Stanisław Dawidowicz

Z Historia AGH
Wersja z dnia 22:13, 10 gru 2013 autorstwa SzymonSokol (dyskusja | edycje) (Utworzył nową stronę „{{Infobox scientist | name = Stanisław Dawidowicz | image = dawidows.jpg | family-name = Dawidowicz | given-name = Stanisław | additional-name = | honorific...”)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Dawidowicz
Nazwisko Dawidowicz
Imię / imiona Stanisław
Tytuły / stanowiska Prof. dr inż.
Data urodzenia 1917
Data śmierci 1993
Dyscyplina/specjalności termodynamika techniczna, gazownictwo ziemne




FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Wiertniczo-Naftowy19721974
ProdziekanWydział Wiertniczo-Naftowy19741977
ProdziekanWydział Wiertniczo-Naftowy19811983

Prof. dr inż. Stanisław Dawidowicz (1917-1993)

Specjalność: termodynamika techniczna, gazownictwo ziemne

Urodził się 29 stycznia 1917 roku w Borysławiu, zmarł 7 marca 1993 roku. Ukończył szkołę średnią w Borysławiu. W roku 1935 został przyjęty na Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej, gdzie studiował do końca semestru letniego 1938/39. Wojna przerwała Jego studia. Jako ochotnik Obrony Narodowej we wrześniu 1939 roku brał udział w wojnie obronnej i został wzięty do niewoli niemieckiej 18 września. Udało mu się uciec w trakcie transportu kierowanego do Przemyśla. Wojnę przeżył w Borysławiu.

Zaprzysiężony w AK Okręg Lwów Region Borysław w dniu 13 maja 1943 roku - pseudonim "Serwacy". Otrzymał stopień strzelec z cenzusem. Przydzielony został do komórki informacyjno-wywiadowczej.

Po przyjeździe do Krakowa zimą 1945 roku kontynuował studia na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczej, gdzie w 1946 roku uzyskał dyplom mechanika ze specjalnością cieplno-energetyczną. Jako wolontariusz-asystent rozpoczął pracę w AGH w roku 1945. W 1954 roku zakończył pracę jako adiunkt i przeniósł się na Politechnikę Częstochowską. W 1961 roku obronił pracę doktorską na Politechnice Śląskiej. Od roku 1961 pełnił obowiązki kierownika Katedry Termodynamiki. W styczniu 1966 roku został powołany na stanowisko docenta Politechniki Częstochowskiej jako kierownik katedry.

Od roku 1970 pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej w Instytucie Wiertniczo-Naftowym, najpierw w Zakładzie Urządzeń Wiertniczych i Eksploatacyjnych - później w Zakładzie Eksploatacji Złóż Gazu Ziemnego i Gazownictwa.

Wielokrotnie był powoływany do władz Wydziału Wiertniczo-Naftowego jako prodziekan (1972-1977, 1981-1983) i Instytutu Wiertniczo-Naftowego (wicedyrektor 1981-1983). W latach 1985-1987 pełnił funkcję kierownika Zakładu Przepływów w Złożach i Termodynamiki. Przez długi okres czasu był członkiem Rady Naukowej Instytutu Maszyn Przepływowych PAN w Gdańsku i członkiem Komitetu Termodynamiki i Spalania PAN.

Przez cały okres pracy w szkolnictwie wyższym utrzymywał żywy kontakt z przemysłem. W latach 1954-1979 współpracował z ZPP "Polcargo" wykonując ponad 1000 ekspertyz aparatury mierniczej. Współautor 2 patentów, ponad 20 opracowań dla przemysłu. Wypromował 7. doktorów. Łącznie opublikował ponad 30 artykułów.

Utrzymywał kontakty zagraniczne z ośrodkami w Budapeszcie, Freibergu i Lwowie.

Prawie trzydzieści lat spędził w laboratorium i przywiązywał dużą wagę do prowadzenia badań laboratoryjnych. Był wspaniałym dydaktykiem i wykładowcą, humanistą o szerokich zainteresowaniach, głównie historyczno-numizmatycznych.

Źródło:

  • Informator Stowarzyszenia Wychowanków Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica. 1993. S. 135-136
  • Jubileusz XXX-lecia 1967-1997. Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków 1997. s. [20]
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. Gliwice cop. 2004. S. 66, portr.