Zbigniew Strzelecki: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 8: Linia 8:
 
|death_place=Kraków
 
|death_place=Kraków
 
|fields=górnictwo
 
|fields=górnictwo
|function=Prodziekan Wydziału Górniczego (1969-1972)
+
|function=Prodziekan Wydziału Górniczego AGH (1969-1972)
 
|faculty=Wydział Górniczy
 
|faculty=Wydział Górniczy
 
|name=Zbigniew Strzelecki
 
|name=Zbigniew Strzelecki
Linia 57: Linia 57:
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
  
Urodził się i zmarł w Krakowie, ukończył krakowską Szkołę Budowlaną, w 1942 r. uzyskując dyplom technika drogowo-mostowego. Studia na Wydziale Górniczym AGH. Doktorat na AGH (1962 r), za który otrzymał nagrodę indywidualną III st. Min. Szkol. Wyższ., doc. (1964), prof. zw. (1965). Kierownik Zakładu Obudowy Górniczej (1966–1979), Zakładu Budownictwa Podziemnego.
+
Urodził się w 1922 r. w Krakowie, zmarł w w 1988 r.
  
Współtwórca specjalistycznego Zespołu Naukowego AGH, który miał za zadanie wykazać efektywne możliwości wykorzystania nauki w rozwiązywaniu ważnych problemów gospodarczych w skali kraju, przy ścisłej współpracy wyższej uczelni z przemysłem i jednostkami administracji państwowej. Jego badania doprowadziły do opracowania polskiej metody naukowej „Z-S”, co przyczyniło się do powstania i rozwoju metod górniczych służących ratowaniu zagrożonych staromiejskich dzielnic i obiektów zabytkowych. Pod jego kierunkiem w latach 1958–1975 sporządzono ok. 50 opracowań podstawowych, ok. 300 indywidualnych programów górniczych i ok.1200 opinii. Wiele z tych prac wykonane zostało częściowo społecznie, jak np. wawelska „Smocza Jama” w Krakowie. Prowadził nadzór autorski nad pracami ratunkowymi na terenie dzielnic staromiejskich w Jarosławiu i Sandomierzu, Kłodzku zagrożonych oddziaływaniem wielokondygnacyjnych wyrobisk podziemnych. Za uratowanie Sandomierza uzyskał miano „Wielkiego Ratowniczego Zabytkowych Miast”.
+
Ukończył krakowską Szkołę Budowlaną, w 1942 r. uzyskując dyplom technika drogowo-mostowego. Studia odbył na [[Wydział Górniczy|Wydziale Górniczym]] AGH. Doktorat obronił na AGH (1962 r.), otrzymał za niego nagrodę indywidualną III st. Min. Szkol. Wyższ. Docent od 1964 r., prof. zw. od 1965. Kierownik Zakładu Obudowy Górniczej (1966–1979), Zakładu Budownictwa Podziemnego. W latach 1969-1972 prodziekan Wydziału Górniczego AGH.
 +
 
 +
Współtwórca specjalistycznego Zespołu Naukowego AGH, który miał za zadanie wykazać efektywne możliwości wykorzystania nauki w rozwiązywaniu ważnych problemów gospodarczych w skali kraju, przy ścisłej współpracy wyższej uczelni z przemysłem i jednostkami administracji państwowej. Jego badania doprowadziły do opracowania polskiej metody naukowej „Z-S”, co przyczyniło się do powstania i rozwoju metod górniczych służących ratowaniu zagrożonych staromiejskich dzielnic i obiektów zabytkowych. Pod jego kierunkiem w latach 1958–1975 sporządzono ok. 50 opracowań podstawowych, ok. 300 indywidualnych programów górniczych i ok. 1200 opinii. Wiele z tych prac wykonane zostało częściowo społecznie, jak np. wawelska „Smocza Jama” w Krakowie. Prowadził nadzór autorski nad pracami ratunkowymi na terenie dzielnic staromiejskich w Jarosławiu i Sandomierzu, Kłodzku zagrożonych oddziaływaniem wielokondygnacyjnych wyrobisk podziemnych. Za uratowanie Sandomierza uzyskał miano „Wielkiego Ratowniczego Zabytkowych Miast”.
 +
 
 +
== Odznaczenia i nagrody ==
 +
 
 +
Nagroda indywidualna III st. Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego
  
 
== Bibliografia ==
 
== Bibliografia ==

Wersja z 14:40, 2 lut 2015

Zbigniew Strzelecki
[[File:{{{image}}}|thumb|center|300px]]
Nazwisko Strzelecki
Imię / imiona Zbigniew
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr inż.
Data urodzenia 1922
Miejsce urodzenia Kraków
Data śmierci 1988
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności górnictwo
Pełnione funkcje Prodziekan Wydziału Górniczego AGH (1969-1972)
Wydział Wydział Górniczy



FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Górniczy19691972


Prof. zw. dr inż. Zbigniew Strzelecki (1922–1988)

Specjalność: górnictwo

Życiorys

Urodził się w 1922 r. w Krakowie, zmarł w w 1988 r.

Ukończył krakowską Szkołę Budowlaną, w 1942 r. uzyskując dyplom technika drogowo-mostowego. Studia odbył na Wydziale Górniczym AGH. Doktorat obronił na AGH (1962 r.), otrzymał za niego nagrodę indywidualną III st. Min. Szkol. Wyższ. Docent od 1964 r., prof. zw. od 1965. Kierownik Zakładu Obudowy Górniczej (1966–1979), Zakładu Budownictwa Podziemnego. W latach 1969-1972 prodziekan Wydziału Górniczego AGH.

Współtwórca specjalistycznego Zespołu Naukowego AGH, który miał za zadanie wykazać efektywne możliwości wykorzystania nauki w rozwiązywaniu ważnych problemów gospodarczych w skali kraju, przy ścisłej współpracy wyższej uczelni z przemysłem i jednostkami administracji państwowej. Jego badania doprowadziły do opracowania polskiej metody naukowej „Z-S”, co przyczyniło się do powstania i rozwoju metod górniczych służących ratowaniu zagrożonych staromiejskich dzielnic i obiektów zabytkowych. Pod jego kierunkiem w latach 1958–1975 sporządzono ok. 50 opracowań podstawowych, ok. 300 indywidualnych programów górniczych i ok. 1200 opinii. Wiele z tych prac wykonane zostało częściowo społecznie, jak np. wawelska „Smocza Jama” w Krakowie. Prowadził nadzór autorski nad pracami ratunkowymi na terenie dzielnic staromiejskich w Jarosławiu i Sandomierzu, Kłodzku zagrożonych oddziaływaniem wielokondygnacyjnych wyrobisk podziemnych. Za uratowanie Sandomierza uzyskał miano „Wielkiego Ratowniczego Zabytkowych Miast”.

Odznaczenia i nagrody

Nagroda indywidualna III st. Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego

Bibliografia

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1994 nr 3. s. 12
  • Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919–1967. s. 295, 630, 637