Kazimierz Stanisław Sztaba: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 12: Linia 12:
 
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
 
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
 
|honorAGH=Profesor Honorowy AGH
 
|honorAGH=Profesor Honorowy AGH
|name=Kazimierz Stanisław Sztaba
 
|honorific-suffix=
 
|native_name=
 
|native_name_lang=
 
|image_size=10082
 
|alt=
 
|caption=
 
|resting_place=
 
|resting_place_coordinates=
 
|other_names=
 
|residence=
 
|citizenship=
 
|nationality=
 
|workplaces=
 
|alma_mater=
 
|thesis_title=
 
|thesis_url=
 
|thesis_year=
 
|doctoral_advisor=
 
|academic_advisors=
 
|doctoral_students=
 
|notable_students=
 
|known_for=
 
|varia=
 
|author_abbrev_bot=
 
|author_abbrev_zoo=
 
|influences=
 
|influenced=
 
|signature=
 
|signature_alt=
 
|website=
 
|footnotes=
 
|spouse=
 
|children=
 
 
}}
 
}}
 
{{Funkcja
 
{{Funkcja
Linia 55: Linia 21:
 
Prof. zw. dr hab. inż. '''Kazimierz Stanisław Sztaba''' (1931–)
 
Prof. zw. dr hab. inż. '''Kazimierz Stanisław Sztaba''' (1931–)
  
Specjalność: górnictwo i geologia (przeróbka kopalin stałych inżynieria mineralna, gospodarka surowcami mineralnymi)
+
Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia, przeróbka kopalin stałych, inżynieria mineralna, gospodarka surowcami mineralnymi
 +
== Nota biograficzna ==
  
Urodził się 17 lipca 1931 roku w Krakowie. Ukończył studia na AGH (1955); doktorat (1960), habilitacja (1964), profesor nadzwyczajny (1969), profesor zwyczajny (1977). Profesor Honorowy AGH 2011.
+
Urodził się 17 lipca 1931 roku w Krakowie.  
 +
Absolwent AGH - 1955, dr - AGH 1960, doktor hab. - AGH 1964, prof. nadzwyczajny AGH - 1970, prof. zwyczajny - 1977.
  
W AGH początkowo pracował jako zastępca asystenta (1952–1953), asystent (1953–1955), starszy asystent (1955–1965), adiunkt (1956–1965), docent (1965–1970), profesor (1970). Dyrektor Instytutu Przeróbki i Wykorzystania Surowców Mineralnych/Zakładu Przeróbki Kopalin, Ochrony Środowiska i Utylizacji Odpadów w latach 1969–1985, prorektor w latach 1969–1972, profesor nadzwyczajny w latach 1970–1977, profesor zwyczajny od 1977 r.
+
W AGH początkowo pracował jako zastępca asystenta 1952–1953, asystent 1953–1955, starszy asystent 1955–1965, adiunkt 1956–1965, docent 1965–1970, profesor 1970.  
 +
W latach 1969-1985 kierownik w Katedrze Przeróbki Mechanicznej Kopalin Wydziału Górniczego (w 1974 roku zmiana nazwy na Instytut Przeróbki i Wykorzystania Surowców Mineralnych, od 1985 Zakład Przeróbki Kopalin, Ochrony Środowiska i Utylizacji Odpadów).
 +
W latach 1969-1972 prorektor AGH ds. Kształcenia.
 +
Profesor Honorowy AGH 2011.
  
Członek Komisji Górniczej i Komisji Gospodarki Surowcami Mineralnymi PAN, członek stały Państwowej Rady Górnictwa, wielu rad naukowych oraz komitetów naukowych międzynarodowych konferencji i kongresów. Redaktor programowy czasopism: „Archives of Mining Sciences”, „Górnictwo”, „Fizykochemiczne Problemy Mineralurgii” (przewodniczący Rady Redakcyjnej).
+
Członek Komisji Górniczej i Komisji Gospodarki Surowcami Mineralnymi PAN, członek stały Państwowej Rady Górnictwa, wielu rad naukowych oraz komitetów naukowych międzynarodowych konferencji i kongresów. Redaktor programowy czasopism: „Archives of Mining Sciences”, „Górnictwo”, „Fizykochemiczne Problemy Mineralurgii” (przewodniczący Rady Redakcyjnej). Członek założyciel Polskiej Akademii Filatelistyki (wiceprzewodniczący 1993–2001, prezes 2001–), członek czynny Académie Européenne de Philatélie, współautor około 35 publikacji z dziedziny filatelistyki.
  
Badania: procesy przepływowe w inżynierii mineralnej (przeróbka kopalin) — wprowadzenie metod statystycznych do badań tych procesów, określenie i usystematyzowanie kierunków ich rozwoju, opracowanie wybranych zadań szczegółowych od zagadnień podstawowych, aż do zasad ich wykorzystania praktycznego; identyfikacja materiałów i kontrola procesów technologicznych, w szczególności do celów optymalizacji i sterowania — metody opisu właściwości materiałów, zasady budowy układów kontrolnych procesów przemysłowych, modelowanie procesów przemysłowych i budowa algorytmów sterowania (szczególnie optymalizującego), kryteria oceny procesów przetwarzania surowców, szczególnie wieloskładnikowych w aspekcie ich kompleksowego wykorzystania; tendencje i kierunki rozwoju procesów technologii przetwarzania surowców mineralnych i mineralnopodobnych i ich przekształcenie z tradycyjnej przeróbki kopalin w nową dyscyplinę nauk. i techn. — inżynierię mineralną; zasady gospodarowania surowcami mineralnymi (pierwotnymi i wtórnymi) na etapie ich przetwarzania wstępnego i ich kompleksowe wykorzystanie: efektywne włączanie operacji biotechnologicznych do inżynierii mineralnej.
+
Prowadził badania z zakresu: procesów przepływowych w inżynierii mineralnej (przeróbka kopalin), identyfikacji materiałów i kontroli procesów technologicznych, tendencji i kierunków rozwoju procesów technologii przetwarzania surowców mineralnych i mineralnopodobnych, zasad gospodarowania surowcami mineralnumi (pierwotnymi i wtórnymi) na etapie ich przetwarzania wstępnego i ich kompleksowego wykorzystania.
 +
Autor ponad 260 publikacji. Promotor wielu prac doktorskich.
  
Działalność pozanaukowa: członek założyciel Polskiej Akademii Filatelistyki (wiceprzewodniczący 1993–2001, prezes 2001–), członek czynny Académie Européenne de Philatélie, współautor około 35 publikacji z dziedziny filatelistyki.
+
==== Odznaczenia i nagrody ====
 +
Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Generalny Dyrektor Górniczy I stopnia, sześciokrotnie uzyskał nagrodę Ministra Edukacji Narodowej (pięciokrotnie indywidualnie, raz zespołowo), wielokrotnie wyróżniony nagrodami Rektora AGH oraz odznaczeniami regionalnymi, resortowymi, zakładowymi, organizacyjnymi.
  
Autor ponad 260 publikacji z zakresu przeróbki mechanicznej i kompleksowego wykorzystania surowców mineralnych (w tym wtórnych i odpadowych), kontroli i optymalizacji procesów technologicznych, kształcenia i przygotowania kadr. Promotor wielu prac doktorskich.
+
== Źródła do biogramu ==
 
+
==== Książki ====
Źródło:
+
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół B. Cynkier [et al.]. Ed. 4. Warszawa 2001, s. 937
* Kto jest kim w Polsce. S. 716
 
 
* Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Warszawa 2002. S. 369, portr.
 
* Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Warszawa 2002. S. 369, portr.
 
* Protokół z posiedzenia Senatu AGH z dnia 14 grudnia 2011 r. s. 1, 2, 12–13, 53
 
* Protokół z posiedzenia Senatu AGH z dnia 14 grudnia 2011 r. s. 1, 2, 12–13, 53

Wersja z 14:59, 6 gru 2017

Kazimierz Stanisław Sztaba
Kazimierz Sztaba.jpg
Nazwisko Sztaba
Imię / imiona Kazimierz
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab. inż.
Tytuły honorowe AGH Profesor Honorowy AGH
Data urodzenia 1931
Miejsce urodzenia Kraków


Dyscyplina/specjalności górnictwo i geologia, przeróbka kopalin stałych, inżynieria mineralna, gospodarka surowcami mineralnymi
Pełnione funkcje Prorektor ds. Kształcenia (1969–1972)
Wydział Wydział Górnictwa i Geoinżynierii


Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
FunkcjeGdzieoddo
ProrektorAGH19691972


Prof. zw. dr hab. inż. Kazimierz Stanisław Sztaba (1931–)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia, przeróbka kopalin stałych, inżynieria mineralna, gospodarka surowcami mineralnymi

Nota biograficzna

Urodził się 17 lipca 1931 roku w Krakowie. Absolwent AGH - 1955, dr - AGH 1960, doktor hab. - AGH 1964, prof. nadzwyczajny AGH - 1970, prof. zwyczajny - 1977.

W AGH początkowo pracował jako zastępca asystenta 1952–1953, asystent 1953–1955, starszy asystent 1955–1965, adiunkt 1956–1965, docent 1965–1970, profesor 1970. W latach 1969-1985 kierownik w Katedrze Przeróbki Mechanicznej Kopalin Wydziału Górniczego (w 1974 roku zmiana nazwy na Instytut Przeróbki i Wykorzystania Surowców Mineralnych, od 1985 Zakład Przeróbki Kopalin, Ochrony Środowiska i Utylizacji Odpadów). W latach 1969-1972 prorektor AGH ds. Kształcenia. Profesor Honorowy AGH 2011.

Członek Komisji Górniczej i Komisji Gospodarki Surowcami Mineralnymi PAN, członek stały Państwowej Rady Górnictwa, wielu rad naukowych oraz komitetów naukowych międzynarodowych konferencji i kongresów. Redaktor programowy czasopism: „Archives of Mining Sciences”, „Górnictwo”, „Fizykochemiczne Problemy Mineralurgii” (przewodniczący Rady Redakcyjnej). Członek założyciel Polskiej Akademii Filatelistyki (wiceprzewodniczący 1993–2001, prezes 2001–), członek czynny Académie Européenne de Philatélie, współautor około 35 publikacji z dziedziny filatelistyki.

Prowadził badania z zakresu: procesów przepływowych w inżynierii mineralnej (przeróbka kopalin), identyfikacji materiałów i kontroli procesów technologicznych, tendencji i kierunków rozwoju procesów technologii przetwarzania surowców mineralnych i mineralnopodobnych, zasad gospodarowania surowcami mineralnumi (pierwotnymi i wtórnymi) na etapie ich przetwarzania wstępnego i ich kompleksowego wykorzystania. Autor ponad 260 publikacji. Promotor wielu prac doktorskich.

Odznaczenia i nagrody

Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Generalny Dyrektor Górniczy I stopnia, sześciokrotnie uzyskał nagrodę Ministra Edukacji Narodowej (pięciokrotnie indywidualnie, raz zespołowo), wielokrotnie wyróżniony nagrodami Rektora AGH oraz odznaczeniami regionalnymi, resortowymi, zakładowymi, organizacyjnymi.

Źródła do biogramu

Książki

  • Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół B. Cynkier [et al.]. Ed. 4. Warszawa 2001, s. 937
  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Warszawa 2002. S. 369, portr.
  • Protokół z posiedzenia Senatu AGH z dnia 14 grudnia 2011 r. s. 1, 2, 12–13, 53