Jan Konrad Eligard Krauze: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m (zamienił w treści „== Życiorys ==” na „== Nota biograficzna ==”)
m (zamienił w treści „== Odznaczenia i nagrody ==” na „==== Odznaczenia i nagrody ====”)
Linia 96: Linia 96:
  
  
== Odznaczenia i nagrody ==
+
==== Odznaczenia i nagrody ====
  
 
Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości, Krzyż Komandorski OOP, Brązowy Medal za Długoletnią Służbę, Srebrny Medal za Długoletnią Służbę, Medal Zwycięstwa i Wolności, Złoty Krzyż Zasługi
 
Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości, Krzyż Komandorski OOP, Brązowy Medal za Długoletnią Służbę, Srebrny Medal za Długoletnią Służbę, Medal Zwycięstwa i Wolności, Złoty Krzyż Zasługi

Wersja z 15:01, 15 sty 2016

Jan Konrad Eligard Krauze
Jan Krauze.jpg
Nazwisko Krauze
Imię / imiona Jan Konrad Eligard
Tytuły / stanowiska Prof. dr inż.
Data urodzenia 11 września 1882
Miejsce urodzenia Rakowicze
Data śmierci 1969
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności maszynoznawstwo
Pełnione funkcje Rektor AG (1924–1926)
Wydział Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych


Odznaczenia i nagrody Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości, Krzyż Komandorski OOP, Brązowy Medal za Długoletnią Służbę, Srebrny Medal za Długoletnią Służbę, Medal Zwycięstwa i Wolności, Złoty Krzyż Zasługi
FunkcjeGdzieoddo
ProrektorAG19231924
RektorAG19241926
ProrektorAG19261927
DziekanWydział Górniczy19271930
DziekanWydział Elektromechaniczny19461950




Prof. dr inż. Jan Konrad Eligard Krauze (1882–1969)

Specjalność: maszynoznawstwo


Nota biograficzna

Urodził się 11 września 1882 roku w Rakowiczach woj. wileńskie, zmarł w 1969 roku w Krakowie. Posiadał tytuł barona.

Studiował na Wydziale Fizyko-Matematycznym Uniw. Św. Włodzimierza w Kijowie i na Wydziale Mechanicznym Politechniki Kijowskiej oraz Politechniki Lwowskiej, uzyskując dyplom w 1907 r. Tutaj został docentem, prowadził wykłady z budowy maszyn rolniczych do 1916 r. Jednocześnie pełnił obowiązki asystenta przy Katedrze Maszynoznawstwa, a od 1912 r. obowiązki konstruktora przy Katedrze Elementów Maszyn, wykładał również „Encyklopedię Maszyn” dla Wydz. Inżynierii, Architektury i Chemii. W tym czasie opublikował także w jęz. francuskim kilka rozpraw o maszynach rolniczych.

W 1920 r. otrzymał nominację na prof. Maszynoznawstwa Ogólnego w AG w Krakowie. W latach 1923/24 oraz 1926/27 został wybrany prorektorem, zaś w latach 1924/26 Rektorem Akademii, w latach 1927/30 był Dziekanem Wydziału Górniczego, Dziekan Wydziału Elektro-Mechanicznego 1946-1950, kierownik Katedry Maszynoznawstwa I od 1921, kierownik Zakładu Maszynoznawstwa I od 1946, kierownik Katedry Części Maszyn Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych 1952-1960. Zreorganizował studia i po raz pierwszy w Polsce wprowadził rygory. Student, który dopuścił się przekroczenia regulaminu studiów, musiał złożyć prośbę o zezwolenie na dalsze studia. Widział konieczność kształcenia mechaników w Polsce, dopiero od 1946 r. udało mu się mieć udział w realizacji kształcenia elektromechanicznego dla potrzeb polskiego przemysłu górniczego i hutniczego.

Członek Honorowy Stowarzyszenia Studentów AG — SSAG. Po deportowaniu profesorów do KZ Sachsenchausen za wstawiennictwo został zesłany do obozu koncentracyjnego w Wiśniczu Nowym.

Wydał litografowane wykłady „Elementów maszyn” i „Technologii mechanicznej metali i drzewa”, opublikował również wiele artykułów o organizacji szkolnictwa akademickiego i organizacji państwa.


Odznaczenia i nagrody

Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości, Krzyż Komandorski OOP, Brązowy Medal za Długoletnią Służbę, Srebrny Medal za Długoletnią Służbę, Medal Zwycięstwa i Wolności, Złoty Krzyż Zasługi


Źródło:

  • BIP 1996 nr 25. s. 18
  • BIP 1994 nr 5. s. 6, 8
  • Album inżynierów i techników w Polsce. s. 41