Władysław Pilch: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
m
Linia 67: Linia 67:
 
== Odznaczenia i nagrody ==
 
== Odznaczenia i nagrody ==
 
Trzykrotnie Min. Szkolnictwa Wyższego, wielokrotnie Rektora; Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski OOP, Złota Odznaka ZNP, Złota Odznaka „Za pracę społeczną dla woj. krakowskiego”, Medal KEN.
 
Trzykrotnie Min. Szkolnictwa Wyższego, wielokrotnie Rektora; Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski OOP, Złota Odznaka ZNP, Złota Odznaka „Za pracę społeczną dla woj. krakowskiego”, Medal KEN.
 +
  
 
Źródło:
 
Źródło:

Wersja z 11:25, 2 wrz 2014

Władysław Pilch
Wladyslaw Pilch.jpg
Nazwisko Pilch
Imię / imiona Władysław
Tytuły / stanowiska Prof. dr hab. inż.
Data urodzenia 7 lutego 1923
Miejsce urodzenia Wisła
Data śmierci 5 lipca 1996
Dyscyplina/specjalności górnictwo (przeróbka surowców mineralnych)
Pełnione funkcje Prodziekan Wydziału Górniczego (1972–1975)
Wydział Wydział Górniczy


Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski OOP
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Górniczy19721975

Prof. dr hab. inż. Władysław Pilch (1923–1996)

Specjalność: górnictwo (przeróbka surowców mineralnych)

Życiorys

Urodził się 7 lutego 1923 roku w Wiśle, zmarł 5 lipca 1996 roku. W 1951 roku ukończył Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie. W 1962 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1978 roku stopień doktora habilitowanego. W 1991 roku otrzymał tytuł profesora.

Przebieg pracy zawodowej: AGH: kierownik Zakładu Fizycznych Metod Wzbogacania w Instytucie Przeróbki i Wykorzystania Surowców Mineralnych 1962–1982, prodziekan Wydziału Górniczego 1972–1975, wicedyrektor Instytutu 1976–1982; praca za granicą: kierownk Zakładu Mineral Processing na Politechnice Kaduna w Kadunie, Nigeria, 1982–1986. W 1993 roku przeszedł na emeryturę.

Staże: Instytut „Mechanobr” w Leningradzie 1963, Uniwersytet Techniczny w Helsinkach 1981.

Członek Sekcji Przeróbki Surowców Mineralnych PAN, Oddział w Krakowie w latach 1974–1993 oraz rad naukowych w wielu instytucjach naukowych.

Badania: separacja surowców mineralnych oraz surowców wtórnych i odpadowych w polach magnetycznych separatorów (separatory niskogradientowe, separatory wysokogradientowe — szczególnie separatory poligradientowe i nadprzewodnikowe), separacja w cieczach para- i ferromagnetycznych; opracowanie metody produkcji cieczy ferromagnetycznej; rozkłady pól magnetycznych w przestrzeniach roboczych separatorów, a także rozkłady sił magnetycznych; konstrukcja nowych typów separatorów, w tym zastosowanie magnesów stałych nowej generacji.

Działalność pozanaukowa: stopień generalnego dyrektora górniczego II stopnia, działalność w ZNP, m.in. funkcje sekretarza i prezesa Rady zakładowej ZNP w AGH 1965–1980; jako wicedyrektor Instytutu Profesorskiego zajmował się unowocześnianiem bazy dydaktycznej, organizacją praktyk przemysłowych studentów oraz zorganizował wyprawę studentów do Nigerii; był doradcą Biura Projektów Kopalnictwa Rud Żelaza w Częstochowie 1969–1980.

Autor 120 prac polskich i zagranicznych, 15 patentów i 40 ekspertyz. Promotor prac 6 doktorskich.

Odznaczenia i nagrody

Trzykrotnie Min. Szkolnictwa Wyższego, wielokrotnie Rektora; Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski OOP, Złota Odznaka ZNP, Złota Odznaka „Za pracę społeczną dla woj. krakowskiego”, Medal KEN.


Źródło:

  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. T. 3 : M–R. Warszawa 2000. S. 502, portr.
  • Kronika Wydziału Górniczego 1919–1999. Kraków 1999. S. 117