Marian Mięsowicz: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzył nową stronę „{{Infobox scientist | name = Marian Mięsowicz | image = mieso.jpg | family-name = Mięsowicz | given-name = Marian | additional-name = | honorific-prefix = P...”)
 
Linia 13: Linia 13:
 
| alt =  
 
| alt =  
 
| caption =  
 
| caption =  
| birth_date = 1907
+
| birth_date = 1907–1992
 
| birth_place =  
 
| birth_place =  
| death_date = 1992
+
| death_date =  
 
| death_place =  
 
| death_place =  
 
| resting_place =  
 
| resting_place =  
Linia 38: Linia 38:
 
| influences =  
 
| influences =  
 
| influenced =  
 
| influenced =  
| awards = Krzyż Kawalerski, Krzyż Komandorski, Krzyż Komandorski z Gwiazdą, Krzyż Wielki OOP, inne nagrody państwowe I, II i III stopnia oraz nagrody resortowe.
+
| awards = Krzyż Kawalerski, Krzyż Komandorski, Krzyż Komandorski z Gwiazdą, Krzyż Wielki OOP, inne nagrody państwowe I, II i III stopnia oraz nagrody resortowe.
 
| signature =  
 
| signature =  
 
| signature_alt =  
 
| signature_alt =  
Linia 46: Linia 46:
 
| children =  
 
| children =  
 
}}
 
}}
Prof. zw. dr hab. '''Marian Mięsowicz''' (1907-1992)
+
Prof. zw. dr hab. '''Marian Mięsowicz''' (1907–1992)
  
 
Specjalność: filozofia, fizyka
 
Specjalność: filozofia, fizyka
  
Urodził się we Lwowie 21 listopada 1907 roku, zmarł w Krakowie 5 kwietnia 1992 roku. Studia fizyczne i matematyczne ukończył w UJ i w AG w Krakowie. Studia uzupełniające w uniwersytecie w Utrechcie (1936-1937).
+
Urodził się we Lwowie 21 listopada 1907 roku, zmarł w Krakowie 5 kwietnia 1992 roku. Studia fizyczne i matematyczne ukończył w UJ i w AG w Krakowie. Studia uzupełniające w uniwersytecie w Utrechcie (1936–1937).
  
Dr filozofii UJ, doc. fizyki w AG. W l. 1930-31 pracował w AG jako asystent. W 1939 r. habilitował się (AGH) na podstawie prac nad ciekłymi kryształami. Następnie docent (1938-45), prof. nadzw. (1947), prof. zw. (1949), dyr. Inst. Techniki Jądrowej (1966-73), prof. Zakł. Fizyki Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973-82), dyr. Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973-77). Prowadził wykłady z fizyki doświadczalnej, fizyki jądrowej i zastosowań fizyki w geologii i geofizyce.
+
Dr filozofii UJ, doc. fizyki w AG. W latach 1930–31 pracował w AG jako asystent. W 1939 r. habilitował się (AGH) na podstawie prac nad ciekłymi kryształami. Następnie docent (1938–45), prof. nadzw. (1947), prof. zw. (1949), dyr. Inst. Techniki Jądrowej (1966–73), prof. Zakł. Fizyki Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973–82), dyr. Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973–77). Prowadził wykłady z fizyki doświadczalnej, fizyki jądrowej i zastosowań fizyki w geologii i geofizyce.
  
Jest autorem kilkudziesięciu prac i monografii z zakresu fizyki cząstek elementarnych, elektromagnetyzmu, fizyki jądra atomowego, krystalofizyki. Autor książki "Promienie kosmiczne". Jako jeden z pierwszych przedstawił wyniki obserwacji właściwości falowodów i stwierdził, że fale elektromagnetyczne, uzyskiwane z wibratora iskrowego, ulegają monochromatyzacji po przejściu przez rurę metalową o przekroju prostokątnym. Odkryte przez niego główne współczynniki lepkości w ciekłych kryształach nazywa się powszechnie "Mięsowicz-coefficient", a samo zjawisko "Miesowicz viscosity".
+
Jest autorem kilkudziesięciu prac i monografii z zakresu fizyki cząstek elementarnych, elektromagnetyzmu, fizyki jądra atomowego, krystalofizyki. Autor książki „Promienie kosmiczne”. Jako jeden z pierwszych przedstawił wyniki obserwacji właściwości falowodów i stwierdził, że fale elektromagnetyczne, uzyskiwane z wibratora iskrowego, ulegają monochromatyzacji po przejściu przez rurę metalową o przekroju prostokątnym. Odkryte przez niego główne współczynniki lepkości w ciekłych kryształach nazywa się powszechnie „Mięsowicz-coefficient”, a samo zjawisko „Miesowicz viscosity”.
  
Członek koresp. TNW, czł. koresp. PAN, czł. rzecz. PAN, czł. hon. PTFizycznego, czł. czynny reaktywowanej PAU (1989). Przewodniczący Rady Naukowej Inst. Badań Jądrowych i Inst. Fizyki Jądrowej oraz Inst. Techniki Jądrowej AGH. Członek Komisji Promieni Kosmicznych w Międzynarodowej Unii Fizyki Czystej i Stosowanej. Doktor Honori Causa UJ (1975), Doktor Honoris Causa AGH (1979) i Uniwersytetu Warszawskiego (1987).
+
Członek koresp. TNW, czł. koresp. PAN, czł. rzecz. PAN, czł. hon. PTFizycznego, czł. czynny reaktywowanej PAU (1989). Przewodniczący Rady Naukowej Inst. Badań Jądrowych i Inst. Fizyki Jądrowej oraz Inst. Techniki Jądrowej AGH. Członek Komisji Promieni Kosmicznych w Międzynarodowej Unii Fizyki Czystej i Stosowanej. Doktor Honori Causa UJ (1975), Doktor Honoris Causa AGH (1979) i Uniwersytetu Warszawskiego (1987).
  
 
Źródło:
 
Źródło:
* Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T. 3. s. 119-122
+
* Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T. 3. s. 119–122
* Nauka Polska 1965 nr 5 (59). s. 33-37
+
* Nauka Polska 1965 nr 5 (59). s. 33–37
  
  
 
{{DEFAULTSORT:Mięsowicz, Marian }}
 
{{DEFAULTSORT:Mięsowicz, Marian }}
 
[[Category:Uczony]]
 
[[Category:Uczony]]

Wersja z 17:20, 16 gru 2013

Marian Mięsowicz
Nazwisko Mięsowicz
Imię / imiona Marian
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab.
Data urodzenia 1907–1992


Dyscyplina/specjalności filozofia, fizyka



Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski, Krzyż Komandorski, Krzyż Komandorski z Gwiazdą, Krzyż Wielki OOP, inne nagrody państwowe I, II i III stopnia oraz nagrody resortowe.
FunkcjeGdzieoddo
ProrektorAGH19521957

Prof. zw. dr hab. Marian Mięsowicz (1907–1992)

Specjalność: filozofia, fizyka

Urodził się we Lwowie 21 listopada 1907 roku, zmarł w Krakowie 5 kwietnia 1992 roku. Studia fizyczne i matematyczne ukończył w UJ i w AG w Krakowie. Studia uzupełniające w uniwersytecie w Utrechcie (1936–1937).

Dr filozofii UJ, doc. fizyki w AG. W latach 1930–31 pracował w AG jako asystent. W 1939 r. habilitował się (AGH) na podstawie prac nad ciekłymi kryształami. Następnie docent (1938–45), prof. nadzw. (1947), prof. zw. (1949), dyr. Inst. Techniki Jądrowej (1966–73), prof. Zakł. Fizyki Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973–82), dyr. Inst. Fizyki i Techniki Jądrowej (1973–77). Prowadził wykłady z fizyki doświadczalnej, fizyki jądrowej i zastosowań fizyki w geologii i geofizyce.

Jest autorem kilkudziesięciu prac i monografii z zakresu fizyki cząstek elementarnych, elektromagnetyzmu, fizyki jądra atomowego, krystalofizyki. Autor książki „Promienie kosmiczne”. Jako jeden z pierwszych przedstawił wyniki obserwacji właściwości falowodów i stwierdził, że fale elektromagnetyczne, uzyskiwane z wibratora iskrowego, ulegają monochromatyzacji po przejściu przez rurę metalową o przekroju prostokątnym. Odkryte przez niego główne współczynniki lepkości w ciekłych kryształach nazywa się powszechnie „Mięsowicz-coefficient”, a samo zjawisko „Miesowicz viscosity”.

Członek koresp. TNW, czł. koresp. PAN, czł. rzecz. PAN, czł. hon. PTFizycznego, czł. czynny reaktywowanej PAU (1989). Przewodniczący Rady Naukowej Inst. Badań Jądrowych i Inst. Fizyki Jądrowej oraz Inst. Techniki Jądrowej AGH. Członek Komisji Promieni Kosmicznych w Międzynarodowej Unii Fizyki Czystej i Stosowanej. Doktor Honori Causa UJ (1975), Doktor Honoris Causa AGH (1979) i Uniwersytetu Warszawskiego (1987).

Źródło:

  • Uczeni Polscy XIX-XX stulecia. T. 3. s. 119–122
  • Nauka Polska 1965 nr 5 (59). s. 33–37