w dziedzinie eksploatacji.

Poza działalnością naukową prowadził również aktywna działalność narciarską i literacką.

Od 1950 roku był instruktorem narciarskim, a w 1953 roku został mianowany instruktorem wykładowcą Polskiego Związku Narciarskiego i instruktorem międzynarodowym. Po wojnie startował w zawodach narciarskich, brał udział w rajdach i czterokrotnie reprezentował Polskę na Międzynarodowych Kongresach Nauczycieli Narciarstwa (Badgastein, Monte Bondone, Zakopane, Strbskie Pleso). Był też biegłym Sądu Wojewódzkiego w Krakowie ds. narciarstwa i wypadków narciarskich.

Opublikował 4 tomy opowiadań i 2 tomy poetyckie. Według jego scenariuszy zrealizowano 5 filmów krótkometrażowych i 2 słuchowiska radiowe. Publikował w tygodniku "Przekrój".

Odznaczenia i nagrody

Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 40-lecia Polski Ludowej, Złota Odznaka "Za pracę społeczną dla miasta Krakowa", Złota Odznaka "Zasłużonemu w rozwoju województwa katowickiego", Odznaka Zasłużony Działacz Turystyki, wielokrotnie Nagroda Ministra Szkolnictwa Wyższego, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

Bibliografia publikacji

https://bpp.agh.edu.pl/autor/lenkiewicz-wladyslaw-04083

Źródła do biogramu

Książki

  • [Skład Osobowy AGH … 1950/51]. Kraków 1951, s. 39, 53
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 195, [foto]

Artykuły

  • Dziennik Polski 2012, nr 238 (11 X 2012), s. A13 [nekr.]
  • Dziennik Polski 2012, nr 239 (12 X 2012), s. A12 [nekr.]
  • Zmarł prof. Władysław Lenkiewicz. Dziennik Polski 2012, nr 249, s. 6

Inne