Henryk Czeczott

Z Historia AGH
Henryk Czeczott
Nazwisko Czeczott
Imię / imiona Henryk
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr hab. inż.
Data urodzenia 1875
Data śmierci 1928
Dyscyplina/specjalności przeróbka mechaniczna kopalin użytecznych, aerologia górnicza i eksploatacja
Pełnione funkcje Dziekan Wydziału Górniczego w latach 1926–27



FunkcjeGdzieoddo
DziekanWydział Górniczy19261927

Prof. zw. dr hab. inż. Henryk Czeczott (1875–1928)

Specjalność: przeróbka mechaniczna kopalin użytecznych, aerologia górnicza i eksploatacja

Urodziłsię 18 czerwca 1875 r. w Petersburgu. Zmarł 6 września 1928 r. we Freibergu (Saksonia), pochowany w Warszawie na cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym. Ukończył Instytut Górniczy (1900) w Petersburgu. Studia uzupełniajace odbył w Niemczech i w Austrii (1908–1909), studiował również w Massachusetts Institute of Technology. Profesor Instytutu Górniczego w Petersburgu. Prowadził wykłady z przedmiotu: sortownictwo i wzbogacanie ciał kopalnych. Konsultant wielu wielkich przedsiębiorstw górniczych. Do Polski przybył w 1922 r.

Od 1921 r. związany z AG, kiedy to został zaproszony przez Komitet Organizacyjny AG w Krakowie do objęcia organizacji wykładów z górnictwa oraz Katedry Górnictwa I i Przeróbki Mechanicznej, której był kierownikiem w latach 1922–28. W 1921 r. został nominowany prof. zw. AG. Wniósł ogromny wkład w organizowanie AG i wyposażenie jej laboratoriów. Obok pracy naukowej zajmował się również działalnością przemysłową. Dokonał m.in. oszacowania zasobności złóż miedzi w Czechosłowacji i Turcji, ocenił także pokłady rudy ołowiu w kopalni „Wiktor Emanuel”. W uznaniu zasług jego przyjaciele i uczniowie ufundowali pamiątkową tablicę marmurową wmurowaną w ścianę pawilonu A-1.

Opublikował wiele monografii i artykułów naukowych z zakresu górnictwa i przeróbki mechanicznej kopalin, z aerologii. Autor 15 ekspertyz. Pod koniec życia interesował się problematyką kopalnictwa soli potasowych. Należał do twórców teorii przewietrzania kopalń i podstaw naukowych nowoczesnej przeróbki mechanicznej, był równocześnie wybitnym praktykiem w obydwu dziedzinach.

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1994 nr 5. s. 5
  • Słownik polskich pionierów techniki. Katowice 1986. S. 47
  • Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). Kraków 1956. S. 49–57
  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 16. Warszawa 2005. S. 32–34