Zbigniew Strzelecki: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 60: Linia 60:
  
 
{{DEFAULTSORT:Strzelecki, Zbigniew }}
 
{{DEFAULTSORT:Strzelecki, Zbigniew }}
[[Category:Uczony]]
+
[[Category:Uczeni]]

Wersja z 13:49, 17 gru 2013

Zbigniew Strzelecki
Nazwisko Strzelecki
Imię / imiona Zbigniew
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr inż.
Data urodzenia 1922–1988


Dyscyplina/specjalności górnictwo




FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Górniczy19691972

Prof. zw. dr inż. Zbigniew Strzelecki (1922–1988)

Specjalność: górnictwo

Urodził się i zmarł w Krakowie, ukończył krakowską Szkołę Budowlaną, w 1942 r. uzyskując dyplom technika drogowo-mostowego. Studia na Wydziale Górniczym AGH. Doktorat na AGH (1962 r), za który otrzymał nagrodę indywidualną III st. Min. Szkol. Wyższ., doc. (1964), prof. zw. (1965). Kierownik Zakładu Obudowy Górniczej (1966–1979), Zakładu Budownictwa Podziemnego.

Współtwórca specjalistycznego Zespołu Naukowego AGH, który miał za zadanie wykazać efektywne możliwości wykorzystania nauki w rozwiązywaniu ważnych problemów gospodarczych w skali kraju, przy ścisłej współpracy wyższej uczelni z przemysłem i jednostkami administracji państwowej. Jego badania doprowadziły do opracowania polskiej metody naukowej „Z-S”, co przyczyniło się do powstania i rozwoju metod górniczych służących ratowaniu zagrożonych staromiejskich dzielnic i obiektów zabytkowych. Pod jego kierunkiem w latach 1958–1975 sporządzono ok. 50 opracowań podstawowych, ok. 300 indywidualnych programów górniczych i ok.1200 opinii. Wiele z tych prac wykonane zostało częściowo społecznie, jak np. wawelska „Smocza Jama” w Krakowie. Prowadził nadzór autorski nad pracami ratunkowymi na terenie dzielnic staromiejskich w Jarosławiu i Sandomierzu, Kłodzku zagrożonych oddziaływaniem wielokondygnacyjnych wyrobisk podziemnych. Za uratowanie Sandomierza uzyskał miano „Wielkiego Ratowniczego Zabytkowych Miast”.

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1994 nr 3. s. 12
  • Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919–1967. s. 295, 630, 637