Wacław Olszak

Z Historia AGH
Wersja z dnia 23:05, 10 gru 2013 autorstwa SzymonSokol (dyskusja | edycje) (Utworzył nową stronę „{{Infobox scientist | name = Wacław Olszak | image = olszakw.jpg | family-name = Olszak | given-name = Wacław | additional-name = | honorific-prefix = Prof....”)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Olszak
Nazwisko Olszak
Imię / imiona Wacław
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab. inż.
Data urodzenia 1902
Data śmierci 1980
Dyscyplina/specjalności teoria plastyczności, teoria sprężystości, konstrukcje budowlane, reologia



Odznaczenia i nagrody Medal Fermata Academie des Inscriptions et Belles Lettres w Tuluzie (1961), Krzyż Komandorski z Gwiazdą OOP (1964), Krzyż Wielki austriackiego orderu "Litteris et Artibus" (1964), Srebrny Medal Czechosłowackiej AN (1967), Krzyż Wielki bułgarskiego Orderu Cyryla i Metodego (1970) oraz wiele innych nagród państwowych.
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Elektromechaniczny19481950

Prof. zw. dr hab. inż. Wacław Olszak (1902-1980)

Specjalność: teoria plastyczności, teoria sprężystości, konstrukcje budowlane, reologia

Urodził się 24 października 1902 r. w Karwinie, zmarł 8 grudnia 1980 r. w Udine (Włochy) i tam też został pochowany. Studiował na Politechnice w Wiedniu, w Konserwatorium Wiedeńskim - wiolinistykę, a także fizykę w uniw. w Paryżu. Studia uzupełniające odbył w Politechnice Warszawskiej. Dyplom inżyniera dróg i mostów uzyskał w 1925 r. Po studiach pracował jako projektant, konstruktor i kierownik wielu poważnych obiektów inżynierskich na terenie Zagłębia Śląskiego i Dąbrowskiego. W l. 1933, 1934 obronił dwie prace doktorskie z matematycznej teorii sprężystości na Politechnice Warszawskiej, oraz z zakresu teorii i projektowania konstrukcji inżynierskich na Politechnice Wiedeńskiej. Habilitował się na AG w 1937 r. Związany z Akademią jako profesor wytrzymałości materiałów - docent Katedry Wytrzymałości Materiałów (1937-52), prof. zw. (1946), kierownik Katedry Budownictwa Żelbetowego i Stalowego Wydziału Architektury (1946-52), przy której utworzył pierwszy w Polsce Zakład Naukowo-Badawczy dla Zagadnień Konstrukcji Wstępnie Sprężonych. W 1952 r. przeszedł do pracy na Politechnice Warszawskiej. Powierzoną sobie Katedrę Wytrzymałości Materiałów przekształcił na pierwszą w kraju w pionie uczelni technicznych Katedrę Teorii Sprężystości i Plastyczności. Od 1969 r. do końca życia był rektorem utworzonego wówczas przy jego współudziale Centre Internationale des Sciences Mechaniques w Udine we Włoszech, ośrodka odgrywającego ważną rolę w kształtowaniu nowych kierunków badań w dziedzinie nauk mechanicznych.

Członek rzeczywisty i członek prezydium PAN, sekretarz naukowy Wydziału IV Nauk Technicznych PAN (1957-1960), od 1959 r. członek Serbskiej Akademii Nauk i Academie des Sciences, Inscription et Belles Lettres w Tuluzie, oraz Królewskiej Akademii Nauk w Sztokholmie. Doktor Honoris Causa Uniwersytetów w Liege (1963) i Uniw. w Tuluzie (1962), Politechnice w Wiedniu (1965), Akademii Górniczo Hutniczej (1969), Uniw. Technicznego w Dreźnie (1970), Uniw. w Glasgow (1973), Politechniki Warszawskiej (1974), Uniw. w Fredericton (1975) i Politechniki Krakowskiej (1976).

Autor ponad 350 prac z zakresu teorii plastyczności, teorii sprężystości, konstrukcji budowlanych, reologii. Stworzył polską szkołę teorii plastyczności.

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1998 nr 49. s. 12
  • Biogramy uczonych polskich. Cz. 4. Wrocław 1988. S. 255-261
  • Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T. 3. Warszawa 1997. S. 295-298
  • Słownik polskich pionierów techniki. Katowice 1986. S. 155-156
  • Nauka Polska 1965 nr 2 (56). s. 42-49
  • Biuletyn AGH : magazyn informacyjny Akademii Górniczo-Hutniczej 2010 nr 35. s. 24, portr.
  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 20. Warszawa 2009. S. 111-115