Andrzej Brückman de Renstrom: Różnice pomiędzy wersjami

Z Historia AGH
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Bibliografia)
(Inne)
 
(Nie pokazano 4 wersji utworzonych przez 3 użytkowników)
Linia 11: Linia 11:
 
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
 
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
 
|name=Andrzej Brückman de Renstrom
 
|name=Andrzej Brückman de Renstrom
|honorific-suffix=
 
|native_name=
 
|native_name_lang=
 
|image_size=
 
|alt=
 
|caption=
 
|resting_place=
 
|resting_place_coordinates=
 
|other_names=
 
|residence=
 
|citizenship=
 
|nationality=
 
|workplaces=
 
|alma_mater=
 
|thesis_title=
 
|thesis_url=
 
|thesis_year=
 
|doctoral_advisor=
 
|academic_advisors=
 
|doctoral_students=
 
|notable_students=
 
|known_for=
 
|varia=
 
|author_abbrev_bot=
 
|author_abbrev_zoo=
 
|influences=
 
|influenced=
 
|signature=
 
|signature_alt=
 
|website=
 
|footnotes=
 
|spouse=
 
|children=
 
 
}}
 
}}
 
{{Funkcja
 
{{Funkcja
Linia 61: Linia 28:
 
W latach 1945–1947 studiował chemię na uniwersytecie w Rzymie, po powrocie do Krakowa podjął studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UJ. W 1950 roku uzyskał stopień magistra chemii.
 
W latach 1945–1947 studiował chemię na uniwersytecie w Rzymie, po powrocie do Krakowa podjął studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UJ. W 1950 roku uzyskał stopień magistra chemii.
  
Pracę zawodową rozpoczął w Państwowym Zakładzie Badań Fizykochemicznych w Krakowie. W 1952 roku przeszedł do Instytutu Odlewnictwa, gdzie pracował do roku 1957. W 1957 roku podjął pracę w Zakładzie Fizyki Ogólnej na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] i od tego czasu był na stałe związany z AGH. W 1963 roku obronił pracę doktorską, w 1966 roku habilitował się. W 1976 roku został profesorem nadzwyczajnym. W latach 1990-1993 był prodziekanem ds. nauki na [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.
+
Pracę zawodową rozpoczął w Państwowym Zakładzie Badań Fizykochemicznych w Krakowie. W 1952 roku przeszedł do Instytutu Odlewnictwa, gdzie pracował do roku 1957.
 +
 
 +
W 1957 roku podjął pracę w Zakładzie Fizyki Ogólnej na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] i od tego czasu był na stałe związany z AGH. W 1963 roku obronił pracę doktorską, w 1966 roku habilitował się. W 1976 roku został profesorem nadzwyczajnym. W latach 1990-1993 był prodziekanem ds. nauki na [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.
  
 
Tematyka jego prac była różnorodna: od dozymetrów promieniowania poprzez chemię jądrową do wysokotemperaturowej korozji metali.
 
Tematyka jego prac była różnorodna: od dozymetrów promieniowania poprzez chemię jądrową do wysokotemperaturowej korozji metali.
  
== Bibliografia ==
+
== Źródła do biogramu ==
 
==== Książki ====
 
==== Książki ====
 
* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 49
 
* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 49
Linia 71: Linia 40:
  
 
==== Inne ====
 
==== Inne ====
* Akta osobowe (AGH) - Brückman de Renstrom Andrzej
+
* Akta osobowe (AGH) - Brückman de Renstrom Andrzej, [foto]
 
+
* Wniosek o nadanie tytułu profesora nadzwyczajnego i powołanie na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Akademii Górniczo-Hutniczej doc. dr hab. Andrzeja Brückmana. [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH...'' 20.02.1975], s. 17-19
  
 
{{DEFAULTSORT:Brückman de Renstrom, Andrzej }}
 
{{DEFAULTSORT:Brückman de Renstrom, Andrzej }}
 
[[Category:Biogramy]]
 
[[Category:Biogramy]]

Aktualna wersja na dzień 12:09, 14 wrz 2020

Andrzej Brückman de Renstrom
Andrzej Bruckman de Renstrom.jpg
Nazwisko Brückman de Renstrom
Imię / imiona Andrzej
Tytuły / stanowiska Prof. dr hab.
Data urodzenia 5 września 1924
Miejsce urodzenia Kałusz
Data śmierci 23 września 1994
Dyscyplina/specjalności chemia, chemia jądrowa i wysokotemperaturowa, korozja metali
Pełnione funkcje Prodziekan ds. nauki Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH (1990-1993)
Wydział Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki



FunkcjeGdzieoddo
Prodziekan ds. NaukiWydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki19901993


Prof. dr hab. Andrzej Brückman de Renstrom (1924–1994)

Dyscyplina/specjalności: chemia, chemia jądrowa i wysokotemperaturowa, korozja metali

Nota biograficzna

Urodził się 5 września 1924 roku w Kałuszu (dawne województwo stanisławowskie). Zmarł 23 września 1994 roku. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

W latach 1945–1947 studiował chemię na uniwersytecie w Rzymie, po powrocie do Krakowa podjął studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UJ. W 1950 roku uzyskał stopień magistra chemii.

Pracę zawodową rozpoczął w Państwowym Zakładzie Badań Fizykochemicznych w Krakowie. W 1952 roku przeszedł do Instytutu Odlewnictwa, gdzie pracował do roku 1957.

W 1957 roku podjął pracę w Zakładzie Fizyki Ogólnej na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej i od tego czasu był na stałe związany z AGH. W 1963 roku obronił pracę doktorską, w 1966 roku habilitował się. W 1976 roku został profesorem nadzwyczajnym. W latach 1990-1993 był prodziekanem ds. nauki na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

Tematyka jego prac była różnorodna: od dozymetrów promieniowania poprzez chemię jądrową do wysokotemperaturowej korozji metali.

Źródła do biogramu

Książki

  • Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 49
  • Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 40

Inne

  • Akta osobowe (AGH) - Brückman de Renstrom Andrzej, [foto]
  • Wniosek o nadanie tytułu profesora nadzwyczajnego i powołanie na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Akademii Górniczo-Hutniczej doc. dr hab. Andrzeja Brückmana. [Protokół z Posiedzenia Senatu AGH... 20.02.1975], s. 17-19