Ryszard Kozioł: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 55: Linia 55:
 
Urodził się 14 października 1930 w Borysławiu. Zmarł tragicznie 28 lipca 1999 w Krakowie. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Salwatorskim. W latach 1944–1945 pracował na Śląsku jako robotnik przymusowy, później od roku 1945 w kopalni Modrzejów, następnie w Zakładach Chemicznych w Oświęcimiu, jako elektromonter, następnie do roku 1952 okresowow kopalniach Wujek i Wieczorek, jako ładowacz.  
 
Urodził się 14 października 1930 w Borysławiu. Zmarł tragicznie 28 lipca 1999 w Krakowie. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Salwatorskim. W latach 1944–1945 pracował na Śląsku jako robotnik przymusowy, później od roku 1945 w kopalni Modrzejów, następnie w Zakładach Chemicznych w Oświęcimiu, jako elektromonter, następnie do roku 1952 okresowow kopalniach Wujek i Wieczorek, jako ładowacz.  
  
W 1952 r. zdał maturę i uzyskał dyplom technika elektryka w Śląskich Technicznych Zakładach Naukowych w Katowicach. Podjął studia na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH, dyplom magistra inżyniera elektryka uzyskał w 1957 r. Bezpośrednio po studiach, w latach 1957–1962, był zatrudniony w PRE Elektromontaż Nowa Huta.
+
W 1952 r. zdał maturę i uzyskał dyplom technika elektryka w Śląskich Technicznych Zakładach Naukowych w Katowicach.
  
W 1962 r. wraca na macierzystą uczelnię i podejmuje pracę w Instytucie (później Katedrze) Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH. W 1967 r. doktoryzuje się, stopień doktora habilitowanego uzyskuje w 1977 r., tytuł profesora w 1986 r., stanowisko profesora zwyczajnego AGH w 1991 r. W 1976 roku uzyskał dyplom trenera (trener klasy II w alpinizmie) AWF w Krakowie.
+
Podjął studia na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH, dyplom magistra inżyniera elektryka uzyskał w 1957 r. Bezpośrednio po studiach, w latach 1957–1962, był zatrudniony w PRE Elektromontaż Nowa Huta.
 +
 
 +
W 1962 r. wraca na macierzystą uczelnię i podejmuje pracę w Instytucie (później Katedrze) Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH.  
 +
 
 +
W 1967 r. doktoryzuje się, stopień doktora habilitowanego uzyskuje w 1977 r., tytuł profesora w 1986 r., stanowisko profesora zwyczajnego AGH w 1991 r.
 +
 
 +
W 1976 roku uzyskał dyplom trenera (trener klasy II w alpinizmie) AWF w Krakowie.
  
 
Był pionierem cybernetyki sportu. Przez wiele lat prowadził wykłady i badania w krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego, gdzie stworzył w 1977 roku pierwszy w Polsce Zakład Alpinizmu, a także Studium Terenów Alpinizmu.
 
Był pionierem cybernetyki sportu. Przez wiele lat prowadził wykłady i badania w krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego, gdzie stworzył w 1977 roku pierwszy w Polsce Zakład Alpinizmu, a także Studium Terenów Alpinizmu.

Wersja z 10:25, 17 mar 2015

Ryszard Kozioł
Ryszard Koziol.jpg
Nazwisko Kozioł
Imię / imiona Ryszard
Tytuły / stanowiska Prof. dr hab. inż.
Data urodzenia 14 października 1930
Miejsce urodzenia Borysław
Data śmierci 28 lipca 1999
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności automatyka, napęd elektryczny, inżynieria komputerowa, cybernetyka sportu
Pełnione funkcje Kierownik Katedry Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych
Wydział Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki


Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski OOP

Prof. dr hab. inż. Ryszard Kozioł (1930–1999)

Specjalność: automatyka, napęd elektryczny, inżynieria komputerowa, cybernetyka sportu

Życiorys

Urodził się 14 października 1930 w Borysławiu. Zmarł tragicznie 28 lipca 1999 w Krakowie. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Salwatorskim. W latach 1944–1945 pracował na Śląsku jako robotnik przymusowy, później od roku 1945 w kopalni Modrzejów, następnie w Zakładach Chemicznych w Oświęcimiu, jako elektromonter, następnie do roku 1952 okresowow kopalniach Wujek i Wieczorek, jako ładowacz.

W 1952 r. zdał maturę i uzyskał dyplom technika elektryka w Śląskich Technicznych Zakładach Naukowych w Katowicach.

Podjął studia na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH, dyplom magistra inżyniera elektryka uzyskał w 1957 r. Bezpośrednio po studiach, w latach 1957–1962, był zatrudniony w PRE Elektromontaż Nowa Huta.

W 1962 r. wraca na macierzystą uczelnię i podejmuje pracę w Instytucie (później Katedrze) Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH.

W 1967 r. doktoryzuje się, stopień doktora habilitowanego uzyskuje w 1977 r., tytuł profesora w 1986 r., stanowisko profesora zwyczajnego AGH w 1991 r.

W 1976 roku uzyskał dyplom trenera (trener klasy II w alpinizmie) AWF w Krakowie.

Był pionierem cybernetyki sportu. Przez wiele lat prowadził wykłady i badania w krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego, gdzie stworzył w 1977 roku pierwszy w Polsce Zakład Alpinizmu, a także Studium Terenów Alpinizmu.

W latach 1978–1981 pracował w Zakładzie Badań Podstawowych Elektrotechniki PAN i współpracował z Instytutem Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych AGH. Od 1981 roku na stałe zatrudniony w tym Instytucie, a od 1993 roku objął stanowisko kierownika Katedry Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki AGH.

Autor ponad 200 artykułów, 15 książek i podręczników, promotor 12 rozpraw doktorskich. Redaktor naczelny czasopisma "Jakość i Użytkowanie Energii Elektrycznej", przewodniczący Komisji Elektrotechniki, Informatyki i Automatyki Oddziału Krakowskiego PAN, członek licznych organizacji naukowych. Członek honorowy oraz wieloletni prezes Klubu Wysokogórskiego w Krakowie, przewodnik tatrzański, wielokrotny kierownik wypraw alpinistycznych, wiceprezes i szef komisji szkolenia Polskiego Związku Alpinizmu.

Odznaczenia i nagrody

Krzyż Kawalerski OOP, Medal Komisji Edukacji Narodowej, medal „Za wybitne osiągnięcia sportowe”


Źródło:

  • Jakość i Użytkowanie Energii Elektrycznej 2000 T. 6 z. 1. s. 126–127
  • Automatyka : półrocznik / [Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie] 1999, T. 3, z. 2. s. [391]