Maksymilian Tytus Huber

Z Historia AGH
Maksymilian Tytus Huber
Maksymilian Huber.jpg
Nazwisko Huber
Imię / imiona Maksymilian
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr inż.
Data urodzenia 4 stycznia 1872
Miejsce urodzenia Krościenko
Data śmierci 19 grudnia 950
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności mechanika teoretyczna, teoria plastyczności
Pełnione funkcje Kierownik Katedry Wyższych Zagadnień Mechaniki (1949–1950)
Wydział Wydział Elektromechaniczny
Rok przyznania doktoratu h.c. AGH 1945
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH za wybitne osiągnięcia w dziedzinie mechaniki technicznej (wytrzymałość konstrukcji lotniczych i zbrojeniowych, teoria sprężystości, stateczność ustrojów sprężystych, zagadnienie wytężenia)
Odznaczenia i nagrody Krzyż Komandorski OPRest., Złoty Krzyż Zasługi

Prof. zw. dr inż. Maksymilian Tytus Huber (1872–1950)

Specjalność: mechanika teoretyczna, teoria plastyczności

Życiorys

Urodził się 4 stycznia 1872 r. w Krościenku nad Dunajcem, zmarł 9 grudnia 1950 r. w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Odbył studia mechaniczne w Szkole Politechnicznej we Lwowie i matematyczne w Uniwersytecie w Berlinie. Studia uzupełniające w Uniwersytecie w Kazaniu.

Doktor nauk technicznych, profesor mechaniki technicznej Szkoły Politechnicznej we Lwowie (profesor honorowy), jej Rektor w 1921/22 roku.

W AGH od 1949 roku kierował specjalnie dla niego utworzoną Katedrą Wyższych Zagadnień Mechaniki na Wydziale Elektromechanicznym, gdzie prowadził wykłady z teorii plastyczności i sprężystości.

Autor ponad 300 prac, w których przedstawił pionierskie koncepcje wytrzymałościowe dla metali, badania dotyczące ciał sprężystych, teorii plastyczności, teorii płyt. Autor słynnej hipotezy wytężeniowej, opracowanej w 1903 roku. Przewodniczący Związku Pracowników Polskiej Sekcji Kazańskiej Rady Wygnańczej (1917–18), członek Komisji Stabilizacyjnej dla powołania składu profesorów PW (1919), przewodniczący Komisji Badań i Prób oraz przewodniczący Komisji Wytrzymałości Polskiego Komitetu Normalizacji (1929–39), doradca naukowy Głównego Instytutu Odlewnictwa w Krakowie (1950). Ceniony autorytet w zakresie wytrzymałości konstrukcji maszyn oraz konstrukcji lotniczych.

Członek założyciel ANT w Warszawie (1920), członek korespondent PAU (1927), członek czynny PAU (1934), członek zw. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1930) i innych stowarzyszeń twórczych. Delegat PAU do Komitetu Naukowego Mechaniczno-Elektrotechnicznego (1939–50). Doktor honoris causa Akademii Górniczej w Krakowie (1945) oraz Politechnik Warszawskiej (1947) i Gdańskiej (1950).

Odznaczenia i nagrody

Krzyż Komandorski OPRest., Złoty Krzyż Zasługi, Odznaka Honorowa "Orlęta", Nagroda Państwowa I stopnia za całokształt działalności.


Żródło:

  • Biogramy uczonych polskich. T. 4. s. 143–150
  • Uczeni Polscy XIX-XX. T. 2. s. 65–67
  • Akademia Nauk Technicznych 1933–1937. s. 22–24
  • Akademia Nauk Technicznych 1920–1932. s. 34–39
  • Słownik polskich pionierów techniki. s. 81–82
  • BIP AGH 2004 nr 135. s. 6