Paweł Schleifer: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzył nową stronę „{{Infobox scientist | name = Paweł Schleifer | image = schleif.jpg | family-name = Schleifer | given-name = Paweł | additional-name = | honorific-prefix = D...”)
 
Linia 13: Linia 13:
 
| alt =  
 
| alt =  
 
| caption =  
 
| caption =  
| birth_date = 1914
+
| birth_date = 1914–1995
 
| birth_place =  
 
| birth_place =  
| death_date = 1995
+
| death_date =  
 
| death_place =  
 
| death_place =  
 
| resting_place =  
 
| resting_place =  
Linia 46: Linia 46:
 
| children =  
 
| children =  
 
}}
 
}}
Doc. dr inż. '''Paweł Schleifer''' (1914-1995)
+
Doc. dr inż. '''Paweł Schleifer''' (1914–1995)
  
 
Specjalność: technologia szkła
 
Specjalność: technologia szkła
  
Urodził się 18.01.1914 r. w Świeciu nad Wisłą, zmarł 30.03.1995 r. w Gdyni, pochowany na cmentarzu komunalnym w Gdyni-Orłowie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej ukończył Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej. W czasie okupacji pracował w Hucie Szkła w Jaśle. Po wojnie pracował w Zjednoczeniu Hut Szkła jako dyrektor generalny. W l. 1948-55 pracował w Jeleniogórskiej Wytwórni Optycznej.
+
Urodził się 18.01.1914 r. w Świeciu nad Wisłą, zmarł 30.03.1995 r. w Gdyni, pochowany na cmentarzu komunalnym w Gdyni-Orłowie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej ukończył Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej. W czasie okupacji pracował w Hucie Szkła w Jaśle. Po wojnie pracował w Zjednoczeniu Hut Szkła jako dyrektor generalny. W latach 1948–55 pracował w Jeleniogórskiej Wytwórni Optycznej.
  
W 1952 r. podjął pracę na AGH. Był twórcą i organizatorem Katedry Technologii Szkła. Wykładał także na Politechnice Wrocławskiej (1953-54) oraz Politechnice Warszawskiej (1963-64). W 1979 r. przeszedł na emeryturę.
+
W 1952 r. podjął pracę na AGH. Był twórcą i organizatorem Katedry Technologii Szkła. Wykładał także na Politechnice Wrocławskiej (1953–54) oraz Politechnice Warszawskiej (1963–64). W 1979 r. przeszedł na emeryturę.
  
Autor 88 publikacji, w tym 1 książki oraz 12 patentów. Promotor 12 doktoratów.
+
Autor 88 publikacji, w tym 1 książki oraz 12 patentów. Promotor 12 doktoratów.
  
Członek Komisji Nauk Ceramicznych Odziału PAN w Krakowie.
+
Członek Komisji Nauk Ceramicznych Odziału PAN w Krakowie.
  
Inicjator badań naukowych w dziedzinie technologii szkła, wychowawca pierwszej polskiej kadry inżynierów technologów szkła; wypromował 540 inżynierów tej specjalności.
+
Inicjator badań naukowych w dziedzinie technologii szkła, wychowawca pierwszej polskiej kadry inżynierów technologów szkła; wypromował 540 inżynierów tej specjalności.
  
 
Źródło:
 
Źródło:
* Szkło i Ceramika 1995 nr 3. s. 31
+
* Szkło i Ceramika 1995 nr 3. s. 31
* Szkło i Ceramika 1996 nr 2. s. 32-33
+
* Szkło i Ceramika 1996 nr 2. s. 32–33
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. Gliwice, cop. 2004. S. 315
+
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. Gliwice, cop. 2004. S.  315
  
  
 
{{DEFAULTSORT:Schleifer, Paweł }}
 
{{DEFAULTSORT:Schleifer, Paweł }}
 
[[Category:Uczony]]
 
[[Category:Uczony]]

Wersja z 16:20, 16 gru 2013

Paweł Schleifer
Nazwisko Schleifer
Imię / imiona Paweł
Tytuły / stanowiska Doc. dr inż.
Data urodzenia 1914–1995


Dyscyplina/specjalności technologia szkła



Odznaczenia i nagrody nagrody resortowe

Doc. dr inż. Paweł Schleifer (1914–1995)

Specjalność: technologia szkła

Urodził się 18.01.1914 r. w Świeciu nad Wisłą, zmarł 30.03.1995 r. w Gdyni, pochowany na cmentarzu komunalnym w Gdyni-Orłowie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej ukończył Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej. W czasie okupacji pracował w Hucie Szkła w Jaśle. Po wojnie pracował w Zjednoczeniu Hut Szkła jako dyrektor generalny. W latach 1948–55 pracował w Jeleniogórskiej Wytwórni Optycznej.

W 1952 r. podjął pracę na AGH. Był twórcą i organizatorem Katedry Technologii Szkła. Wykładał także na Politechnice Wrocławskiej (1953–54) oraz Politechnice Warszawskiej (1963–64). W 1979 r. przeszedł na emeryturę.

Autor 88 publikacji, w tym 1 książki oraz 12 patentów. Promotor 12 doktoratów.

Członek Komisji Nauk Ceramicznych Odziału PAN w Krakowie.

Inicjator badań naukowych w dziedzinie technologii szkła, wychowawca pierwszej polskiej kadry inżynierów technologów szkła; wypromował 540 inżynierów tej specjalności.

Źródło:

  • Szkło i Ceramika 1995 nr 3. s. 31
  • Szkło i Ceramika 1996 nr 2. s. 32–33
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. Gliwice, cop. 2004. S.  315