Franciszek Byrtus

Z Historia AGH
Franciszek Byrtus
Nazwisko Byrtus
Imię / imiona Franciszek
Tytuły / stanowiska Prof. zw. dr inż.
Data urodzenia 1917–2007


Dyscyplina/specjalności energochemiczne przetwórstwo węgla, koksownictwo, gazownictwo



Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Medal KEN, Srebrna Odznaka „Za pracę społeczną dla miasta Krakowa”.
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Metalurgiczny19611965

Prof. zw. dr inż. Franciszek Byrtus (1917–2007)

Specjalność: energochemiczne przetwórstwo węgla, koksownictwo, gazownictwo

Urodził się 4 maja 1917 roku w Istebnej k. Wisły. Zmarł 25 marca 2007 roku w Cieszynie. Pochowany na cmentarzu w Istebnej. Ukończył studia na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej w 1948 roku; doc. — 1955, dr — AGH 1963, prof. (tytuł) — 1967, prof. zw. (tytuł) — 1974.

Jeszcze przed uzyskaniem dyplomu rozpoczął pracę w Hutniczym Instytucie Badawczym w Gliwicach (obecny Instytut Metalurgii Żelaza). W latach 1947–1955 kierował Zakładem Techniki Cieplnej Instytutu Badawczego w Gliwicach a w latach 1955–1961 Zakładem Techniki Cieplnej w Instytucie Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu.

Z AGH związany od 1938 roku. W latach 1938–1939 był zastępcą asystenta w Katedrze Maszyn Hutniczych, Walcownictwa i Kuźnictwa AG. Od 1951 roku prowadził wykłady z koksownictwa na Wydziale Metalurgicznym AGH. W 1955 roku uzyskał stanowisko docenta etatowego w Katedrze Metalurgii Surówki. Organizował od podstaw i przez wiele lat kierował Katedrą Koksownictwa i Gazownictwa. W latach 1961–1965 pełnił funkcję Prodziekana ds. Studenckich Wydziału Metalurgicznego. Był współorganizatorem a w latach 1973–1979 Prodziekanem Instytutu Energochemii Węgla i Fizykochemii Sorbentów (na prawach Wydziału).

Członek Komisji Metalurgiczno-Odlewniczej PAN, Komitetu Karbochemii PAN, Państwowej Rady Górnictwa, Rady Naukowej Instytutu Chemicznej Przeróbki Węgla i Instytutu Górnictwa Naftowego i Gazownictwa. Honorowy członek SITPH.

Był wybitnym nauczycielem i wychowawcą wielu pokoleń inżynierów, uczonym zasłużonym dla rozwoju przemysłu koksowniczego i gazowniczego w Polsce. Opublikował około 150 prac — w tym 5 książek — oraz 7 patentów. Był promotorem 22 prac doktorskich.

Źródło:

  • Karbo-Energochemia-Ekologia 1997 nr 10. s. 349
  • Kto jest kim w Polsce 1984 : informator biograficzny. Warszawa 1984. S. 110
  • Informator nauki polskiej 2003. T. 4A : Ludzie nauki A–O. Warszawa 2003. S. 116
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. Gliwice cop. 2004. S. 47
  • Dziennik Polski 2006 nr 73 (27 III 2007). s. 13 [nekrologi]
  • Dziennik Polski 2006 nr 74 (28 III 2007). s. 16 [nekrologi]
  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 2007 nr 168/169. s. 21