Karol Nereusz Bohdanowicz

Z Historia AGH
Karol Nereusz Bohdanowicz
Karol Bohdanowicz.jpg
Nazwisko Bohdanowicz
Imię / imiona Karol Nereusz
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr. hab. inż.
Data urodzenia 29 października 1864
Miejsce urodzenia Lucyn k. Witebska
Data śmierci 5 czerwca 1947
Miejsce śmierci Warszawa
Dyscyplina/specjalności geologia surowcowa, hydrogeologia, stratygrafia, tektonika
Pełnione funkcje Kierownik Katedry Geologii Stosowanej Wydziału Górniczego AG (1931-1935)
Wydział Wydział Górniczy
Rok przyznania doktoratu h.c. AGH 1935
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH za wybitną działalność naukową, organizacyjną i pedagogiczną
Odznaczenia i nagrody Order Polonia Restituta, Krzyż Komandorski OOP

Prof. zw. dr. hab. inż. Karol Nereusz Bohdanowicz (1864–1947)

Specjalność: geologia surowcowa, hydrogeologia, stratygrafia, tektonika


Życiorys

Urodził się 29 października (9 listopada) 1864 r. w Lucynie k. Witebska (obecnie Ludza w Łotwie). Zmarł w 5 czerwca 1947 r. Warszawie i tam też pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Powązkowskim.

Ukończył studia geologiczne, mineralogiczne i górnicze w Instytucie Górniczym w Petersburgu (1886). Profesor Instytutu Górniczego w Petersburgu. Działacz Narady Ekonomicznej przy przedstawicielstwie Polski w Piotrogrodzie (1917). Od 1889 r. był członkiem Societe Geologique de France, którego w 1915 r. został wiceprezesem. W 1917 r. prezes Związku Inżynierów Górniczych w Rosji. Od 1921 r. profesor AG, kierownik Katedra Geologii Stosowanej Wydziału Górniczego AG (od 1931 do emerytury w 1935 r.), dyrektor Państw. Inst. Geologicznego w Warszawie (1938–1947).

W AGH uzyskał tytuł profesora honorowego (1935). W 1935 roku przyznano mu również doktorat honoris causa AG za wybitną działalność naukową, organizacyjną i pedagogiczną. W 1946 r. odbyły się uroczystości jubileuszowe ku uczczeniu 60-lecia pracy naukowej Profesora, wmurowano wówczas w ścianie holu AGH tablicę marmurową. Prowadził tutaj wykłady z geologii poszukiwawczej i złożonej w latach 1921–38. Jest twórcą polskiej geologii gospodarczej oraz twórcą podstaw geologicznego poznania Azji Centralnej i obszarów nadkaspijskich i kaukaskich.Brał udział w wielu wyprawach badających złoża i warunki geologiczne: Rosji, Tybetu, Korei, Płw. Czukockiego, wybrzeża Oceanu Lodowatego, Kamczatki, Alaski i in.

Autor ponad 200 prac. Członek PAU i TWN oraz stowarzyszeń naukowych polskich i zagranicznych.


Odznaczenia i nagrody

Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta, Krzyż Komandorski z Gwiazdą OOP, Medal na Wystawie Powszechnej w Paryżu za mapy geograficzne i geologiczne wybrzeży Morza Ochockego, Złoty Medal Konstantynowski — najwyższe odnaczenie za osiągnięcia naukowe, nagrody resortowe, nagroda im. Helmersena AUw Petersburgu


Źródło:

  • Biuletyn Informacji Pracowników AGH 1994 nr 5. s. 5, 18
  • Biogramy uczonych polskich. Cz. 7. Wrocław, Warszawa, Kraków 1992. S. 28–33
  • Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T. 1. Warszawa 1994. S. 177–180
  • Akademia Nauk Technicznych 1933–1937. Warszawa 1937. S. 27–34
  • Słownik polskich pionierów techniki. Katowice 1986. S. 27–28
  • Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). Kraków 1965. S. 20–30
  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 13. Warszawa 2002. S. 25–28