Jerzy Marynowski - Historia wersji

Justyna.Stanek o 13:54, 14 maj 2024

2024-05-14T13:54:02Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:54, 14 maj 2024
Linia 45:		Linia 45:
	W 1955 roku został zaangażowany na stanowisko zastępcy profesora na [[Wydział Ceramiczny\|Wydziale Ceramicznym]] AGH. Równocześnie powierzono mu kierownictwo Katedry i Zakładu Technologii Ceramiki Czerwonej i Kamionki, funkcję tę pełnił do 1958 roku.		W 1955 roku został zaangażowany na stanowisko zastępcy profesora na [[Wydział Ceramiczny\|Wydziale Ceramicznym]] AGH. Równocześnie powierzono mu kierownictwo Katedry i Zakładu Technologii Ceramiki Czerwonej i Kamionki, funkcję tę pełnił do 1958 roku.

	Autor lub współautor około 30 publikacji naukowych i technicznych, w tym 7 książek z zakresu budownictwa mostów, klinkierów drogowych, 2 skryptów uczelnianych („Piece ceramiczne” (1956) i „Technologia ceramiki budowlanej” (cz. 1 1959, cz. 2 (1960)) oraz wielu artykułów opublikowanych w „Materiałach Budowlanych” i „Cemencie” z zakresu ceramiki budowlanej. Promotor kilkudziesięciu magistrów inżynierów ceramiki.		Autor lub współautor około 30 publikacji naukowych i technicznych, w tym 7 książek z zakresu budownictwa mostów, klinkierów drogowych, 2 skryptów uczelnianych („Piece ceramiczne” (1956) i „Technologia ceramiki budowlanej” (cz. 1 1959, cz. 2 1960)) oraz wielu artykułów opublikowanych w „Materiałach Budowlanych” i „Cemencie” z zakresu ceramiki budowlanej. Promotor kilkudziesięciu magistrów inżynierów ceramiki.

	Głównymi kierunkami jego działalności naukowej i zawodowej były: budownictwo przemysłowe, technologia ceramiki budowlanej, a szczególnie klinkieru drogowego, technika cieplna i budowa pieców ceramicznych w przemyśle ceramiki budowlanej.		Głównymi kierunkami jego działalności naukowej i zawodowej były: budownictwo przemysłowe, technologia ceramiki budowlanej, a szczególnie klinkieru drogowego, technika cieplna i budowa pieców ceramicznych w przemyśle ceramiki budowlanej.

Justyna.Stanek o 13:52, 14 maj 2024

2024-05-14T13:52:22Z

Justyna.Stanek o 12:21, 14 maj 2024

2024-05-14T12:21:31Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:21, 14 maj 2024
Linia 11:		Linia 11:
	\|function=Kierownik Katedry Ceramiki Czerwonej i Kamionki Wydziału Ceramicznego AGH (1955–1958)		\|function=Kierownik Katedry Ceramiki Czerwonej i Kamionki Wydziału Ceramicznego AGH (1955–1958)
	\|faculty=Wydział Ceramiczny		\|faculty=Wydział Ceramiczny
	\|awards=Złoty Krzyż Zasługi , Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski		\|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
	\|name=Jerzy Marynowski		\|name=Jerzy Marynowski
	\|image_size=10720		\|image_size=10720
Linia 20:		Linia 20:

	== Nota biograficzna ==		== Nota biograficzna ==
	Urodził się 1 października 1884 ~~rok~~ w Łagowie (powiat Opatów). Zmarł 11 czerwca 1960 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.		Urodził się 1 października 1884 roku w Łagowie (powiat Opatów). Zmarł 11 czerwca 1960 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

	W 1903 roku ukończył Wyższą Szkołę Rzemieślniczą w Łodzi, a w 1910 roku Wydział Inżynieryjno-Budowlany Politechniki Kijowskiej, uzyskując dyplom inżyniera budownictwa.		W 1903 roku ukończył Wyższą Szkołę Rzemieślniczą w Łodzi, a w 1910 roku Wydział Inżynieryjno-Budowlany Politechniki Kijowskiej, uzyskując dyplom inżyniera budownictwa.

HieronimSienski o 12:47, 5 gru 2019

2019-12-05T12:47:14Z

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 |awards=Złoty Krzyż Zasługi , Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
 |name=Jerzy Marynowski
 |image_size=10720
 }}
 Z-ca Profesora mgr inż. '''Jerzy Marynowski''' (1884–1960)
@@ Linia 87: / Linia 55: @@
 == Źródła do biogramu ==
 ==== Książki ====
 * Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 113
 * Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 44-46
+* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2019. Oprac. H. Sieński. Kraków 2019, s. 136-138, [foto]
 * Polski Słownik Biograficzny. T. 20/1, z. 84 : Maria Józefa - Mathy Ignacy. Wrocław 1975, s. 114-115
 * Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 141-145, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

Sabina.Olszyk o 09:32, 1 gru 2017

2017-12-01T09:32:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:32, 1 gru 2017
Linia 85:		Linia 85:
	==== Odznaczenia i nagrody ====		==== Odznaczenia i nagrody ====
	[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], inne.		[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], inne.


	== Źródła do biogramu ==		== Źródła do biogramu ==

Sabina.Olszyk o 09:31, 1 gru 2017

2017-12-01T09:31:40Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:31, 1 gru 2017
Linia 87:		Linia 87:


	== ~~Bibliografia~~ ==		== Źródła do biogramu ==
	==== Książki ====		==== Książki ====
	* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 113		* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 113

HieronimSienski o 08:40, 14 kwi 2017

2017-04-14T08:40:59Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:40, 14 kwi 2017
Linia 91:		Linia 91:
	* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 113		* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 113

	* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. Kraków 1999, s. 44-46		* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 44-46

	* Polski Słownik Biograficzny. T. 20/1, z. 84 : Maria Józefa - Mathy Ignacy. Wrocław 1975, s. 114-115		* Polski Słownik Biograficzny. T. 20/1, z. 84 : Maria Józefa - Mathy Ignacy. Wrocław 1975, s. 114-115

Sabina.Olszyk o 10:49, 12 kwi 2017

2017-04-12T10:49:06Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:49, 12 kwi 2017
Linia 11:		Linia 11:
	\|function=Kierownik Katedry Ceramiki Czerwonej i Kamionki Wydziału Ceramicznego AGH (1955–1958)		\|function=Kierownik Katedry Ceramiki Czerwonej i Kamionki Wydziału Ceramicznego AGH (1955–1958)
	\|faculty=Wydział Ceramiczny		\|faculty=Wydział Ceramiczny
	\|awards=Złoty Krzyż Zasługi , Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski ~~OOP~~		\|awards=Złoty Krzyż Zasługi , Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
	\|name=Jerzy Marynowski		\|name=Jerzy Marynowski
	\|honorific-suffix=		\|honorific-suffix=
Linia 84:		Linia 84:

	==== Odznaczenia i nagrody ====		==== Odznaczenia i nagrody ====
	[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski ~~OOP~~]], inne.		[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], inne.

HieronimSienski o 11:02, 29 cze 2016

2016-06-29T11:02:39Z

Sabina.Olszyk o 15:25, 28 cze 2016

2016-06-28T15:25:25Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:25, 28 cze 2016
Linia 96:		Linia 96:

	* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 141-145, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)		* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 141-145, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

	==== Artykuły ====		==== Artykuły ====
	* Kałwa M., Wolfke S.: Zast. prof. mgr inż. Jerzy Marynowski : wspomnienie pośmiertne. Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza ; nr 32. Seria Ceramika 1961, z. 4, s. 5-8, [foto]		* Kałwa M., Wolfke S.: Zast. prof. mgr inż. Jerzy Marynowski : wspomnienie pośmiertne. ''Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza'' ; nr 32. Seria ''Ceramika'' 1961, z. 4, s. 5-8, [foto]
	* Willaume-Pielka E.: Jerzy Marynowski : wspomnienie. Gazeta Wyborcza 2005, nr 140 (18-19 czerwca 2005), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 12, [foto]		* Willaume-Pielka E.: Jerzy Marynowski : wspomnienie. ''Gazeta Wyborcza'' 2005, nr 140 (18-19 czerwca 2005), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 12, [foto]

	{{DEFAULTSORT:Marynowski, Jerzy }}		{{DEFAULTSORT:Marynowski, Jerzy }}
	[[Category:Biogramy]]		[[Category:Biogramy]]

← poprzednia wersja		Wersja z 15:52, 14 maj 2024
Linia 28:		Linia 28:
	W okresie I wojny światowej był naczelnikiem robót inżynieryjno-drogowych przy ósmej armii rosyjskiej, a po rewolucji październikowej (1917 roku) został inspektorem drogowym w Kijowskim Okręgu Komunikacji.		W okresie I wojny światowej był naczelnikiem robót inżynieryjno-drogowych przy ósmej armii rosyjskiej, a po rewolucji październikowej (1917 roku) został inspektorem drogowym w Kijowskim Okręgu Komunikacji.

	Po powrocie do Polski w 1919 roku podjął pracę w Ministerstwie Robót Publicznych, na stanowisku kierownika Budowy Wisła-Bug oraz portu rzecznego na Żeraniu pod Warszawą. Wskutek zaprzestania robót w 1920 r. po wybuchu wojny radziecko-polskiej, został mianowany kierownikiem odbudowy zniszczonych mostów na Bugu o łącznej długości 2100 m. W tym okresie prowadził także budowę drogi Hrubieszów - Uściług - Włodzimierz Wołyński.		Po powrocie do Polski w 1919 roku podjął pracę w Ministerstwie Robót Publicznych na stanowisku kierownika Budowy Wisła-Bug oraz portu rzecznego na Żeraniu pod Warszawą. Wskutek zaprzestania robót w 1920 roku po wybuchu wojny radziecko-polskiej został mianowany kierownikiem odbudowy zniszczonych mostów na Bugu o łącznej długości 2100 m. W tym okresie prowadził także budowę drogi Hrubieszów - Uściług - Włodzimierz Wołyński.
	W 1924 roku został powołany na stanowisko naczelnika Oddziału Drogowego Dyrekcji Dróg Publicznych w Lublinie, a następnie (1926 roku) został dyrektorem owego Oddziału.		W 1924 roku został powołany na stanowisko naczelnika Oddziału Drogowego Dyrekcji Dróg Publicznych w Lublinie, a następnie (w 1926 roku) został dyrektorem owego Oddziału.

	W 1927 roku jako pracownik Państwowych Klinkierni Ministerstwa Komunikacji, odbył półroczną praktykę zagraniczną w fabrykach klinkieru drogowego w Holandii, Niemczech, Szwajcarii i Austrii. W wyniku zdobytego doświadczenia zaprojektował ~~nowoczesna~~ klinkiernię w Izbicy nad Wieprzem (powiat krasnostawski), której budowę przeprowadził w latach 1928-1930. Ponadto został powołany na stanowisko dyrektora Zarządu wszystkich państwowych klinkierni rejonu lubelskiego (Izbicy, Zamościa, Bud, Białopola). Powierzono mu także zaprojektowanie i budowę klinkierni w Grodkowie (powiat ~~Będziński~~), w Ołtarzewie (województwo ~~Warszawskie~~), w Rudach (powiat ~~Toruński~~) i w Białołęce (powiat ~~Szamotulski~~). W 1933 roku według jego projektu wybudowano klinkiernię w Bergamo (koło Mediolanu). Był także doradcą technicznym Zakładów Ceramicznych w Kawęczynie i dyrektorem technicznym zakładu Ołtarzew.		W 1927 roku jako pracownik Państwowych Klinkierni Ministerstwa Komunikacji odbył półroczną praktykę zagraniczną w fabrykach klinkieru drogowego w Holandii, Niemczech, Szwajcarii i Austrii. W wyniku zdobytego doświadczenia zaprojektował nowoczesną klinkiernię w Izbicy nad Wieprzem (powiat krasnostawski), której budowę przeprowadził w latach 1928-1930. Ponadto został powołany na stanowisko dyrektora Zarządu wszystkich państwowych klinkierni rejonu lubelskiego (Izbicy, Zamościa, Bud, Białopola). Powierzono mu także zaprojektowanie i budowę klinkierni w Grodkowie (powiat będziński), w Ołtarzewie (województwo warszawskie), w Rudach (powiat toruński) i w Białołęce (powiat szamotulski). W 1933 roku według jego projektu wybudowano klinkiernię w Bergamo (koło Mediolanu). Był także doradcą technicznym Zakładów Ceramicznych w Kawęczynie i dyrektorem technicznym zakładu Ołtarzew.
	W latach 1935-1939 pracował jako naczelnik Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu.		W latach 1935-1939 pracował jako naczelnik Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu.

	W czasie II wojny światowej prowadził na własny rachunek roboty budowlane i kolejowo-drogowe. W 1944 roku oskarżony przez Gestapo o ukrywanie rodzin żydowskich, został zmuszony do porzucenia pracy i ucieczki.		W czasie II wojny światowej prowadził na własny rachunek roboty budowlane i kolejowo-drogowe. W 1944 roku oskarżony przez Gestapo o ukrywanie rodzin żydowskich, został zmuszony do porzucenia pracy i ucieczki.

	W 1945 roku przybył wraz z rodziną do Krakowa, a następnie sam wyjechał na Dolny Śląsk gdzie zorganizował i prowadził Państwowe Zjednoczenie Przedsiębiorstw Budowlanych w Jeleniej Górze. W latach 1946-1948 pracował na stanowisku dyrektora ~~d/s~~ inwestycji w Centralnym Zarządzie Wytwórni Materiałów Budowlanych, początkowo w Krakowie, a potem w Warszawie.		W 1945 roku przybył wraz z rodziną do Krakowa, a następnie sam wyjechał na Dolny Śląsk, gdzie zorganizował i prowadził Państwowe Zjednoczenie Przedsiębiorstw Budowlanych w Jeleniej Górze. W latach 1946-1948 pracował na stanowisku dyrektora ds. inwestycji w Centralnym Zarządzie Wytwórni Materiałów Budowlanych, początkowo w Krakowie, a potem w Warszawie.
	W 1948 roku otrzymał nominację na naczelnego dyrektora nowo utworzonego Państwowego Przedsiębiorstwa - Zakładów Prefabrykacji w Warszawie. Podczas pobytu w Warszawie pełnił ponadto następujące funkcje: przewodniczącego Komisji Unowocześnienia Budownictwa przy Instytucie Badawczym Budownictwa (IBB), przewodniczącego podkomisji budowlanej Komisji Budowlanej-Żużlowej przy IBB, rzeczoznawcy w sprawach budowy i eksploatacji zakładów ceramicznych przy Dyrekcji Ceramiki Czerwonej w Centralnym Zarządzie Przemysłu Mineralnego.		W 1948 roku otrzymał nominację na naczelnego dyrektora nowo utworzonego Państwowego Przedsiębiorstwa - Zakładów Prefabrykacji w Warszawie. Podczas pobytu w Warszawie pełnił ponadto następujące funkcje: przewodniczącego Komisji Unowocześnienia Budownictwa przy Instytucie Badawczym Budownictwa (IBB), przewodniczącego podkomisji budowlanej Komisji Budowlanej-Żużlowej przy IBB, rzeczoznawcy w sprawach budowy i eksploatacji zakładów ceramicznych przy Dyrekcji Ceramiki Czerwonej w Centralnym Zarządzie Przemysłu Mineralnego.

	W roku 1949 przeniósł się do Krakowa, gdzie objął stanowisko dyrektora krakowskiego oddziału Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych, zostając równocześnie pełnomocnikiem państwowego zarządu przymusowego nad firmami "Budownictwo Przemysłowe" i "Budowle Fabryczne Józef Elsner". Po reorganizacji Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych na Terenową Dyrekcję Centralnego Zarządu Budowy Przemysłu Ciężkiego, podjął pracę na stanowisku głównego projektanta. Pod koniec 1951 r. objął stanowisko Generalnego Projektanta Zakładu Materiałów Ogniotrwałych w kombinacie Nowa Huta, gdzie opracował kompletną dokumentację oraz odpowiadał za budowę i uruchamianie Zakładu. Był również głównym specjalistą do spraw ceramicznych w Biurze Studiów i Projektów Hutnictwa „Biprostal”.		W roku 1949 przeniósł się do Krakowa, gdzie objął stanowisko dyrektora krakowskiego oddziału Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych, zostając równocześnie pełnomocnikiem państwowego zarządu przymusowego nad firmami "Budownictwo Przemysłowe" i "Budowle Fabryczne Józef Elsner". Po reorganizacji Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych na Terenową Dyrekcję Centralnego Zarządu Budowy Przemysłu Ciężkiego podjął pracę na stanowisku głównego projektanta. Pod koniec 1951 roku objął stanowisko Generalnego Projektanta Zakładu Materiałów Ogniotrwałych w kombinacie Nowa Huta, gdzie opracował kompletną dokumentację oraz odpowiadał za budowę i uruchamianie Zakładu. Był również głównym specjalistą do spraw ceramicznych w Biurze Studiów i Projektów Hutnictwa „Biprostal”.

	W latach 1953-1954 prowadził działalność dydaktyczną w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Krakowie.		W latach 1953-1954 prowadził działalność dydaktyczną w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Krakowie.
Linia 45:		Linia 45:
	W 1955 roku został zaangażowany na stanowisko zastępcy profesora na [[Wydział Ceramiczny\|Wydziale Ceramicznym]] AGH. Równocześnie powierzono mu kierownictwo Katedry i Zakładu Technologii Ceramiki Czerwonej i Kamionki, funkcję tę pełnił do 1958 roku.		W 1955 roku został zaangażowany na stanowisko zastępcy profesora na [[Wydział Ceramiczny\|Wydziale Ceramicznym]] AGH. Równocześnie powierzono mu kierownictwo Katedry i Zakładu Technologii Ceramiki Czerwonej i Kamionki, funkcję tę pełnił do 1958 roku.

	Autor lub współautor około 30 publikacji naukowych i technicznych, w tym 7 książek z zakresu budownictwa mostów, klinkierów drogowych, 2 skryptów uczelnianych („Piece ceramiczne” (1956) i „Technologia ceramiki budowlanej” cz. 1 (1959, cz. 2 (1960)) oraz wielu artykułów opublikowanych w „Materiałach Budowlanych” i „Cemencie” z zakresu ceramiki budowlanej. Promotor kilkudziesięciu magistrów inżynierów ceramiki.		Autor lub współautor około 30 publikacji naukowych i technicznych, w tym 7 książek z zakresu budownictwa mostów, klinkierów drogowych, 2 skryptów uczelnianych („Piece ceramiczne” (1956) i „Technologia ceramiki budowlanej” (cz. 1 1959, cz. 2 (1960)) oraz wielu artykułów opublikowanych w „Materiałach Budowlanych” i „Cemencie” z zakresu ceramiki budowlanej. Promotor kilkudziesięciu magistrów inżynierów ceramiki.

	Głównymi kierunkami jego działalności naukowej i zawodowej były: budownictwo przemysłowe, technologia ceramiki budowlanej, a szczególnie klinkieru drogowego, technika cieplna i budowa pieców ceramicznych w przemyśle ceramiki budowlanej.		Głównymi kierunkami jego działalności naukowej i zawodowej były: budownictwo przemysłowe, technologia ceramiki budowlanej, a szczególnie klinkieru drogowego, technika cieplna i budowa pieców ceramicznych w przemyśle ceramiki budowlanej.
Linia 52:		Linia 52:

	==== Odznaczenia i nagrody ====		==== Odznaczenia i nagrody ====
	[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], inne.		[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], inne

	== Źródła do biogramu ==		== Źródła do biogramu ==

← poprzednia wersja		Wersja z 13:02, 29 cze 2016
Linia 52:		Linia 52:

	== Nota biograficzna ==		== Nota biograficzna ==
	Urodził się 1 października 1884 r. w Łagowie (powiat Opatów). Zmarł 11 czerwca 1960 r. w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.		Urodził się 1 października 1884 rok w Łagowie (powiat Opatów). Zmarł 11 czerwca 1960 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

	~~W 1903 r.~~ ukończył Wyższą Szkołę Rzemieślniczą w Łodzi, a w 1910 r. Wydział Inżynieryjno-Budowlany Politechniki Kijowskiej, uzyskując dyplom inżyniera budownictwa.		W 1903 roku ukończył Wyższą Szkołę Rzemieślniczą w Łodzi, a w 1910 roku Wydział Inżynieryjno-Budowlany Politechniki Kijowskiej, uzyskując dyplom inżyniera budownictwa.

	Do lutego 1919 r. pracował w Rosji, początkowo jako konstruktor żelaznych mostów i żelbetowych konstrukcji, a w latach 1913–1919 jako wykonawca robót mostowych, kolejowych i budowlanych.		Do lutego 1919 roku pracował w Rosji, początkowo jako konstruktor żelaznych mostów i żelbetowych konstrukcji, a w latach 1913–1919 jako wykonawca robót mostowych, kolejowych i budowlanych.

	W okresie I wojny światowej był naczelnikiem robót inżynieryjno-drogowych przy ósmej armii rosyjskiej, a po rewolucji październikowej (1917 r.) został inspektorem drogowym w Kijowskim Okręgu Komunikacji.		W okresie I wojny światowej był naczelnikiem robót inżynieryjno-drogowych przy ósmej armii rosyjskiej, a po rewolucji październikowej (1917 roku) został inspektorem drogowym w Kijowskim Okręgu Komunikacji.

	Po powrocie do Polski w 1919 r. podjął pracę w Ministerstwie Robót Publicznych, na stanowisku kierownika Budowy Wisła-Bug oraz portu rzecznego na Żeraniu pod Warszawą. Wskutek zaprzestania robót w 1920 r. po wybuchu wojny radziecko-polskiej, został mianowany kierownikiem odbudowy zniszczonych mostów na Bugu o łącznej długości 2100 m. W tym okresie prowadził także budowę drogi Hrubieszów - Uściług - Włodzimierz Wołyński.		Po powrocie do Polski w 1919 roku podjął pracę w Ministerstwie Robót Publicznych, na stanowisku kierownika Budowy Wisła-Bug oraz portu rzecznego na Żeraniu pod Warszawą. Wskutek zaprzestania robót w 1920 r. po wybuchu wojny radziecko-polskiej, został mianowany kierownikiem odbudowy zniszczonych mostów na Bugu o łącznej długości 2100 m. W tym okresie prowadził także budowę drogi Hrubieszów - Uściług - Włodzimierz Wołyński.
	W 1924 r. został powołany na stanowisko naczelnika Oddziału Drogowego Dyrekcji Dróg Publicznych w Lublinie, a następnie (1926 r.) został dyrektorem owego Oddziału.		W 1924 roku został powołany na stanowisko naczelnika Oddziału Drogowego Dyrekcji Dróg Publicznych w Lublinie, a następnie (1926 roku) został dyrektorem owego Oddziału.

	W 1927 r. jako pracownik Państwowych Klinkierni Ministerstwa Komunikacji, odbył półroczną praktykę zagraniczną w fabrykach klinkieru drogowego w Holandii, Niemczech, Szwajcarii i Austrii. W wyniku zdobytego doświadczenia zaprojektował nowoczesna klinkiernię w Izbicy nad Wieprzem (powiat krasnostawski), której budowę przeprowadził w latach 1928-1930. Ponadto został powołany na stanowisko dyrektora Zarządu wszystkich państwowych klinkierni rejonu lubelskiego (Izbicy, Zamościa, Bud, Białopola). Powierzono mu także zaprojektowanie i budowę klinkierni w Grodkowie (powiat Będziński), w Ołtarzewie (województwo Warszawskie), w Rudach (powiat Toruński) i w Białołęce (powiat Szamotulski). W 1933 r. według jego projektu wybudowano klinkiernię w Bergamo (koło Mediolanu). Był także doradcą technicznym Zakładów Ceramicznych w Kawęczynie i dyrektorem technicznym zakładu Ołtarzew.		W 1927 roku jako pracownik Państwowych Klinkierni Ministerstwa Komunikacji, odbył półroczną praktykę zagraniczną w fabrykach klinkieru drogowego w Holandii, Niemczech, Szwajcarii i Austrii. W wyniku zdobytego doświadczenia zaprojektował nowoczesna klinkiernię w Izbicy nad Wieprzem (powiat krasnostawski), której budowę przeprowadził w latach 1928-1930. Ponadto został powołany na stanowisko dyrektora Zarządu wszystkich państwowych klinkierni rejonu lubelskiego (Izbicy, Zamościa, Bud, Białopola). Powierzono mu także zaprojektowanie i budowę klinkierni w Grodkowie (powiat Będziński), w Ołtarzewie (województwo Warszawskie), w Rudach (powiat Toruński) i w Białołęce (powiat Szamotulski). W 1933 roku według jego projektu wybudowano klinkiernię w Bergamo (koło Mediolanu). Był także doradcą technicznym Zakładów Ceramicznych w Kawęczynie i dyrektorem technicznym zakładu Ołtarzew.
	W latach 1935-1939 pracował jako naczelnik Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu.		W latach 1935-1939 pracował jako naczelnik Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu.

	W czasie II wojny światowej prowadził na własny rachunek roboty budowlane i kolejowo-drogowe. W 1944 r. oskarżony przez Gestapo o ukrywanie rodzin żydowskich, został zmuszony do porzucenia pracy i ucieczki.		W czasie II wojny światowej prowadził na własny rachunek roboty budowlane i kolejowo-drogowe. W 1944 roku oskarżony przez Gestapo o ukrywanie rodzin żydowskich, został zmuszony do porzucenia pracy i ucieczki.

	W 1945 r. przybył wraz z rodziną do Krakowa, a następnie sam wyjechał na Dolny Śląsk gdzie zorganizował i prowadził Państwowe Zjednoczenie Przedsiębiorstw Budowlanych w Jeleniej Górze. W latach 1946-1948 pracował na stanowisku dyrektora d/s inwestycji w Centralnym Zarządzie Wytwórni Materiałów Budowlanych, początkowo w Krakowie, a potem w Warszawie.		W 1945 roku przybył wraz z rodziną do Krakowa, a następnie sam wyjechał na Dolny Śląsk gdzie zorganizował i prowadził Państwowe Zjednoczenie Przedsiębiorstw Budowlanych w Jeleniej Górze. W latach 1946-1948 pracował na stanowisku dyrektora d/s inwestycji w Centralnym Zarządzie Wytwórni Materiałów Budowlanych, początkowo w Krakowie, a potem w Warszawie.
	W 1948 r. otrzymał nominację na naczelnego dyrektora nowo utworzonego Państwowego Przedsiębiorstwa - Zakładów Prefabrykacji w Warszawie. Podczas pobytu w Warszawie pełnił ponadto następujące funkcje: przewodniczącego Komisji Unowocześnienia Budownictwa przy Instytucie Badawczym Budownictwa (IBB), przewodniczącego podkomisji budowlanej Komisji Budowlanej-Żużlowej przy IBB, rzeczoznawcy w sprawach budowy i eksploatacji zakładów ceramicznych przy Dyrekcji Ceramiki Czerwonej w Centralnym Zarządzie Przemysłu Mineralnego.		W 1948 roku otrzymał nominację na naczelnego dyrektora nowo utworzonego Państwowego Przedsiębiorstwa - Zakładów Prefabrykacji w Warszawie. Podczas pobytu w Warszawie pełnił ponadto następujące funkcje: przewodniczącego Komisji Unowocześnienia Budownictwa przy Instytucie Badawczym Budownictwa (IBB), przewodniczącego podkomisji budowlanej Komisji Budowlanej-Żużlowej przy IBB, rzeczoznawcy w sprawach budowy i eksploatacji zakładów ceramicznych przy Dyrekcji Ceramiki Czerwonej w Centralnym Zarządzie Przemysłu Mineralnego.

	W roku 1949 przeniósł się do Krakowa, gdzie objął stanowisko dyrektora krakowskiego oddziału Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych, zostając równocześnie pełnomocnikiem państwowego zarządu przymusowego nad firmami "Budownictwo Przemysłowe" i "Budowle Fabryczne Józef Elsner". Po reorganizacji Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych na Terenową Dyrekcję Centralnego Zarządu Budowy Przemysłu Ciężkiego, podjął pracę na stanowisku głównego projektanta. Pod koniec 1951 r. objął stanowisko Generalnego Projektanta Zakładu Materiałów Ogniotrwałych w kombinacie Nowa Huta, gdzie opracował kompletną dokumentację oraz odpowiadał za budowę i uruchamianie Zakładu. Był również głównym specjalistą do spraw ceramicznych w Biurze Studiów i Projektów Hutnictwa „Biprostal”.		W roku 1949 przeniósł się do Krakowa, gdzie objął stanowisko dyrektora krakowskiego oddziału Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych, zostając równocześnie pełnomocnikiem państwowego zarządu przymusowego nad firmami "Budownictwo Przemysłowe" i "Budowle Fabryczne Józef Elsner". Po reorganizacji Przedsiębiorstwa Budowy Pieców Przemysłowych na Terenową Dyrekcję Centralnego Zarządu Budowy Przemysłu Ciężkiego, podjął pracę na stanowisku głównego projektanta. Pod koniec 1951 r. objął stanowisko Generalnego Projektanta Zakładu Materiałów Ogniotrwałych w kombinacie Nowa Huta, gdzie opracował kompletną dokumentację oraz odpowiadał za budowę i uruchamianie Zakładu. Był również głównym specjalistą do spraw ceramicznych w Biurze Studiów i Projektów Hutnictwa „Biprostal”.
Linia 75:		Linia 75:
	W latach 1953-1954 prowadził działalność dydaktyczną w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Krakowie.		W latach 1953-1954 prowadził działalność dydaktyczną w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Krakowie.

	W 1955 r. został zaangażowany na stanowisko zastępcy profesora na [[Wydział Ceramiczny\|Wydziale Ceramicznym]] AGH. Równocześnie powierzono mu kierownictwo Katedry i Zakładu Technologii Ceramiki Czerwonej i Kamionki, funkcję tę pełnił do 1958 r.		W 1955 roku został zaangażowany na stanowisko zastępcy profesora na [[Wydział Ceramiczny\|Wydziale Ceramicznym]] AGH. Równocześnie powierzono mu kierownictwo Katedry i Zakładu Technologii Ceramiki Czerwonej i Kamionki, funkcję tę pełnił do 1958 roku.

	Autor lub współautor około 30 publikacji naukowych i technicznych, w tym 7 książek z zakresu budownictwa mostów, klinkierów drogowych, 2 skryptów uczelnianych („Piece ceramiczne” (1956) i „Technologia ceramiki budowlanej” cz. 1 (1959, cz. 2 (1960)) oraz wielu artykułów opublikowanych w „Materiałach Budowlanych” i „Cemencie” z zakresu ceramiki budowlanej. Promotor kilkudziesięciu magistrów inżynierów ceramiki.		Autor lub współautor około 30 publikacji naukowych i technicznych, w tym 7 książek z zakresu budownictwa mostów, klinkierów drogowych, 2 skryptów uczelnianych („Piece ceramiczne” (1956) i „Technologia ceramiki budowlanej” cz. 1 (1959, cz. 2 (1960)) oraz wielu artykułów opublikowanych w „Materiałach Budowlanych” i „Cemencie” z zakresu ceramiki budowlanej. Promotor kilkudziesięciu magistrów inżynierów ceramiki.