Ignacy Mościcki

Z Historia AGH
Ignacy Mościcki
Ignacy Moscicki.jpg
Nazwisko Mościcki
Imię / imiona Ignacy
Tytuły / stanowiska Prof.
Data urodzenia 1 grudnia 1867
Miejsce urodzenia Mierzanów
Data śmierci 2 października 1946
Miejsce śmierci Versoix (Szawajcaria)
Dyscyplina/specjalności chemia, polityka
Pełnione funkcje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (1926–1939)


Rok przyznania doktoratu h.c. AGH 1934
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH za zasługi położone na polu chemii i elektrochemii

Prof. Ignacy Mościcki (1867–1946)

Specjalność: chemia, polityka

Życiorys

Urodził się w 1 grudnia 1867 r. w Mierzanowie (powiat Ciechanów). Zmarł 2 października 1946 r. w Versoix pod Genewą.

W latach 1887–1891 studiował na politechnice w Rydze, gdzie m. in. organizował polskie kółka oświatowe. Zagrożony aresztowaniem za działalność niepodległościową wyjechał do Londynu (1892), gdzie pracował i jednocześnie uczył się w Technical College Finsbury do 1897 r.

W latach 1897–1912 przebywał w Szwajcarii, gdzie początkowo był asystentem prof. J. Wierusza-Kowalskiego i zajmował się problemami chemii nieorganicznej, zwłaszcza elektrochemii; współpracował z wieloma zakładami chemicznymi. W 1912 r. wrócił do Galicji, gdzie objął Katedrę Chemii Fizycznej i Elektrochemii w Szkole Politechnicznej we Lwowie.

W 1916 r. zorganizował Instytut Badań Naukowych i Technicznych „Matan” we Lwowie, a w latach 1917–1922 współpracował z krajowym przemysłem naftowym. W 1922 r. został mianowany dyrektorem fabryki związków azotowych w Chorzowie, którą uruchomił pomimo opuszczenia jej przez personel niemiecki.

W 1925 roku został wybrany rektorem Politechniki Lwowskiej; od tego roku kierował również Katedrą Elektrochemii Technicznej Politechniki Warszawskiej.

W latach 1901-1912 opracował, a następnie udoskonalił przemysłowe metody otrzymywania kwasu azotowego z powietrza przez syntezę tlenków azotu w łuku elektrycznym. Zaprojektował, wybudował i uruchomił kilka fabryk kwasu azotowego w Szwajcarii. Współautor wielu metod i urządzeń do rafinacji ropy naftowej. Z jego inicjatywy powstały zakłady chemiczne w Mościcach koło Tarnowa. W roku 1934 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Górniczej w Krakowie za zasługi położone na polu chemii i elektrochemii.

W latach 1926–1939 objął urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Po śmierci J. Piłsudskiego w 1935 r. był przywódcą tzw. grupy zamkowej obozu sanacyjnego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. internowany w Rumunii prerogatywy prezydenckie przekazał W. Raczkiewiczowi. Dzięki interwencjom dyplomatycznym przeniósł się w grudniu 1939 r. do Szwajcarii, gdzie przebywał do śmierci. Prochy Mościckiego sprowadzono do kraju w 1993 r.

Bibliografia

Książki

  • Encyklopedyczny słownik sławnych Polaków. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna i Reklamowo-Handlowa "Adam", 1996, s. 245–246
  • Stomma L., Poczet polityków polskich XX wieku. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Graf-Punkt, 2000, s. 177.