Zygmunt Bielski-Saryusz: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
Linia 4: Linia 4:
 
|honorific-prefix=Prof. inż.
 
|honorific-prefix=Prof. inż.
 
|image=Zygmunt_Bielski-Sariusz.jpg
 
|image=Zygmunt_Bielski-Sariusz.jpg
|birth_date=1869
+
|birth_date=2 maja 1869
 
|birth_place=Widawa
 
|birth_place=Widawa
|death_date=1944
+
|death_date=12 kwietnia 1944
 
|death_place=Kraków
 
|death_place=Kraków
 
|fields=mechanika
 
|fields=mechanika
|function=Rektor Akademii Górniczej w latach 1931–1933
+
|function=Rektor AG (1931–1933)
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
+
|faculty=Wydział Górniczy
|awards=Komandoria Orderu Polonia Restituta (1924)
+
|awards=Krzyż Komandorski Polonia Restituta
 
|name=Zygmunt Bielski-Sariusz
 
|name=Zygmunt Bielski-Sariusz
 
|honorific-suffix=
 
|honorific-suffix=
Linia 46: Linia 46:
 
|spouse=
 
|spouse=
 
|children=
 
|children=
 +
}}
 +
{{Funkcja
 +
|Stanowisko=Rektor
 +
|Jednostka=AG
 +
|Rok_od=1931
 +
|Rok_do=1933
 
}}
 
}}
 
Prof. inż. '''Zygmunt Bielski-Sariusz''' (1869–1944)
 
Prof. inż. '''Zygmunt Bielski-Sariusz''' (1869–1944)
Linia 51: Linia 57:
 
Specjalność: mechanika
 
Specjalność: mechanika
  
Urodził się w Widawie. pow. Łask, zmarł w Krakowie. Wychowanek Politechniki Lwowskiej, gdzie na Wydz. Budowy Maszyn w 1892 uzyskał dyplom inż. mechanika. Po studiach pracował w przemyśle m.in. w Warsztatach Narzędzi Wiertniczych, w Sanockiej Fabryce Wagonów, Polskiej Spółce Naftowej, budował pierwsze zbiorniki ziemne na ropę oraz prowadził wiercenia poszukiwawcze za solami potasowymi w Morszynie i Bolechowie oraz gazu ziemnego w Kałuszu. W 1913 r. był kierownikiem wierceń poszukiwawczych w Maniawie i Kryczce Tow. Naftowego „Opiag”,  w l.1914–1915 pracował w Centralnym Zarządzie firmy „Opiag” w Wiedniu. Badał tereny naftowe w Mossul, Hit, w południowych Morawach i inne. Był Dyrektorem naczelnym Koncernu Naftowego „Małopolska” we Lwowie.
 
  
W 1923 r. objął kierownictwo Katedry Wiertnictwa i Eksploatacji Nafty AG w Krakowie, pełniąc jednocześnie obowiązki dyrektora kopalni nafty firmy „Premier”. Od 1930 r. oddał się wyłącznie pracy naukowej i dydaktycznej. W 1939 r. wraz z innymi profesorami uczelni krakowskich aresztowany i więziony w Oranienburgu i Sachsenhausen.
+
== Życiorys ==
 +
 
 +
 
 +
Urodził się 2 maja 1869 roku w Widawie. pow. Łask, zmarł 12 kwietnia 1944 roku w Krakowie.
 +
 
 +
Wychowanek Politechniki Lwowskiej, gdzie na Wydziale Budowy Maszyn w 1892 uzyskał dyplom inż. mechanika. Po studiach pracował w przemyśle m.in. w Warsztatach Narzędzi Wiertniczych, w Sanockiej Fabryce Wagonów, Polskiej Spółce Naftowej, budował pierwsze zbiorniki ziemne na ropę oraz prowadził wiercenia poszukiwawcze za solami potasowymi w Morszynie i Bolechowie oraz gazu ziemnego w Kałuszu. W 1913 r. był kierownikiem wierceń poszukiwawczych w Maniawie i Kryczce Tow. Naftowego „Opiag”,  w l.1914–1915 pracował w Centralnym Zarządzie firmy „Opiag” w Wiedniu. Badał tereny naftowe w Mossul, Hit, w południowych Morawach i inne. Był Dyrektorem naczelnym Koncernu Naftowego „Małopolska” we Lwowie.
 +
 
 +
W 1923 r. podjął pracę na [[Wydział Górniczy|Wydziale Górniczym]] AG w Krakowie, pełniąc jednocześnie obowiązki dyrektora kopalni nafty firmy „Premier”. Od 1930 r. oddał się wyłącznie pracy naukowej i dydaktycznej. W 1939 r. wraz z innymi profesorami uczelni krakowskich aresztowany i więziony w Oranienburgu i Sachsenhausen.
  
 
Dorobek naukowy i publicystyczny obejmuje ok. 85 pozycji. Głównym tematem jego prac była sprawa postępu technicznego w polskim kopalnictwie naftowym. Był jednym z założycieli Stow. Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego w Borysławiu, inicjatorem odbywania corocznych zjazdów naftowych.
 
Dorobek naukowy i publicystyczny obejmuje ok. 85 pozycji. Głównym tematem jego prac była sprawa postępu technicznego w polskim kopalnictwie naftowym. Był jednym z założycieli Stow. Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego w Borysławiu, inicjatorem odbywania corocznych zjazdów naftowych.
 +
 +
 +
== Odznaczenia i nagrody ==
 +
 +
[[Krzyż Komandorski Polonia Restituta]]
 +
  
 
Źródło:
 
Źródło:

Wersja z 14:04, 23 sty 2015

Zygmunt Bielski-Saryusz
Nazwisko Bielski-Sariusz
Imię / imiona Zygmunt
Tytuły / stanowiska Prof. inż.
Data urodzenia 2 maja 1869
Miejsce urodzenia Widawa
Data śmierci 12 kwietnia 1944
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności mechanika
Pełnione funkcje Rektor AG (1931–1933)
Wydział Wydział Górniczy


Odznaczenia i nagrody Krzyż Komandorski Polonia Restituta
FunkcjeGdzieoddo
RektorAG19311933


Prof. inż. Zygmunt Bielski-Sariusz (1869–1944)

Specjalność: mechanika


Życiorys

Urodził się 2 maja 1869 roku w Widawie. pow. Łask, zmarł 12 kwietnia 1944 roku w Krakowie.

Wychowanek Politechniki Lwowskiej, gdzie na Wydziale Budowy Maszyn w 1892 uzyskał dyplom inż. mechanika. Po studiach pracował w przemyśle m.in. w Warsztatach Narzędzi Wiertniczych, w Sanockiej Fabryce Wagonów, Polskiej Spółce Naftowej, budował pierwsze zbiorniki ziemne na ropę oraz prowadził wiercenia poszukiwawcze za solami potasowymi w Morszynie i Bolechowie oraz gazu ziemnego w Kałuszu. W 1913 r. był kierownikiem wierceń poszukiwawczych w Maniawie i Kryczce Tow. Naftowego „Opiag”, w l.1914–1915 pracował w Centralnym Zarządzie firmy „Opiag” w Wiedniu. Badał tereny naftowe w Mossul, Hit, w południowych Morawach i inne. Był Dyrektorem naczelnym Koncernu Naftowego „Małopolska” we Lwowie.

W 1923 r. podjął pracę na Wydziale Górniczym AG w Krakowie, pełniąc jednocześnie obowiązki dyrektora kopalni nafty firmy „Premier”. Od 1930 r. oddał się wyłącznie pracy naukowej i dydaktycznej. W 1939 r. wraz z innymi profesorami uczelni krakowskich aresztowany i więziony w Oranienburgu i Sachsenhausen.

Dorobek naukowy i publicystyczny obejmuje ok. 85 pozycji. Głównym tematem jego prac była sprawa postępu technicznego w polskim kopalnictwie naftowym. Był jednym z założycieli Stow. Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego w Borysławiu, inicjatorem odbywania corocznych zjazdów naftowych.


Odznaczenia i nagrody

Krzyż Komandorski Polonia Restituta


Źródło:

  • BIP 1994 nr 5. s. 5
  • Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). s. 10–13