Julian Michał Samujłło-Sulima

Z Historia AGH
Wersja z dnia 19:07, 4 sty 2016 autorstwa MariuszWijas (dyskusja | edycje) (zamienił w treści „== Życiorys ==” na „== Nota biograficzna ==”)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Michał Samujłło-Sulima
Julian Samujllo-Sulima.jpg
Nazwisko Samujłło-Sulima
Imię / imiona Julian Michał
Tytuły / stanowiska Prof. nadzw. mgr inż.
Data urodzenia 6 kwietnia 1907
Miejsce urodzenia Warklany
Data śmierci 5 kwietnia 1985
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności górnictwo odkrywkowe
Pełnione funkcje Prodziekan Wydziału Górniczego AGH (1956–60), (1964–66)
Wydział Wydział Górniczy


Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski OOP, Krzyż Oficerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Górniczy19561960
ProdziekanWydział Górniczy19641966


Prof. nadzw. mgr inż. Julian Michał Samujłło-Sulima (1907–1985)

Specjalność: górnictwo odkrywkowe

Nota biograficzna

Urodził się 6 kwietnia 1907 roku w Warklanach (Inflanty Polskie), zmarł 5 kwietnia 1985 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Do 1928 roku wraz z rodziną mieszkał na terenie Rosji i ZSRR. W 1928 roki Przyjechał do Polski i wstąpił na Wydział Górniczy Akademii Górniczej. Wydział ten ukończył 20 czerwca 1939 roku, otrzymując dyplom inż. górnika. W czasie studiów od 1934 r. do wybuchu II wojny światowej był asystentem w Katedrze Geodezji i Miernictwa Górniczego na Wydziale Górniczym. Od 1 lipca 1939 roku pracował w Rudzkim Gwarectwie Węglowym w Rudzie Śląskiej jako inż. mierniczy. Po wybuchu wojny opuścił Śląsk i udał się do Jasła gdzie pracował jako kierownik kamieniołomu. Następnie od 15 czerwca 1949 roku pracował w Krakowie jako motorniczy w Krakowskich Kolejach Elektrycznych, a od 16 stycznia 1941 do 1 lutego 1945 w Okręgowym Biurze Pomiarowym w Krakowie jako pracownik techniczny - inspektor.


1 lutego 1945 roku powrócił do pracy w AG, gdzie został starszym asystentem przy Katedrze Geodezji i Miernictwa Górniczego na Wydziale Geologiczno-Mierniczym. Od 6 maja 1946 roku podjął pracę w przemyśle.

W 1951 roku powrócił na Uczelnię jako wykładowca na Wydziale Górniczym. W 1955 r. został zastępcą profesora w Katedrze Eksploatacji Złóż Wydziału Górniczego, następnie w 1959 roku docentem, kierownikiem Katedry Górnictwa Odkrywkowego - 1964, zastępcą dyrektora Instytutu Górnictwa Odkrywkowego (1969) i kierownikiem Zakładu Projektowania i Robót Wydobywczych (1969).

W 1967 r. otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. Był jednym z organizatorów Katedry Górnictwa Odkrywkowego. W latach 1974–79 był kierownikiem Zakładu Techniki Strzelniczej, a w latach 1956–60 i 1964–66 prodziekanem Wydziału Górniczego AGH.

Wydał 6 książek i 19 skryptów, oraz wiele artykułów w czasopismach fachowych. Był współautorem 2 patentów i wielu ekspertyz i opinii dla przemysłu. Pod jego kierunkiem tytuły inżynierów i magistrów inżynierów uzyskało 525 absolwentów, a 14 tytuły doktora nauk technicznych.

Był członkiem i wiceprzewodniczącym Rady Naukowej Centralnego Ośrodka Badawczo-Projektowego Górnictwa Odkrywkowego "POLTEGÓR" we Wrocławiu, a także w latach 1969 - 1972 przewodniczącym Rady Techniczno-Ekonomicznej Zjednoczenia Przemysłu Kamienia Budowlanego.

Prowadził badania historyczne. Już w 1938 roku nawiązał współpracę z redakcją Polskiego Słownika Biograficznego, publikując w nim biogramy osób zasłużonych dla rozwoju techniki.

Był także autorem publikacji o AGH.

Odznaczenia i nagrody

Krzyż Kawalerski OOP, Krzyż Oficerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka "Za pracę społeczną dla miasta Krakowa" i "Za zasługi dla Ziemi Krakowskiej", Złota Odznaka NOT, Złota Odznaka Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa, Złota Odznaka Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej, honorowy tytuł i odznaka "Zasłużony Nauczyciel PRL", ponadto otrzymał górniczy stopień generalnego dyrektora i honorową szpadę górniczą.


Źródło:


  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 6. s. 131–132
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. Gliwice cop. 2004. S. 348, portr.