Wacław Bolesław Cybulski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 62: Linia 62:
 
== Nagrody i odznaczenia ==
 
== Nagrody i odznaczenia ==
  
[[Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Order Sztandaru Pracy]] I i II klasy, [[Medal X-lecia Polski Ludowej]], [[Śląski Krzyż Powstańczy]], [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą OOP]], nagroda państwowa II stopnia, zespołowe nagrody państwowe, tytuł „Zasłużonego Górnika PRL”, Złota Odznaka ''Zasłużonego Racjonalizatora Produkcji''
+
[[Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Order Sztandaru Pracy]] I i II klasy, [[Medal X-lecia Polski Ludowej]], [[Śląski Krzyż Powstańczy]], [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą OOP]], nagroda państwowa II stopnia, zespołowe nagrody państwowe, tytuł „Zasłużonego Górnika PRL”, Złota Odznaka "Zasłużonego Racjonalizatora Produkcji"
  
 
== Bibliografia ==
 
== Bibliografia ==

Wersja z 13:09, 15 sty 2015

Wacław Bolesław Cybulski
Waclaw Cybulski.jpg
Nazwisko Cybulski
Imię / imiona Wacław Bolesław
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab. inż.
Data urodzenia 6 października 1901
Miejsce urodzenia Warszawa
Data śmierci 31 marca 1973
Miejsce śmierci Mikołów
Dyscyplina/specjalności bezpieczeństwo pracy w górnictwie
Wydział Wydział Górniczy


Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta, Złoty Krzyż Zasługi, Order Sztandaru Pracy, Medal X-lecia Polski Ludowej, Śląski Krzyż Powstańczy, Krzyż Komandorski z Gwiazdą OOP, nagroda państwowa II stopnia

Prof. zw. dr hab. inż. Wacław Bolesław Cybulski (1901–1973)

Specjalność: bezpieczeństwo pracy w górnictwie

Życiorys

Urodził się 6 października 1901 r. w Warszawie. Zmarł 31 marca 1973 r. w Mikołowie.

Studiował na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej. W 1925 r. uzyskał dyplom inżyniera chemika i rozpoczął pracę w kopalni ,,Barbara” w Mikołowie. W l. 1930-1939 był zastępcą dyrektora tejże kopalni.

Od 1931 r. wykładał bezpieczeństwo i higienę pracy w Akademii Górniczej. W 1938 r. na AG uzyskał tytuł doktora nauk technicznych. Po klęsce wrześniowej opuścił kraj; powrócił w 1946 r. Został dyrektorem kopalni ,,Barbara". W 1948 r. powrócił do AG, gdzie ponownie wykładał bezpieczeństwo pracy. Był asystentem Katedry Górnictwa i Przeróbki Mechanicznej (1930-1947) oraz wykładowcą Katedry Aerologii i Hydromechaniki Górniczej (1947-1948). Od 1952 związany z Politechniką Śląską w Gliwicach. Habilitował się na AGH w 1952 r. W 1954r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1970 profesorem zwyczajnym.

Członek korespondent Polskiej Akademii Nauk, stały członek Państwowej Rady Górnictwa, przewodniczący Komitetu Górnictwa Polskiej Akademii Nauk

Nagrody i odznaczenia

Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta, Złoty Krzyż Zasługi, Order Sztandaru Pracy I i II klasy, Medal X-lecia Polski Ludowej, Śląski Krzyż Powstańczy, Krzyż Komandorski z Gwiazdą OOP, nagroda państwowa II stopnia, zespołowe nagrody państwowe, tytuł „Zasłużonego Górnika PRL”, Złota Odznaka "Zasłużonego Racjonalizatora Produkcji"

Bibliografia

  • Biogramy uczonych polskich. T. 7. s. 38–41, portr.
  • BIP 1994 nr 5. s. 11
  • Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T.1. s. 296–298
  • Słownik polskich pionierów techniki. s. 44