Henryk Bogowid Korwin-Krukowski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
 
{{Infobox dhc
 
{{Infobox dhc
 
| name = Henryk Bogowid Korwin-Krukowski
 
| name = Henryk Bogowid Korwin-Krukowski
| image = korwin-k.jpg
+
| image = Henryk_Korwin-Krukowski.jpg
 
| family-name = Korwin-Krukowski
 
| family-name = Korwin-Krukowski
 
| given-name = Henryk
 
| given-name = Henryk
Linia 9: Linia 9:
 
| native_name =  
 
| native_name =  
 
| native_name_lang =  
 
| native_name_lang =  
| image = korwin-k.jpg
+
| image = Henryk_Korwin-Krukowski.jpg
 
| image_size = 11980
 
| image_size = 11980
 
| alt =  
 
| alt =  

Wersja z 16:49, 20 sty 2014

Szablon:Infobox dhc Prof. zw. inż. Henryk Bogowid Korwin-Krukowski (1860–1937)

Specjalność: metalurgia

Urodził się w Myzie-Sakach (pow. kobryński, gubernia grodzieńska) 23 lutego 1860 roku, zmarł w Warszawie 19 kwietnia 1937 roku. Ukończył Instytut Górniczy w Petersburgu. Początkowo pracował w przemyśle rosyjskim, od 1907 r. rozpoczął pracę na kursach zawodowych w Warszawie. Był jednym z założycieli Politechniki Warszawskiej. W latach 1915–1920 docent technologii metali i kierownik Zakładu Metalurgicznego PW. W 1920 r. został powołany na profesora i organizatora Wydziału Hutniczego AG. W 1921 r. rozpoczął wykłady z metalografii i obróbki cieplnej. Nie zgodził się zostać Dziekanem Wydz. Hutniczego, jednak jako organizator tego Wydziału i początkowo jako jedyny metalurg wśród profesorów Akademii, był właściwie jego faktycznym kierownikiem. W latach 1925–1929 pełnił funkcję Prodziekana. Brał również czynny udział w pracach Komitetu Rozbudowy Wydziału Hutniczego z Funduszu Daru Polskiego Hutnictwa Żelaza. Profesor honorowy AG.

Współpracował z wieloma stowarzyszeniami technicznymi, brał udział w Komisji Słownictwa Technicznego ANT, redagował również dział hutniczy w „Przeglądzie Górniczo-Hutniczym”. Jego dorobek naukowy został tylko w części opublikowany, reszta pozostała w postaci notatek i zapisków. W pracach tych poruszał nie tylko zagadnienia rud żelaznych, biegu wielkiego pieca, koksowania węgli, ale i stali damasceńskiej.

Źródło:

  • Biuletyn Informacyjny Pracowników [AGH] 1994 nr 5. s. 6, 18
  • Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). Kraków 1965. S. 116–118