Marian Mięsowicz: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 13: Linia 13:
 
| alt =  
 
| alt =  
 
| caption =  
 
| caption =  
| birth_date = 1907-1992
+
| birth_date = 1907
 
| birth_place =  
 
| birth_place =  
| death_date =  
+
| death_date = 1992
 
| death_place =  
 
| death_place =  
 
| resting_place =  
 
| resting_place =  

Wersja z 17:02, 8 sty 2014

Szablon:Infobox dhc Prof. zw. dr hab. Marian Mięsowicz (1907-1992)

Specjalność: filozofia, fizyka

Urodził się we Lwowie 21 listopada 1907 roku, zmarł w Krakowie 5 kwietnia 1992 roku. Studia fizyczne i matematyczne ukończył w UJ i w AG w Krakowie. Studia uzup. w uniw. w Utrechcie (1936-1937).

Dr filozofii UJ, doc. fizyki w AG. W l. 1930-31 pracował w AG jako asystent. W 1939 r. habilitował się (AGH) na podstawie prac nad ciekłymi kryształami. Następnie docent (1938-45), prof. nadzw. (1947), prof. zw. (1949), dyr. Inst. Techniki Jądrowej (1966-73), prof. Zakł. Fizyki Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973-82), dyr. Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973-77). Prowadził wykłady z fizyki doświadczalnej, fizyki jądrowej i zastosowań fizyki w geologii i geofizyce.

Jest autorem kilkudziesięciu prac i monografii z zakresu fizyki cząstek elementarnych, elektromagnetyzmu, fizyki jądra atomowego, krystalofizyki. Autor książki "Promienie kosmiczne". Jako jeden z pierwszych przedstawił wyniki obserwacji właściwości falowodów i stwierdził, że fale elektromagnetyczne, uzyskiwane z wibratora iskrowego, ulegają monochromatyzacji po przejściu przez rurę metalową o przekroju prostokątnym. Odkryte przez niego główne współczynniki lepkości w ciekłych kryształach nazywa się powszechnie "Mięsowicz-coefficient", a samo zjawisko "Miesowicz viscosity".

Członek koresp. TNW, czł. koresp. PAN, czł. rzecz. PAN, czł. hon. PTFizycznego, czł. czynny reaktywowanej PAU (1989). Przewodniczący Rady Naukowej Inst. Badań Jądrowych i Inst. Fizyki Jądrowej oraz Inst. Techniki Jądrowej AGH. Członek Komisji Promieni Kosmicznych w Międzynarodowej Unii Fizyki Czystej i Stosowanej. Doktor Honori Causa UJ (1975), Doktor Honoris Causa Uniwersytetu Warszawskiego (1987).

Źródło:

  • Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T. 3 : M-R. Warszawa 1997. S. 119-122
  • Nauka Polska 1965 nr 5 (59). s. 33-37
  • Na podstawie materiałów Sekretariatu Prorektora ds. Ogólnych AGH