Roman Dawidowski

Z Historia AGH
Roman Dawidowski
Nazwisko Dawidowski
Imię / imiona Roman
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr inż.
Data urodzenia 9 grudnia 1883
Miejsce urodzenia Kraków
Data śmierci 3 grudnia 1952
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności technologia ciepła
Pełnione funkcje Prorektor AG (1933–1939)
Wydział Wydział Paliw i Energii


Odznaczenia i nagrody Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Zwycięstwa i Wolności
FunkcjeGdzieoddo
ProrektorAG19331939


Prof. zw. dr inż. Roman Dawidowski (1883–1952)

Specjalność: technologia ciepła


Życiorys

Urodził się 9 grudnia 1883 roku w Krakowie. Zmarł 3 grudnia 1952 roku w Krakowie.

Wychowanek AG w Leoben. W 1906 r. otrzymał dyplom inżyniera górniczego, studia hutnicze uzupełniające ukończył w Leoben. Po studiach pracował w przemyśle m.in. w Neudech, Rothau k. Karlsbadu, w Wiedniu, w Boguminie, we Lwowie, w Wieliczce. Od 1921 r. docent AG, prowadził wykłady z technologii ciepła i paliwa, a następnie (1925) zastępca profesora. W 1925 r. otrzymał nominację na prof. nadzw. kontraktowego, w 1932 prof. nadzw., w 1935 r. prof. zwyczajnego. Twórca Katedry Technologii Ciepła i Paliwa na Wydziale Hutniczym. Prorektor AG (1933–1939).

W 1939 r. wraz z profesorami więziony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. Po wojnie powrócił do pracy na AGH, wziął aktywny udział w odbudowie i rozbudowie polskiego przemysłu ciężkiego i lekkiego, będąc doradcą branżowych biur projektowych i przedsiębiorstw fabrycznych.

Był uczonym utrzymującym najściślejszą więź z przemysłem. Brał czynny udział w pracy stowarzyszeń zawodowych i komisji technicznych. Akademia Górnicza w Leoben przyznała mu w 1932 r. tytuł Doktora honoris causa.


Odznaczenia i nagrody

Krzyż Oficerski Gwiazdy Rumunii, Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Srebrny Medal za Długoletnią Służbe, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Zwycięstwa i Wolności


Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników [AGH] 1994 nr 5. s. 5
  • Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). s. 66–70