Jerzy Henryk Litwiniszyn: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m (zamienił w treści „{{Infobox dhc” na „{{Infobox scientist”)
Linia 1: Linia 1:
 
{{Infobox scientist
 
{{Infobox scientist
| name = Jerzy Henryk Litwiniszyn
+
|family-name=Litwiniszyn
| family-name = Litwiniszyn
+
|given-name=Jerzy
| given-name = Jerzy
+
|additional-name=Henryk
| additional-name = Henryk
+
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
| honorific-prefix = Prof. zw. dr hab. inż.
+
|image=Jerzy_Litwiniszyn.jpg
| honorific-suffix =  
+
|birth_date=2 sierpnia 1914
| native_name =  
+
|birth_place=Płoki
| native_name_lang =  
+
|death_date=12 czerwca 2000
| image = Jerzy_Litwiniszyn.jpg
+
|death_place=Kielce
| image_size = 10109
+
|fields=mechanika górotworu, aerologia
| alt =  
+
|function=Prodziekan Wydziału Górniczego (1952–54)
| caption =  
+
|faculty=Wydział Górnictwa i Geoinżynierii
| birth_date = 1914
+
|awards=Krzyż Komandorski i Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Medal za Wojnę Obronną 1939, wiele prestiżowych nagród naukowych: m.in. dwukrotnie nagrody państwowe, w tym indywidualna I stopnia, nagroda naukowa im. Maksymiliana Tytusa Hubera, zasłużony racjonalizator produkcji (1962 r.).
| birth_place =  
+
|dhc_year=1979
| death_date = 2000
+
|dhc_reason=za  zasługi dla rozwoju nauk górniczych, a zwłaszcza aerologii górniczej i mechaniki górotworu
| death_place =  
+
|name=Jerzy Henryk Litwiniszyn
| resting_place =  
+
|honorific-suffix=
| resting_place_coordinates =  
+
|native_name=
| other_names =  
+
|native_name_lang=
| residence =  
+
|image_size=10109
| citizenship =  
+
|alt=
| nationality =  
+
|caption=
| fields = mechanika górotworu, aerologia
+
|resting_place=
| function = Prodziekan Wydziału Górniczego w latach 1952–54
+
|resting_place_coordinates=
| faculty = Wydział Górnictwa i Geoinżynierii
+
|other_names=
| workplaces =  
+
|residence=
| alma_mater =  
+
|citizenship=
| thesis_title =  
+
|nationality=
| thesis_url =  
+
|workplaces=
| thesis_year =  
+
|alma_mater=
| doctoral_advisor =  
+
|thesis_title=
| academic_advisors =  
+
|thesis_url=
| doctoral_students =  
+
|thesis_year=
| notable_students =  
+
|doctoral_advisor=
| known_for =  
+
|academic_advisors=
| varia =  
+
|doctoral_students=
| author_abbrev_bot =  
+
|notable_students=
| author_abbrev_zoo =  
+
|known_for=
| influences =  
+
|varia=
| influenced =  
+
|author_abbrev_bot=
| awards = Krzyż Komandorski i Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Medal za Wojnę Obronną 1939, wiele prestiżowych nagród naukowych: m.in. dwukrotnie nagrody państwowe, w tym indywidualna I stopnia, nagroda naukowa im. Maksymiliana Tytusa Hubera, zasłużony racjonalizator produkcji (1962 r.).
+
|author_abbrev_zoo=
| signature =  
+
|influences=
| signature_alt =  
+
|influenced=
| website =  
+
|signature=
| footnotes =  
+
|signature_alt=
| spouse =  
+
|website=
| children =  
+
|footnotes=
| dhc_year = 1979
+
|spouse=
| dhc_reason = za  zasługi dla rozwoju nauk górniczych, a zwłaszcza aerologii górniczej i mechaniki górotworu
+
|children=
 
}}
 
}}
 
Prof. zw. dr hab. inż. '''Jerzy Henryk Litwiniszyn''' (1914–2000)
 
Prof. zw. dr hab. inż. '''Jerzy Henryk Litwiniszyn''' (1914–2000)
Linia 54: Linia 54:
 
Specjalność: mechanika górotworu, aerologia
 
Specjalność: mechanika górotworu, aerologia
  
Urodził się 2 sierpnia 1914 roku w miejscowości Płoki koło Libiąża. Zmarł 12 czerwca 2000 roku w Kielcach. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Studia rozpoczął w 1933 r. na Akademii Górniczej. W 1938 r. uzyskał dyplom inżyniera górniczego, doktorat (1947), habilitacja (1950), prof. nadzw. (1954), prof. zw. (1958).
+
Urodził się 2 sierpnia 1914 roku w miejscowości Płoki koło Libiąża. Zmarł 12 czerwca 2000 roku w Kielcach. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Studia rozpoczął w 1932 roku na Akademii Górniczej. W 1938 roku uzyskał dyplom inżyniera górniczego, doktorat (1947), habilitacja (1950), prof. nadzw. (1954), prof. zw. (1958).
  
W 1938 r. Prof. Budryk zaproponował mu pracę w Katedrze Górnictwa I. Początkowo adiunkt w latach 1945–50. W latach 1959–1969 prowadził Katedrę Aerologii i Hydromechaniki Górniczej. Przez wiele lat był przewodniczącym Komitetu Górnictwa PAN, dyrektorem Instytutu Mechaniki Górotworu PAN, którego był założycielem. Piastował wiele odpowiedziałnych funkcji w międzynarodowych organizacjach, radach naukowych, komitetach redakcyjnych czasopism z zakresu górnictwa i mechaniki. W 1987 roku przeszedł na emeryturę.
+
W 1939 roku podjął pracę w Katedrze Górnictwa I Akademii Górniczej. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej,po ucieczce z niewoli sowieckiej dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał najpierw w stalagu w Neubrandenburgu, a następnie w oflagu w Woldenbergu. Po wojnie kontynuował pracę naukową i dydaktyczną na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Katedrze Górnictwa i Przeróbki Mechanicznej. Początkowo adiunkt w latach 1945–50. Po uzyskaniu habilitacji w 1950 roku, został mianowany profesorem kontraktowym (1951) i powierzono mu Katedrę Hydromechaniki, a w 1953 roku objął kierownictwo Zakładu Hydromechaniki w Katedrze Aerologii i Hydromechaniki Górniczej. W latach 1959–1969 prowadził Katedrę Aerologii i Hydromechaniki Górniczej. Przez wiele lat był przewodniczącym Komitetu Górnictwa PAN, założycielem i dyrektorem Instytutu Mechaniki Górotworu PAN. Piastował wiele odpowiedzialnych funkcji w międzynarodowych organizacjach, radach naukowych, komitetach redakcyjnych czasopism z zakresu górnictwa i mechaniki. W 1987 roku przeszedł na emeryturę.
  
Opublikował 248 prac z zakresu mechaniki górotworu; dotyczą one przede wszystkim różnych zjawisk i procesów zachodzących w skałach i w wyrobiskach kopalnianych (wymiana ciepła między skałami a powietrzem i wpływem temperatury skał na temperaturę powietrza kopalnianego, wydzielanie ciepła w wyrobiskach kopalnianych dla oznaczania stanu procesów samozagrzewania węgla, mechanika ośrodka sypkiego). Wypromował 11 doktorów.
+
Opublikował 248 prac z zakresu mechaniki górotworu dotyczących przede wszystkim zjawisk i procesów zachodzących w skałach i w wyrobiskach kopalnianych (wymiana ciepła między skałami a powietrzem i wpływem temperatury skał na temperaturę powietrza kopalnianego, wydzielanie ciepła w wyrobiskach kopalnianych dla oznaczania stanu procesów samozagrzewania węgla, mechanika ośrodka sypkiego). Wypromował 11 doktorów.
  
Członek Meksykańskiej Akademii Nauk, Austriackiej Akademii Nauk; Profesor honorowy: Changsa Inst. of Mining, Mining Inst. of China. Doktor honoris causa AGH (1979), oraz Montanuniv. Leoben (1990). Członkiem korespondentem PAN został wybrany w 1956 r., a członkiem rzeczywistym w 1966 r. W latach 1977–89 wiceprezes PAN. Członek Polskiej Akademii Umiejętności 1989.
+
Członek Meksykańskiej Akademii Nauk, Austriackiej Akademii Nauk; Profesor honorowy: Changsa Institute of Mining, Mining Institute of China. Doktor honoris causa AGH (1979), oraz Montanuniversität Leoben (1990). Członkiem korespondentem PAN został wybrany w 1956 roku, a członkiem rzeczywistym w 1966 roku. W latach 1977–89 był wiceprezesem PAN, a od 1989 roku był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.
  
 
Źródło:
 
Źródło:

Wersja z 11:58, 5 sie 2014

Jerzy Henryk Litwiniszyn
Jerzy Litwiniszyn.jpg
Nazwisko Litwiniszyn
Imię / imiona Jerzy
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab. inż.
Data urodzenia 2 sierpnia 1914
Miejsce urodzenia Płoki
Data śmierci 12 czerwca 2000
Miejsce śmierci Kielce
Dyscyplina/specjalności mechanika górotworu, aerologia
Pełnione funkcje Prodziekan Wydziału Górniczego (1952–54)
Wydział Wydział Górnictwa i Geoinżynierii
Rok przyznania doktoratu h.c. AGH 1979
Powód przyznania doktoratu h.c. AGH za zasługi dla rozwoju nauk górniczych, a zwłaszcza aerologii górniczej i mechaniki górotworu
Odznaczenia i nagrody Krzyż Komandorski i Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Medal za Wojnę Obronną 1939, wiele prestiżowych nagród naukowych: m.in. dwukrotnie nagrody państwowe, w tym indywidualna I stopnia, nagroda naukowa im. Maksymiliana Tytusa Hubera, zasłużony racjonalizator produkcji (1962 r.).
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Górniczy19521954

Prof. zw. dr hab. inż. Jerzy Henryk Litwiniszyn (1914–2000)

Specjalność: mechanika górotworu, aerologia

Urodził się 2 sierpnia 1914 roku w miejscowości Płoki koło Libiąża. Zmarł 12 czerwca 2000 roku w Kielcach. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Studia rozpoczął w 1932 roku na Akademii Górniczej. W 1938 roku uzyskał dyplom inżyniera górniczego, doktorat (1947), habilitacja (1950), prof. nadzw. (1954), prof. zw. (1958).

W 1939 roku podjął pracę w Katedrze Górnictwa I Akademii Górniczej. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej,po ucieczce z niewoli sowieckiej dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał najpierw w stalagu w Neubrandenburgu, a następnie w oflagu w Woldenbergu. Po wojnie kontynuował pracę naukową i dydaktyczną na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Katedrze Górnictwa i Przeróbki Mechanicznej. Początkowo adiunkt w latach 1945–50. Po uzyskaniu habilitacji w 1950 roku, został mianowany profesorem kontraktowym (1951) i powierzono mu Katedrę Hydromechaniki, a w 1953 roku objął kierownictwo Zakładu Hydromechaniki w Katedrze Aerologii i Hydromechaniki Górniczej. W latach 1959–1969 prowadził Katedrę Aerologii i Hydromechaniki Górniczej. Przez wiele lat był przewodniczącym Komitetu Górnictwa PAN, założycielem i dyrektorem Instytutu Mechaniki Górotworu PAN. Piastował wiele odpowiedzialnych funkcji w międzynarodowych organizacjach, radach naukowych, komitetach redakcyjnych czasopism z zakresu górnictwa i mechaniki. W 1987 roku przeszedł na emeryturę.

Opublikował 248 prac z zakresu mechaniki górotworu dotyczących przede wszystkim zjawisk i procesów zachodzących w skałach i w wyrobiskach kopalnianych (wymiana ciepła między skałami a powietrzem i wpływem temperatury skał na temperaturę powietrza kopalnianego, wydzielanie ciepła w wyrobiskach kopalnianych dla oznaczania stanu procesów samozagrzewania węgla, mechanika ośrodka sypkiego). Wypromował 11 doktorów.

Członek Meksykańskiej Akademii Nauk, Austriackiej Akademii Nauk; Profesor honorowy: Changsa Institute of Mining, Mining Institute of China. Doktor honoris causa AGH (1979), oraz Montanuniversität Leoben (1990). Członkiem korespondentem PAN został wybrany w 1956 roku, a członkiem rzeczywistym w 1966 roku. W latach 1977–89 był wiceprezesem PAN, a od 1989 roku był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.

Źródło:

  • Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3. Warszawa 1993. S. 399
  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1994 nr 5. s. 18
  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1997 nr 42–43. s. 24–26, 35–38
  • Nauka Polska 1967 nr 2 (68). s. 67–70
  • Archives of Mining Sciences 2005 Vol. 50 special issue. s. 7–15