Roman Zygmunt Rieger: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 14: Linia 14:
 
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta
 
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta
 
|dhc_year=1947
 
|dhc_year=1947
|dhc_reason=za wynalazek rynien wstrząsowych  
+
|dhc_reason=za wynalazek rynien wstrząsowych
 
|name=Roman Zygmunt Rieger
 
|name=Roman Zygmunt Rieger
 
|honorific-suffix=
 
|honorific-suffix=
Linia 61: Linia 61:
  
 
== Odznaczenia i nagrody ==
 
== Odznaczenia i nagrody ==
Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta
+
Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta, Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości
  
 
Źródło:
 
Źródło:

Wersja z 13:51, 6 paź 2014

Roman Zygmunt Rieger
Roman Rieger.jpg
Nazwisko Rieger
Imię / imiona Roman
Tytuły / stanowiska Prof. dr inż.
Data urodzenia 22 listopada 1870
Miejsce urodzenia Lwów (obecnie Ukraina)
Data śmierci 27 października 1947
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności maszyny górnicze, organizacja pracy
Pełnione funkcje Kierownik Katedry Górnictwa Ogólnego (1945–47)
Wydział Wydział Górniczy
Rok przyznania doktoratu h.c. AGH 1947
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH za wynalazek rynien wstrząsowych
Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta

Prof. dr inż. Roman Zygmunt Rieger (1870–1947)

Specjalność: maszyny górnicze, organizacja pracy

Życiorys

Urodził się 22 listopada 1870 r. we Lwowie. Zmarł 27 października 1947 r. w Krakowie, tam też został pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Studiował w Akademii Górniczej w Leoben, gdzie w 1895 r. uzyskał stopień inżyniera górniczego i hutniczego. Przed wojną pracował w przemyśle, był dyrektorem centralnego zarządu Witkowickich Kopalń. Był również „krajowym dyrektorem kopalń węgla z siedzibą w Krakowie”. W 1926 r. objął Katedrę Organizacji Przedsiębiorstw na AG, którą kierował do 1933 r. jako zastępca profesora. W latach 1945–1947 kierował Katedrą Górnictwa Ogólnego jako prof. kontraktowy.

Był redaktorem i wydawcą pierwszego w Polsce „Kalendarza Górniczego” dla robotników. Wynalazł i opatentował urządzenie do transportu urobku — rynny potrząsalne, było to pierwsze w górnictwie światowym urządzenie do mechanicznej odstawy urobku. Opublikował kilka rozpraw na temat naukowej organizacji pracy.

W uznaniu zasług w maju 1947 r. nadano mu tytuł doktora honoris causa AG.

Odznaczenia i nagrody

Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta, Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1998 nr 49. s. 12
  • Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). Kraków 1965. S. 165–166
  • Słownik polskich pionierów techniki. Katowice 1986. S. 177
  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 13. Warszawa 2002. S. 133–137
  • Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919–1967. Kraków 1970. S. 626