Juliusz Stachurski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
 
{{Infobox scientist
 
{{Infobox scientist
 
| name = Juliusz Stachurski
 
| name = Juliusz Stachurski
| image = Juliusz_Stachurski.jpg
 
 
| family-name = Stachurski
 
| family-name = Stachurski
 
| given-name = Juliusz
 
| given-name = Juliusz

Wersja z 16:33, 20 sty 2014

Juliusz Stachurski
Juliusz Stachurski.jpg
Nazwisko Stachurski
Imię / imiona Juliusz
Tytuły / stanowiska Prof. dr hab. inż.
Data urodzenia 1929
Data śmierci 1981
Dyscyplina/specjalności górnictwo, transport górniczy, eksploatacja lin stalowych
Pełnione funkcje Kierownik Środowiskowego Laboratorium Badania Lin Stalowych i Urządzeń Transportu Linowego w latach 1973–1981



Odznaczenia i nagrody Nagrody Komitetu Nauki i Techniki, Ministra Górnictwa, Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi i inne.

Prof. dr hab. inż. Juliusz Stachurski (1929–1981)

Specjalność: górnictwo, transport górniczy, eksploatacja lin stalowych

Urodził się 1929 roku w Kosocicach koło Krakowa. Zmarł 10 lipca 1981 roku. Studiował na Wydziale Elektromechanicznym Akademii Górniczo-Hutniczej, gdzie uzyskał w 1952 roku dyplom inżyniera mechanizacji górnictwa, a w roku 1954 dyplom magistra inżyniera mechnika górniczego.

Pracę w Akademii Górniczo-Hutniczej rozpoczął w 1953 roku w Katedrze Maszyn i Urządzeń Górniczych w Zakładzie Urządzeń Szybowych, a następnie w Instytucie Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki, przechodząc przez kolejne stanowiska od asystenta do profesora nadzwyczajnego. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1960 roku, a doktora habilitowanego w 1967 roku. Tytuł naukowy oraz stanowisko profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1977 roku. Prowadził Studia Podyplomowe z zakresu transportu górniczego oraz był inicjatorem i kierownikiem — w latach 1976–1981 — studiów podyplomowych z zakresu eksploatacji lin stalowych. Zorganizował również Środowiskowe Laboratorium Badania Lin Stalowych i Urządzeń Transportu Linowego, którym kierował w latach 1973–1981.

Prowadził badania jakości lin i drutów, badania magnetyczne lin (łącznie z opracowaniem nowych głowic i rejestratorów), badania wytrzymałościowe i zmęczeniowe lin i drutów, badania naprężeń w drutach lin, badania wpływu warunków eksploatacyjnych na trwałość lin, badania rzeczywistych obciążeń w linach. Projektował nowe wyciągi szybowe o bardzo wysokich parametrach technicznych dla kopalń rud miedzi i rud polimetalicznych „Krzemianka”, koleje linowe, wyciągi narciarskie itd.

Był członkiem Sekcji Mechanizacji Górnictwa Komitetu Górnictwa PAN oraz członkiem kilku rad naukowych kilku jednostek naukowo-badawczych związanych z górnictwem. Wspólpracował z Międzynarodową Organizacją Transportu Linowego OITAF i z Międzynarodową Organizacją Badań Zmęczeniowych Lin OIPEEC.

Autor lub współautor około 140 prac naukowych, kilkuset prac naukowo-badawczych, opinii, ekspertyz, projektów wykonanych dla przemysłu oraz 20 patentów, które w większości znalazły zastosowanie w przemyśle. Promotor 4 prac doktorskich i 150 prac magisterskich.

Źródło:

  • Jubileusz Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki : materiały konferencji. Kraków 2002. S. 237–238, portr.