Jerzy Maria Wiktor Mischke

Z Historia AGH
Jerzy Maria Wiktor Mischke
[[File:{{{image}}}|thumb|center|300px]]
Nazwisko Mischke
Imię / imiona Jerzy Maria Wiktor
Tytuły / stanowiska Prof. dr hab. inż.
Data urodzenia 26 lutego 1933
Miejsce urodzenia Kraków





FunkcjeGdzieoddo
DyrektorCentrum Kształcenia Ustawicznego19961997
DyrektorOśrodek Edukacji Niestacjonarnej19972002

Prof. dr inż. Jerzy Maria Wiktor Mischke (1933-) biogram będzie uzupełniony

Dyscyplina/specjalności:

Nota biograficzna

...................

Urodził się 26 lutego 1933 roku w Krakowie.

Lata II wojny światowej spędził kolejno w Przemyślu, Brodach, Lwowie oraz Krośnie nad Wisłokiem. Maturę zdał w 1951 roku w I Gimnazjum i Liceum św. Anny im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. w tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej, który ukończył w 1956 roku. Od stycznia 1955 roku do kwietnia 1957 roku pracował na stanowisku zastępcy asystenta w Katedrze Mechaniki Technicznej Wydziału Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa AGH.


Pracując w AGH, w grudniu 1956 roku podjął pracę w Bazie Sprzętowo-Remontowej Krakowskiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Wodno-Inżynieryjnego jako technolog naprawy ciężkich maszyn budowlanych, a potem został tam głównym technologiem. Dwa lata później przeniosł się do Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Doświadczalnego Robotów Przemysłowych „Techna-Robot” na stanowisko konstruktora narzędzi do obróbki plastycznej i obróbki skrawaniem. Od września 1959 roku do grudnia 1963 roku pracował w Hucie im. Lenina (obecnie ArcelorMittal Poland) początkowo jako inspektor nadzoru montażu urządzeń Walcowni Kęsów, a od października 1959 roku jako kierownik działu nadzoru budowy i modernizacji wszystkich 7 walcowni Huty.

1 października 1963 r. wróciłem na AGH do Katedry Maszyn i Urządzeń Hutniczych, gdzie pracowałem kolejno jako asystent techniczny, starszy asystent (w 1969 r. uzyskując stopień naukowy doktora), adiunkt (w 1976 uzyskując stopień doktora habilitowanego), docent, a na koniec profesor AGH i kierownik Zakładu Urządzeń Obróbki Plastycznej i Przetwórstwa Metali. Nie jest też wykluczone, że do decyzji o powrocie przyczyniły się związki z AGH mojego Ojca górnika – naftowca, studenta Akademii Górniczej z lat 1918–1927, a po II wojnie aktywnego członka Stowarzyszenia Wychowanków, którego nazwisko figuruje na pamiątkowej tablicy w holu głównego budynku Akademii.

W 1969 r. jako nieprawomyślny obywatel PRL „zaliczyłem” 3 lata wojska. Odkomenderowany do Studium Wojskowego AGH służyłem jako instruktor strzelania z dział, jednocześnie pracując w macierzystej Katedrze.

W dobrym 1980 r. pół roku spędziłem jako „reserch fellow” w Sunderland Polytechnic w Wielkiej Brytanii. Po powrocie zapisałem się do Solidarności, brałem udział w grudniowym strajku, jako wiceprzewodniczący komitetu strajkowego. Po restauracji jawnej działalności związku w 1989 r. krótko pracowałem w Komisji Zakładowej, ale z powodu zaangażowania się go w wolnej już Polsce w działalność polityczną wystąpiłem z niego w 1990 r. Nie przerywając pracy w AGH, w latach 1992–1994 pracowałem jednocześnie jako wiceprezes firmy UNAR Sp. z o.o. zajmującej się produkcją przyrządów do przeróbki plastycznej na rynek niemiecki.

Jeśli mierzyć zawodową część mojego życia działalnością pisarską, można podsumować ją 17 patentami oraz 116 różnego rodzaju publikacjami, referatami, projektami i ekspertyzami. W 1996 r. założyłem Ośrodek Edukacji Niestacjonarnej AGH, stając się jego pierwszym dyrektorem do 2005 r., czyli momentu przejścia na emeryturę. Byłem też członkiem szeregu towarzystw polskich i zagranicznych, m.in. Komitetu Prezydium PAN „Polska w Zjednoczonej Europie”, European Association for International Education, członkiem-założycielem Stowarzyszenia e-Learningu Akademickiego. Z ramienia Komitetu Badań Naukowych jako przedstawiciel Polski brałem udział w working group „Strengthening the ERA in IST Domains” (EC, Digital Economy and Skills), negocjacjach udziału RP w unijnym programie „e-Content”, The Pan European Regional Ministerial Conference oraz European Ministerial Conference „Information Society Conecting Europe”.

Wykorzystaniu technologii w kształceniu akademickiemu oraz badaniu jego efektywności poświęcam moje ostatnie lata, blisko współpracując m.in. z moją żoną, Anną K. Stanisławską-Mischke, specjalistką ds. metodyki e-nauczania akademickiego oraz firmą Edukacja-Online.pl. Jako konsultant współpracowałem m.in. z Uniwersytetem Jagiellońskim, Uniwersytetem Warszawskim, Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie, Uniwersytetem Przyrodniczym we Wrocławiu, Uniwersytetem Łódzkim, Uniwersytetem Gdańskim, Politechniką Częstochowską i Poznańską, Wyższą Szkołą Humanistyczno-Ekonomiczną w Łodzi (obecnie Akademią Humanistyczno-Ekonomiczną), Wyższą Szkołą Gospodarki w Bydgoszczy, Wyższą Szkołą Biznesu w Dąbrowie Górniczej, Centralnym Ośrodkiem Szkolenia Służby Więziennej, Kuratorium Oświaty w Krakowie. Zainteresowanie kształceniem akademickim wspomaganym technologiami informatycznymi spowodowało piątą zmianę zawodu i przeniesienie pasji z techniki na nauki społeczne i humanistyczne, zwłaszcza związane z organizacją i zarządzaniem edukacją wyższą, przynosząc dorobek w postaci około 71 opracowań, artykułów, referatów oraz recenzji z zakresu problematyki związanej z e-edukacją.

Bibliografia publikacji

https://bpp.agh.edu.pl/autor/mischke-jerzy-02697

Źródła do biogramu

Książki

  • [Skład Osobowy AGH … 1969/70]. Kraków 1970, s. 100
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 234

Artykuły

Inne

stan na dzień 11.12.2018