Eugeniusz Bronisław Małecki: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 8: Linia 8:
 
|death_place=Kraków
 
|death_place=Kraków
 
|fields=silniki spalinowe samochodowe i lotnicze
 
|fields=silniki spalinowe samochodowe i lotnicze
|function=Dziekan Wydziału Mechanicznego (1949-1952), Kierownik Katedry Silników Samochodowych i Lotniczych
+
|function=Dziekan Wydziału Mechanicznego (1949-1952)
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
+
|faculty=Wydział Mechaniczny
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Virtuti Militari V kl., Krzyż Walecznych (czterokrotnie),
+
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Virtuti Militari V kl., Krzyż Walecznych
 
|name=Eugeniusz Bronisław Małecki
 
|name=Eugeniusz Bronisław Małecki
 
|honorific-suffix=
 
|honorific-suffix=
Linia 66: Linia 66:
  
 
W 1917 r. jako poddany austriacki powołany do służby wojskowej w 18 Pułku Strzelców, następnie po upadku monarchii austro-węgierskiej służył w wojsku polskim.
 
W 1917 r. jako poddany austriacki powołany do służby wojskowej w 18 Pułku Strzelców, następnie po upadku monarchii austro-węgierskiej służył w wojsku polskim.
W 1921 r. po demobilizacji podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, które ukończył dopiero w 1938 r., uzyskując tytuł inżyniera mechanika. Podczas studiów pracował zawodowo jako: kierownik warsztatów lotniczych w parku 6 pułku lotniczego we Lwowie (1925-1929), kierownik oddziału w międzynarodowym biurze kontroli technicznej statków powietrznych "Veritas" z siedzibą w Warszawie (1929-1934). W latach 1934-1938 pełnił funkcje naczelnika wydziału technicznego Departamentu Lotnictwa Cywilnego ministerstwa Komunikacji w Warszawie, a następnie od 1938 r. objął stanowisko naczelnika wydziału kontroli w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie na Okęciu.
+
W 1921 r. po demobilizacji podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, które ukończył dopiero w 1938 r., uzyskując tytuł inżyniera mechanika. Podczas studiów pracował zawodowo jako: kierownik warsztatów lotniczych w parku 6 pułku lotniczego we Lwowie (1925-1929), kierownik oddziału w międzynarodowym biurze kontroli technicznej statków powietrznych "Veritas" z siedzibą w Warszawie (1929-1934). W latach 1934-1938 pełnił funkcję naczelnika wydziału technicznego Departamentu Lotnictwa Cywilnego ministerstwa Komunikacji w Warszawie, a następnie od 1938 r. objął stanowisko naczelnika wydziału kontroli w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie na Okęciu.
  
W 1939 r. przebywając we Lwowie, zajętym przez armie czerwoną, został adiunktem w Katedrze Budowy Samochodów i Traktorów we Lwowskim Instytucie Politechnicznym. W 1941 r. został mianowany docentem, przy równoczesnym zwolnieniu z obowiązku przedstawienia rozprawy habilitacyjnej.
+
W 1939 r. przebywając we Lwowie, zajętym przez Armię Czerwoną, został adiunktem w Katedrze Budowy Samochodów i Traktorów we Lwowskim Instytucie Politechnicznym. W 1941 r. został mianowany docentem, przy równoczesnym zwolnieniu z obowiązku przedstawienia rozprawy habilitacyjnej.
  
 
Podczas okupacji niemieckiej we Lwowie (1941-1944) prowadził własny warsztat samochodowy, następnie na skutek bombardowania miasta wyjechał ze Lwowa i osiedlił się w Sułkowicach pod Krakowem, gdzie objął kierownictwo warsztatów Rzemieślniczej Szkoły Zawodowej.
 
Podczas okupacji niemieckiej we Lwowie (1941-1944) prowadził własny warsztat samochodowy, następnie na skutek bombardowania miasta wyjechał ze Lwowa i osiedlił się w Sułkowicach pod Krakowem, gdzie objął kierownictwo warsztatów Rzemieślniczej Szkoły Zawodowej.
  
W 1945 r. został powołany na stanowisko zastępcy profesora i kierownika Katedry Silników Samochodowych i Lotniczych, którą organizował od podstaw na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczej w Krakowie, później przejętym (w 1954 r.) przez Politechnikę Krakowską. W 1948 r. mianowany został profesorem nadzwyczajnym w zakresie silników samochodowych i lotniczych. W latach akademickich 1949-1950 i 1951-1952 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Mechanicznego.
 
  
== Publikacje i dokonania ==
+
W 1945 r. został powołany na stanowisko zastępcy profesora i kierownika Katedry Silników Samochodowych i Lotniczych, którą organizował od podstaw na [[Wydział Komunikacji|Wydziale Komunikacji]] Akademii Górniczej w Krakowie, później przejętym (w 1954 r.) przez Politechnikę Krakowską. W 1948 r. mianowany został profesorem nadzwyczajnym w zakresie silników samochodowych i lotniczych. W latach akademickich 1949-1950 i 1951-1952 pełnił funkcję Dziekana [[Wydział Mechaniczny|Wydziału Mechanicznego]].
 +
 
 +
 
 
Autor obszernych podręczników dotyczących głównie silników spalinowych m.in.:  
 
Autor obszernych podręczników dotyczących głównie silników spalinowych m.in.:  
 
Płatowiec (1927)
 
Płatowiec (1927)
Linia 80: Linia 81:
 
Silniki spalinowe przemysłowe (we współautorstwie 1954)
 
Silniki spalinowe przemysłowe (we współautorstwie 1954)
  
== Członkostwa ==
+
 
 
Czynny członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich SIMP
 
Czynny członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich SIMP
  
 
== Odznaczenia i nagrody ==
 
== Odznaczenia i nagrody ==
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a za wybitną odwagę Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari V klasy oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych.
+
Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Virtuti Militari V klasy, Krzyż Walecznych.
  
  
 
== Bibliografia ==
 
== Bibliografia ==
 +
 +
=== Książki ===
 +
 
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 4/5. s. 86–87
 
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 4/5. s. 86–87
  

Wersja z 10:38, 16 paź 2014

Eugeniusz Bronisław Małecki
[[File:{{{image}}}|thumb|center|300px]]
Nazwisko Małecki
Imię / imiona Eugeniusz Bronisław
Tytuły / stanowiska Prof. mgr inż.
Data urodzenia 4 września 1898
Miejsce urodzenia Przemyśl
Data śmierci 5 maja 1954
Miejsce śmierci Kraków
Dyscyplina/specjalności silniki spalinowe samochodowe i lotnicze
Pełnione funkcje Dziekan Wydziału Mechanicznego (1949-1952)
Wydział Wydział Mechaniczny


Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Virtuti Militari V kl., Krzyż Walecznych


Prof. mgr inż. Eugeniusz Bronisław Małecki (1898–1954)

Specjalność: silniki spalinowe samochodowe i lotnicze

Życiorys

Urodził się w Przemyślu 4 września 1898 r. Zmarł 5 maja 1954 r. w Krakowie, pochowany w grobie rodzinnym we wsi Brzeziny koło Ropczyc.

W 1917 r. jako poddany austriacki powołany do służby wojskowej w 18 Pułku Strzelców, następnie po upadku monarchii austro-węgierskiej służył w wojsku polskim. W 1921 r. po demobilizacji podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, które ukończył dopiero w 1938 r., uzyskując tytuł inżyniera mechanika. Podczas studiów pracował zawodowo jako: kierownik warsztatów lotniczych w parku 6 pułku lotniczego we Lwowie (1925-1929), kierownik oddziału w międzynarodowym biurze kontroli technicznej statków powietrznych "Veritas" z siedzibą w Warszawie (1929-1934). W latach 1934-1938 pełnił funkcję naczelnika wydziału technicznego Departamentu Lotnictwa Cywilnego ministerstwa Komunikacji w Warszawie, a następnie od 1938 r. objął stanowisko naczelnika wydziału kontroli w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie na Okęciu.

W 1939 r. przebywając we Lwowie, zajętym przez Armię Czerwoną, został adiunktem w Katedrze Budowy Samochodów i Traktorów we Lwowskim Instytucie Politechnicznym. W 1941 r. został mianowany docentem, przy równoczesnym zwolnieniu z obowiązku przedstawienia rozprawy habilitacyjnej.

Podczas okupacji niemieckiej we Lwowie (1941-1944) prowadził własny warsztat samochodowy, następnie na skutek bombardowania miasta wyjechał ze Lwowa i osiedlił się w Sułkowicach pod Krakowem, gdzie objął kierownictwo warsztatów Rzemieślniczej Szkoły Zawodowej.


W 1945 r. został powołany na stanowisko zastępcy profesora i kierownika Katedry Silników Samochodowych i Lotniczych, którą organizował od podstaw na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczej w Krakowie, później przejętym (w 1954 r.) przez Politechnikę Krakowską. W 1948 r. mianowany został profesorem nadzwyczajnym w zakresie silników samochodowych i lotniczych. W latach akademickich 1949-1950 i 1951-1952 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Mechanicznego.


Autor obszernych podręczników dotyczących głównie silników spalinowych m.in.: Płatowiec (1927) Silniki spalinowe pojazdów mechanicznych 2 t. (1953 i 1955) Silniki spalinowe przemysłowe (we współautorstwie 1954)


Czynny członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich SIMP

Odznaczenia i nagrody

Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Virtuti Militari V klasy, Krzyż Walecznych.


Bibliografia

Książki

  • Słownik biograficzny techników polskich. Z. 4/5. s. 86–87