Posąg Św. Barbary: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 127: Linia 127:
  
  
W prezentacji wykorzystano fotografie:
+
Prezentacja autorstwa: prof. Stanisława Majewskiego. W prezentacji wykorzystano fotografie:
  
 
- archiwum Instytutu Sztuki PAN
 
- archiwum Instytutu Sztuki PAN

Wersja z 10:32, 29 sty 2020

„ „barbara” po łacinie znaczy cudzoziemka, mieszkanka z poza Grecji. Legenda głosi, że Św. Barbara, córka bogatego człowieka, potajemnie przyjęła chrześcijaństwo i złożyła ślub dozgonnej czystości. Było to za panowania cesarza Maksymiana Galeriusza (305-311) w czasie najkrwawszych prześladowań chrześcijan. Ojciec obawiając się o swój majątek, pozycję i życie głodził ją w wieży swego zamku, a gdy to zawiodło oddał pod sąd, a wyrok skazujący Barbarę na ścięcie sam wykonał. Prawdopodobnie ta nietypowa śmierć z ręki własnego ojca rozsławiła Jej cześć. Św. Barbara jest patronką ludzi narażonych na nagłą i niespodziewaną śmierć, jak: górnicy, hutnicy, marynarze, żołnierze, kamieniarze, więźniowie itp. Najwspanialszy kościół ma Św. Barbara w Czechosłowacji w miejscowości Kutna Hora, potężny gotyk z XIV wieku...”

Ks. Wincenty Zaleski SDB:”Święci na każdy dzień”.

Wyd. Salezjańskie, Łódź, 1982.


„...Patronami poszczególnych kopalń czy ośrodków górniczych byli różni święci: w Harcu - Św. Wolfgang i Andrzej, w Mansfeld - Św. Jerzy, w Salzburgu - Św. Rupert, w Czechach - Św. Mikołaj... Kult Św. Barbary w Polsce odnotowany został w pierwszej połowie XIV w. - w 1341 r. ufundowany został kościół szpitalny w Nysie. W literaturze staropolskiej (M. Rej) i w przysłowiach uwidacznia się Jej popularność, acz występuje tam ona, jako patronka ludzi „wodnych” (flisaków, przewoźników i marynarzy. Wg. Karola Mainka punktem wyjścia dla kultu Św. Barbary miało być istniejące od 1744 r. w Tarnowskich Górach bractwo Św. Barbary, patronki pomocnej w godzinę śmierci...Stąd przedostać się miał ten kult na poszczególne kopalnie...W drugiej połowie XVII wieku związek Św. Barbary z górnictwem był już dość szeroko rozpowszechniony.„

wg.: Józef Ligęza i Maria Żwirska: „ZARYS KULTURY GÓRNICZEJ”

Górny Śląsk, Zagłębie Dąbrowskie. Wyd. Śląsk, 1964.


Obraz1.png


Obraz2.png


Obraz3.png


Obraz4.png


Obraz5.png


Obraz6.png


Obraz7.png


Obraz8.png


Obraz9.png


Obraz10.png


Obraz11.png


Obraz12.png


Obraz13.png


Obraz14.png


Obraz15.png


Obraz16.png


Obraz17.png


Obraz18.png


Obraz19.png


Obraz20.png


Prezentacja autorstwa: prof. Stanisława Majewskiego. W prezentacji wykorzystano fotografie:

- archiwum Instytutu Sztuki PAN

- archiwum Ośrodka Historii Techniki AGH

- Stanisława Godynia

- Stanisława Majewskiego

- Zbigniewa Sulimy - BIP AGH