Franciszek Kaim

Z Historia AGH
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Kaim
Franciszek Kaim.jpg
Nazwisko Kaim
Imię / imiona Franciszek
Tytuły / stanowiska Mgr inż.
Data urodzenia 13 lutego 1919
Miejsce urodzenia Wola Drwińska
Data śmierci 11 września 1996
Miejsce śmierci Warszawa
Dyscyplina/specjalności metalurgia


Rok przyznania doktoratu h.c. AGH 1979
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH za wybitne zasługi i osiągnięcia w rozwoju nauk metalurgii żelaza, metali nieżelaznych i odlewnictwa w Akademii Górniczo-Hutniczej oraz rozwoju polskiego hutnictwa

Mgr inż. Franciszek Kaim (1919–1996)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia

Nota biograficzna

Urodził się 13 lutego 1919 roku w Woli Drwińskiej (powiat Bochnia). Zmarł 11 września 1996 roku w Warszawie.

Studiował na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej — tytuł mgr inż. hutnika uzyskał w 1948 roku.

Był asystentem zmianowym Huty „Bobrek” w Zabrzu, zastępcą szefa stalowni Huty „Małapanew” Ozimek, potem kierownikiem odlewni żeliwa i dyrektorem tej Huty.

W latach 1953–1957 podsekretarz stanu w Ministerstwie Hutnictwa w Warszawie, w latach 1957–1967 podsekretarz stanu i zastępca ministra do spraw hutnictwa w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego, a w latach 1967–1970 jego minister.

W latach 1976 - 1980 był ministrem hutnictwa.

W latach 1970–1979 wiceprezes Rady Ministrów PRL.

Inicjator wprowadzenia wielu nowych technologii z odlewnictwa, modernizacji polskiego hutnictwa oraz unifikacji urządzeń i wyrobów hutniczych. Ma osobisty wkład w programowanie rozwoju i unowocześnienie krajowego hutnictwa żelaza. Pełnomocnik budowy Huty im. Tadeusza Sendzimira, Huty Warszawa i Huty Katowice, przemysłu stoczniowego i innych. Inicjator rozbudowy Huty Ostrowiec, Zakładów Przetwórstwa Hutniczego w Bochni i Mikrohuty w Strzemieszycach.

W 1979 roku otrzymał doktorat honoris causa AGH za wybitne zasługi i osiągnięcia w rozwoju nauk metalurgii żelaza, metali nieżelaznych i odlewnictwa w Akademii Górniczo-Hutniczej oraz rozwoju polskiego hutnictwa.

Był rzecznikiem współpracy z wyższymi uczelniami, a zwłaszcza z AGH. Przyczynił się do wyposażenia uczelni w nowoczesną aparaturę badawczą. Organizator funduszów na rzecz rozwoju AGH (m.in. budowa DS i stołówki pracowniczej AGH).

Bibliografia

Książki

  • 75 lat Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków 1994, s. [7], [foto]
  • Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 71
  • Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej [AGH] : informator. Kraków 1994, s. 28, [foto]

Artykuły

  • Gazeta Wyborcza 1996, nr 217 (17 IX 1996) [dod.] Gazeta Wyborcza Katowice, s. 18 [nekr.]
  • [Protokół z posiedzenia Senatu AGH ... 9.10.1979], s. 9–10
  • Wykaz osób, które otrzymały Doktoraty Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej. Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1994, nr 5, s. 18