Włodzimierz Stanisław Stępiński: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 13: Linia 13:
 
| alt =  
 
| alt =  
 
| caption =  
 
| caption =  
| birth_date = 1898
+
| birth_date = 1898–1988
 
| birth_place =  
 
| birth_place =  
| death_date = 1988
+
| death_date =  
 
| death_place =  
 
| death_place =  
 
| resting_place =  
 
| resting_place =  
Linia 38: Linia 38:
 
| influences =  
 
| influences =  
 
| influenced =  
 
| influenced =  
| awards = Liczne nagrody i odznaczenia za zasługi dla nauki, przemysłu i uczelni.
+
| awards = Liczne nagrody i odznaczenia za zasługi dla nauki, przemysłu i uczelni.
 
| signature =  
 
| signature =  
 
| signature_alt =  
 
| signature_alt =  
Linia 46: Linia 46:
 
| children =  
 
| children =  
 
}}
 
}}
Prof. dr inż. '''Włodzimierz Stanisław Stępiński''' (1898-1988)
+
Prof. dr inż. '''Włodzimierz Stanisław Stępiński''' (1898–1988)
  
 
Specjalność: przeróbka mechaniczna kopalin, ekonomika przeróbki kopalin
 
Specjalność: przeróbka mechaniczna kopalin, ekonomika przeróbki kopalin
  
Urodził się 12 maja 1898 roku w Krakowie. Zmarł w Katowicach 3 kwietnia 1988 roku. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie (dyplom w 1930 r.). Doktor 1959, zastępca profesora 1952, profesor nadzwyczajny 1954, profesor zwyczajny 1964. Pracował w Kopalni Rud Cynku i Ołowiu "Orzeł Biały" (1927-1937), Zakładzie Przeróbki i Huty Tlenku Cynku "Orzeł Biały" (1938-1939), Zakładach Hutniczych Szopienice (1938-1939). Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. W czasie wojny pracował w Fabryce Porcelany "Ćmielów" (1940-1941), oraz w Filharmonii w Krakowie jako muzyk - wiolonczelista (1941-1945). Po wojnie pracował w zarządach przedsiębiorstw przemysłowych.
+
Urodził się 12 maja 1898 roku w Krakowie. Zmarł w Katowicach 3 kwietnia 1988 roku. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie (dyplom w 1930 r.). Doktor 1959, zastępca profesora 1952, profesor nadzwyczajny 1954, profesor zwyczajny 1964. Pracował w Kopalni Rud Cynku i Ołowiu „Orzeł Biały” (1927–1937), Zakładzie Przeróbki i Huty Tlenku Cynku „Orzeł Biały” (1938–1939), Zakładach Hutniczych Szopienice (1938–1939). Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. W czasie wojny pracował w Fabryce Porcelany „Ćmielów” (1940–1941), oraz w Filharmonii w Krakowie jako muzyk wiolonczelista (1941–1945). Po wojnie pracował w zarządach przedsiębiorstw przemysłowych.
  
W 1950 roku rozpoczął pracę w AGH. W l. 1950-52 był wykładowcą kontraktowym, w l. 1952-54 zastępcą profesora, profesorem nadzwyczajnym (1954-68), kierownikiem Katedry Przeróbki Mechanicznej Kopalń (1952-68). W l. 1953-54 był prodziekanem Wydziału Górniczego, a w l. 1954-56 dziekanem Wydziału. W l. 1957-62 był kierownikiem pracowni przeróbki mechanicznej Zakładu Mechaniki Górotworu PAN. W 1968 roku przeszedł na emeryturę.
+
W 1950 roku rozpoczął pracę w AGH. W latach 1950–52 był wykładowcą kontraktowym, w latach 1952–54 zastępcą profesora, profesorem nadzwyczajnym (1954–68), kierownikiem Katedry Przeróbki Mechanicznej Kopalń (1952–68). W latach 1953–54 był prodziekanem Wydziału Górniczego, a w latach 1954–56 dziekanem Wydziału. W latach 1957–62 był kierownikiem pracowni przeróbki mechanicznej Zakładu Mechaniki Górotworu PAN. W 1968 roku przeszedł na emeryturę.
  
 
Był rzeczywistym, głównym twórcą specjalności Przeróbka Mechaniczna Kopalin na Wydziale Górniczym AGH.
 
Był rzeczywistym, głównym twórcą specjalności Przeróbka Mechaniczna Kopalin na Wydziale Górniczym AGH.
  
Autor 8 podręczników (2 książki i 6 skryptów), kilku rozdziałów tomu 5 "Poradnika Górnika", około 40 publikacji, w tym 5 w czasopismach  zagranicznych. Promotor około 200 prac dyplomowych magisterskich i inżynierskich oraz 12 prac doktorskich.
+
Autor 8 podręczników (2 książki i 6 skryptów), kilku rozdziałów tomu 5 „Poradnika Górnika”, około 40 publikacji, w tym 5 w czasopismach zagranicznych. Promotor około 200 prac dyplomowych magisterskich i inżynierskich oraz 12 prac doktorskich.
  
Był cenionym specjalistą w dziedzinie przeróbki rud, znanym w kraju i za granicą. Współpracował z przemysłem jako członek rad naukowych i innych ciał doradczych, branżowych instytutów naukowo-badawczych i jednostek projektowych m.in. Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach, oraz zjednoczeń - m.in. Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych "Metale" w Katowicach, członkiem Państwowej Komisji Miedziowej, powołanej do opracowania programu zagospodarowania odkrytego w latach 60. złoża rud miedzi w okręgu legnicko-głogowskim. Brał udział w licznych naukowych oraz naukowo-technicznych konferencjach i zjazdach krajowych i zagranicznych.
+
Był cenionym specjalistą w dziedzinie przeróbki rud, znanym w kraju i za granicą. Współpracował z przemysłem jako członek rad naukowych i innych ciał doradczych, branżowych instytutów naukowo-badawczych i jednostek projektowych m.in. Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach, oraz zjednoczeń m.in. Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych „Metale” w Katowicach, członkiem Państwowej Komisji Miedziowej, powołanej do opracowania programu zagospodarowania odkrytego w latach 60. złoża rud miedzi w okręgu legnicko-głogowskim. Brał udział w licznych naukowych oraz naukowo-technicznych konferencjach i zjazdach krajowych i zagranicznych.
  
 
Źródło:
 
Źródło:
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). S. 174
+
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919–1949). S. 174
* Inżynieria Mineralna 2001 nr 2. s. 50-51, portr.
+
* Inżynieria Mineralna 2001 nr 2. s. 50–51, portr.
* Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999. S. 118
+
* Kronika Wydziału Górniczego 1919–1999. Kraków 1999. S. 118
  
  
 
{{DEFAULTSORT:Stępiński, Włodzimierz Stanisław}}
 
{{DEFAULTSORT:Stępiński, Włodzimierz Stanisław}}
 
[[Category:Uczony]]
 
[[Category:Uczony]]

Wersja z 16:20, 16 gru 2013

Włodzimierz Stanisław Stępiński
Nazwisko Stępiński
Imię / imiona Włodzimierz
Tytuły / stanowiska Prof. dr inż.
Data urodzenia 1898–1988


Dyscyplina/specjalności przeróbka mechaniczna kopalin, ekonomika przeróbki kopalin



Odznaczenia i nagrody Liczne nagrody i odznaczenia za zasługi dla nauki, przemysłu i uczelni.
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Górniczy19531954
DziekanWydział Górniczy19541956

Prof. dr inż. Włodzimierz Stanisław Stępiński (1898–1988)

Specjalność: przeróbka mechaniczna kopalin, ekonomika przeróbki kopalin

Urodził się 12 maja 1898 roku w Krakowie. Zmarł w Katowicach 3 kwietnia 1988 roku. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie (dyplom w 1930 r.). Doktor 1959, zastępca profesora 1952, profesor nadzwyczajny 1954, profesor zwyczajny 1964. Pracował w Kopalni Rud Cynku i Ołowiu „Orzeł Biały” (1927–1937), Zakładzie Przeróbki i Huty Tlenku Cynku „Orzeł Biały” (1938–1939), Zakładach Hutniczych Szopienice (1938–1939). Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. W czasie wojny pracował w Fabryce Porcelany „Ćmielów” (1940–1941), oraz w Filharmonii w Krakowie jako muzyk — wiolonczelista (1941–1945). Po wojnie pracował w zarządach przedsiębiorstw przemysłowych.

W 1950 roku rozpoczął pracę w AGH. W latach 1950–52 był wykładowcą kontraktowym, w latach 1952–54 zastępcą profesora, profesorem nadzwyczajnym (1954–68), kierownikiem Katedry Przeróbki Mechanicznej Kopalń (1952–68). W latach 1953–54 był prodziekanem Wydziału Górniczego, a w latach 1954–56 dziekanem Wydziału. W latach 1957–62 był kierownikiem pracowni przeróbki mechanicznej Zakładu Mechaniki Górotworu PAN. W 1968 roku przeszedł na emeryturę.

Był rzeczywistym, głównym twórcą specjalności Przeróbka Mechaniczna Kopalin na Wydziale Górniczym AGH.

Autor 8 podręczników (2 książki i 6 skryptów), kilku rozdziałów tomu 5 „Poradnika Górnika”, około 40 publikacji, w tym 5 w czasopismach zagranicznych. Promotor około 200 prac dyplomowych magisterskich i inżynierskich oraz 12 prac doktorskich.

Był cenionym specjalistą w dziedzinie przeróbki rud, znanym w kraju i za granicą. Współpracował z przemysłem jako członek rad naukowych i innych ciał doradczych, branżowych instytutów naukowo-badawczych i jednostek projektowych m.in. Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach, oraz zjednoczeń — m.in. Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych „Metale” w Katowicach, członkiem Państwowej Komisji Miedziowej, powołanej do opracowania programu zagospodarowania odkrytego w latach 60. złoża rud miedzi w okręgu legnicko-głogowskim. Brał udział w licznych naukowych oraz naukowo-technicznych konferencjach i zjazdach krajowych i zagranicznych.

Źródło:

  • Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919–1949). S. 174
  • Inżynieria Mineralna 2001 nr 2. s. 50–51, portr.
  • Kronika Wydziału Górniczego 1919–1999. Kraków 1999. S. 118