Bolesław Stefan: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzył nową stronę „{{Infobox scientist | name = Bolesław Stefan | image = stefanb.jpg | family-name = Stefan | given-name = Bolesław | additional-name = | honorific-prefix = D...”)
 
Linia 13: Linia 13:
 
| alt =  
 
| alt =  
 
| caption =  
 
| caption =  
| birth_date = 1909
+
| birth_date = 1909–1996
 
| birth_place =  
 
| birth_place =  
| death_date = 1996
+
| death_date =  
 
| death_place =  
 
| death_place =  
 
| resting_place =  
 
| resting_place =  
Linia 23: Linia 23:
 
| citizenship =  
 
| citizenship =  
 
| nationality =  
 
| nationality =  
| fields = budowa i eksploatacja maszyn ceramicznych
+
| fields = budowa i eksploatacja maszyn ceramicznych
 
| workplaces =  
 
| workplaces =  
 
| alma_mater =  
 
| alma_mater =  
Linia 46: Linia 46:
 
| children =  
 
| children =  
 
}}
 
}}
Doc. '''Bolesław Stefan''' (1909-1996)
+
Doc. '''Bolesław Stefan''' (1909–1996)
  
Specjalność: budowa i eksploatacja maszyn ceramicznych
+
Specjalność: budowa i eksploatacja maszyn ceramicznych
  
Urodził się 24 marca 1908 roku we Lwowie. Zmarł 25 listopada 1996 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim. W 1939 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. W czasie studiów pracował jako rysownik i projektant w lwowskich firmach instalacyjnych i samochodowych. W 1942 r. przeniósł się do Krakowa.
+
Urodził się 24 marca 1908 roku we Lwowie. Zmarł 25 listopada 1996 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim. W 1939 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. W czasie studiów pracował jako rysownik i projektant w lwowskich firmach instalacyjnych i samochodowych. W 1942 r. przeniósł się do Krakowa.
  
Pracę w AG podjął w 1946 r. na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Maszynoznawstwa na Wydziale Elektromechanicznym. W 1950 r. awansował na stanowisko adiunkta, w 1952 r. otrzymał tytuł zastępcy profesora. W 1953 r. objął kierownictwo Katedry Maszynoznawstwa Ceramicznego na Wydziale Ceramicznym. W latach 1953-1954 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1954-1956 dziekana Wydziału Ceramicznego. W 1961 r. przeszedł na stanowisko starszego wykładowcy.
+
Pracę w AG podjął w 1946 r. na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Maszynoznawstwa na Wydziale Elektromechanicznym. W 1950 r. awansował na stanowisko adiunkta, w 1952 r. otrzymał tytuł zastępcy profesora. W 1953 r. objął kierownictwo Katedry Maszynoznawstwa Ceramicznego na Wydziale Ceramicznym. W latach 1953–1954 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1954–1956 dziekana Wydziału Ceramicznego. W 1961 r. przeszedł na stanowisko starszego wykładowcy.
  
Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1963 r., a w 1967 otrzymał tytuł docenta. Od 1969 r. kierował Zakładem Ogólnego Maszynoznawstwa i Eksploatacji Maszyn Ceramicznych działającego w Instytucie Technologii Materiałów Budowlanych i Ceramiki. W 1971 r. przeszedł na stanowisko kierownika Zakładu Doświadczalnego Budowy Maszyn, Aparatury i Układów Automatycznych w Instytucie Maszyn Hutniczych i Automatyki. W 1978 r. przeszedł na emeryturę.
+
Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1963 r., a w 1967 otrzymał tytuł docenta. Od 1969 r. kierował Zakładem Ogólnego Maszynoznawstwa i Eksploatacji Maszyn Ceramicznych działającego w Instytucie Technologii Materiałów Budowlanych i Ceramiki. W 1971 r. przeszedł na stanowisko kierownika Zakładu Doświadczalnego Budowy Maszyn, Aparatury i Układów Automatycznych w Instytucie Maszyn Hutniczych i Automatyki. W 1978 r. przeszedł na emeryturę.
  
Głównym nurtem działalności była budowa i eksploatacja maszyn dla przemysłu ceramicznego, a szczególnie tłoczarek pasmowych. Z tego zakresu opublikował 20 prac i 8 skryptów.
+
Głównym nurtem działalności była budowa i eksploatacja maszyn dla przemysłu ceramicznego, a szczególnie tłoczarek pasmowych. Z tego zakresu opublikował 20 prac i 8 skryptów.
  
 
Źródło:
 
Źródło:
* Kto jest kim w ceramice. S. 29-30
+
* Kto jest kim w ceramice. S. 29–30
* Jubileusz Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki : materiały konferencji. Kraków 2002. S. 239, portr.
+
* Jubileusz Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki : materiały konferencji. Kraków 2002. S. 239, portr.
  
  
 
{{DEFAULTSORT:Stefan, Bolesław }}
 
{{DEFAULTSORT:Stefan, Bolesław }}
 
[[Category:Uczony]]
 
[[Category:Uczony]]

Wersja z 17:21, 16 gru 2013

Bolesław Stefan
Nazwisko Stefan
Imię / imiona Bolesław
Tytuły / stanowiska Doc.
Data urodzenia 1909–1996


Dyscyplina/specjalności budowa i eksploatacja maszyn ceramicznych



Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
FunkcjeGdzieoddo
ProdziekanWydział Ceramiczny19531954
DziekanWydział Ceramiczny19541956

Doc. Bolesław Stefan (1909–1996)

Specjalność: budowa i eksploatacja maszyn ceramicznych

Urodził się 24 marca 1908 roku we Lwowie. Zmarł 25 listopada 1996 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim. W 1939 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. W czasie studiów pracował jako rysownik i projektant w lwowskich firmach instalacyjnych i samochodowych. W 1942 r. przeniósł się do Krakowa.

Pracę w AG podjął w 1946 r. na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Maszynoznawstwa na Wydziale Elektromechanicznym. W 1950 r. awansował na stanowisko adiunkta, w 1952 r. otrzymał tytuł zastępcy profesora. W 1953 r. objął kierownictwo Katedry Maszynoznawstwa Ceramicznego na Wydziale Ceramicznym. W latach 1953–1954 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1954–1956 dziekana Wydziału Ceramicznego. W 1961 r. przeszedł na stanowisko starszego wykładowcy.

Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1963 r., a w 1967 otrzymał tytuł docenta. Od 1969 r. kierował Zakładem Ogólnego Maszynoznawstwa i Eksploatacji Maszyn Ceramicznych działającego w Instytucie Technologii Materiałów Budowlanych i Ceramiki. W 1971 r. przeszedł na stanowisko kierownika Zakładu Doświadczalnego Budowy Maszyn, Aparatury i Układów Automatycznych w Instytucie Maszyn Hutniczych i Automatyki. W 1978 r. przeszedł na emeryturę.

Głównym nurtem działalności była budowa i eksploatacja maszyn dla przemysłu ceramicznego, a szczególnie tłoczarek pasmowych. Z tego zakresu opublikował 20 prac i 8 skryptów.

Źródło:

  • Kto jest kim w ceramice. S. 29–30
  • Jubileusz Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki : materiały konferencji. Kraków 2002. S. 239, portr.