Historia AGH - Wkład użytkownika [pl]

Jerzy Michał Massalski

2018-03-15T12:41:01Z

MalgorzataDudek: /* Artykuły */

{{Infobox scientist
|family-name=Massalski
|given-name=Jerzy Michał
|honorific-prefix=Prof. zw. dr
|image=Jerzy_Massalski.jpg
|birth_date=1 grudnia 1919
|birth_place=Dagda (Łotwa)
|death_date=15 czerwca 2008
|fields=fizyka, fizyka jądrowa, dydaktyka fizyki
|function=Prodziekan Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH (1969–1972)
|faculty=Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Jerzy Michał Massalski
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=13712
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej
|Rok_od=1969
|Rok_do=1972
}}
Prof. zw. dr '''Jerzy Michał Massalski''' (1919–2008)

Dyscyplina/specjalności: fizyka, fizyka jądrowa, dydaktyka fizyki

== Nota biograficzna ==
Urodził się 1 grudnia 1919 roku w miejscowości Dagda (Łotwa). Zmarł 15 czerwca 2008 roku, pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Absolwent Państwowego Uniwersytetu Łotwy (1943) oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego (1949).

Doktoryzował się w UJ 1951 roku, a stanowisko docenta uzyskał w 1954 roku. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1966 roku, profesora zwyczajnego w 1986 roku.

Związany z AGH w latach 1946-1990, gdzie pracował na stanowisku asystenta (1946), a w latach 1949-1954 jako adiunkt.
W latach 1962–1969 pełnił funkcję wicedyrektora [[Instytut Techniki Jądrowej|Instytutu Techniki Jądrowej]] (od 1967 [[Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej]] AGH), a w okresie 1964-1979 kierownika Zakładu Fizyki Jądrowej. Był ponadto kierownikiem Samodzielnej Pracowni Generatora Neutronów Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej (1980-1990) oraz seniorem budowy ds. budynków Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej (1967-1977). W latach 1957-1985 członek Rady i prodziekan (1969-1972) [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH.

Stypendysta Uniwersytetu im. Łomonosowa w Moskwie (1956–1957).

Pracownik Instytutu Badań Jądrowych Oddział w Krakowie: samodzielny pracownik naukowy (1954-1967), profesor (1967-1972).

Autor ok. 100 prac z zakresu fizyki jądrowej, głównie dotyczących promieniowania kosmicznego i oddziaływania cząstek wysokiej energii. Współautor 8 patentów, promotor 19 rozpraw doktorskich.
Działalność naukowo-badawcza: odkrycie koincydencji wywołanych lokalnym promieniowaniem gamma w pomiarach promieniowania kosmicznego na dużych głębokościach; badanie składowej elektronowo-fotonowej i jądrowo czynnej w wielkich pękach promieniowania kosmicznego na poziomie morza i na wysokościach górskich; badanie oddziaływań jądrowych cząstek wysokiej energii promieniowania kosmicznego, wykrycie przypadków z dużym przekazem energii pionom neutralnym; udział w konstrukcji: lampy rentgenowskiej małej mocy z anodą transmisyjną i jej źródła zasilania, lampy neutronowej, impulsowego laboratoryjnego i odwiertowego generatora neutronów; pomiary na odwiertach impulsowym generatorem neutronów i interpretacja wyników.

Członek Polskiego Towarzystwa Fizycznego (od 1948 r.), Stowarzyszenia Elektryków Polskich (od 1966 r.), Związku Nauczycielstwa Polskiego (od 1949 r.).
Członek rad naukowych: Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej (1986-1990), Instytutu Fizyki Politechniki Warszawskiej (1974-1979), Instytutu Matematyki i Fizyki Politechniki Rzeszowskiej (1973-1979; przewodniczący w latach 1975-1979); Rady Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki AGH (1957-1985) oraz Zespołu Dydaktyczno-Wychowawczego Podstawowych Problemów Techniki przy Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1972-1978) i Komisji Nagród MNSWiT (1974-1977).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], inne.

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* [Skład Osobowy AGH na rok akademicki 1986-1987] wg stanu w dniu 1 września 1986. Kraków 1986, s. 136
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Ed. 3. Warszawa 1993, s. 445-446
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 2. Warszawa 1989, s. 816
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 224
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M – R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 117-118, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 625 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2008, nr 141 (18 VI 2008), s. 15 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2008, nr 142 (19 VI 2008), s. 18 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2008, nr 144 (21-22.06.2008), s. 10 [nekr.]
* Łużny W.: Jubileusz Profesora Jerzego M. Massalskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2006, nr 159, s. 7, [foto]

{{DEFAULTSORT:Massalski, Jerzy Michał}}
[[Category:Biogramy]]

Kazimierz Żorawski

2018-03-13T09:34:40Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Żorawski
|given-name=Kazimierz
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab.
|image=Kazimierz Zorawski.jpg
|birth_date=22 czerwca 1866
|birth_place=Szczurzyn (powiat ciechanowski)
|death_date=23 stycznia 1953
|death_place=Warszawa
|fields=matematyka, fizyka matematyczna
|function=Komitet Organizacyjny AG
|awards=Kawaler Krzyża Komandorskiego Orderu Polonia Restituta
}}
Prof. zw. dr hab. '''Kazimierz Żorawski''' (1866–1953)

Dyscyplina/specjalności: matematyka, fizyka matematyczna

== Nota biograficzna ==
Urodził się 22 czerwca 1866 roku w Szczurzynie (powiat ciechanowski). Zmarł 23 stycznia 1953 roku w Warszawie.

Ukończył Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu w Warszawie ze stopniem kandydata nauk fizyczno-matematycznych.

W 1891 roku otrzymał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie w Lipsku. W 1892 roku habilitował się na docenta matematyki w Szkole Politechnicznej we Lwowie, a w 1893 roku został również docentem na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1895 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1898 roku profesorem zwyczajnym.

W latach 1905-1906 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w latach 1917-1918 rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Od 1913 roku był związany z Akademią Górniczą jako członek Komitetu Organizacyjnego.

W 1919 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie został profesorem Politechniki Warszawskiej. W latach 1919-1927 kierował Katedrą Matematyki Wydziału Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej, a od 1920 Wydziału Inżynierii Lądowej. Od 1926 roku był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.

Autor ok. 50 prac z zakresu grup topologicznych, form różniczkowych i fizyki matematycznej.

W 1900 roku został wybrany członkiem korespondentem Akademii Umiejętności w Krakowie, a w 1910 roku - członkiem korespondentem Królewskiego Czeskiego Towarzystwa Nauk w Pradze. W 1916 roku został czynnym członkiem Akademii Umiejętności w Krakowie. W 1923 roku został wybrany członkiem czynnym Akademii Nauk Technicznych w Warszawie. W latach 1926–1931 był Prezesem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1930 roku został członkiem korespondentem "La Sociedad Geografica de Lima" w Peru.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Kawaler Krzyża Komandorskiego Orderu Polonia Restituta]]

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Akademia Nauk Technicznych 1920–1932. Warszawa 1932, s. 29–33
* Słownik biograficzny matematyków polskich. Red. S. Domoradzki, Z. Pawlikowska-Brożek, D. Węglowska. Tarnobrzeg 2003, s. 276-277, [foto]
==== Inne ====
* Kazimierz Żorawski. Instytut Matematyczny Polskiej Akademii Nauk [online] [przeglądany 30.01.2015], [foto]. Dostępny w: http://www.impan.pl/Great/Zorawski/Zorawski-pl.html

{{DEFAULTSORT:Żorawski, Kazimierz }}
[[Category:Biogramy]]

Kiejstut Żemaitis

2018-03-13T09:31:05Z

MalgorzataDudek: /* Nota biograficzna */

{{Infobox scientist
|family-name=Żemaitis
|given-name=Kiejstut
|honorific-prefix=Prof. zw. inż.
|image=Kiejstut_Zemaitis.jpg
|birth_date=18 marca 1906
|birth_place=Piotrków Trybunalski
|death_date=23 września 1973
|death_place=Warszawa
|fields=metalurgia, elektrometalurgia stali
|function=Rektor AGH 1963–1969
|faculty=Wydział Metalurgiczny
|awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Order Budowniczych Polski Ludowej, Order Sztandaru Pracy
|name=Kiejstut Żemaitis
|image_size=12692
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Rektor
|Jednostka=AGH
|Rok_od=1963
|Rok_do=1969
}}
Prof. zw. inż. '''Kiejstut Żemaitis''' (1906–1973)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, elektrometalurgia stali

== Nota biograficzna ==

Urodził się 18 marca 1906 roku w Piotrkowie Trybunalskim, zmarł 23 września 1973 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

W 1928 roku ukończył studia na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej w Krakowie i uzyskał dyplom inżyniera metalurga. Od 1929 roku pracował w przemyśle (m.in. w hucie „Baildon” w Katowicach).

Od 1941 roku mieszkał w Warszawie, gdzie pracował w Zakładach Tele-Radiotechnicznych na Pradze. W 1944 roku wstąpił do II Armii Wojska Polskiego i w szeregach 8 Dywizji Piechoty WP brał czynny udział w walkach nad Odrą i Nysą oraz w Saksonii. W 1945 roku w stopniu kapitana został przeniesiony do rezerwy.

W 1946 roku rozpoczął pracę w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach. W latach 1949 - 1952 związany z resortem przemysłu ciężkiego, najpierw jako podsekretarz stanu, a od 1950 roku jako Minister Przemysłu Ciężkiego. W latach 1952 - 1957 był Ministrem Hutnictwa, następnie w latach 1957 - 1959 Ministrem Przemysłu Ciężkiego. W latach 1959 - 1962 był zastępcą Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.

W roku akademickim 1951/1952 miał wykłady zlecone w AGH z elektrometalurgii stali.

W 1961 roku został powołany na profesora nadzwyczajnego na [[Wydział Metalurgiczny|Wydziale Metalurgicznym]] AGH i został kierownikiem Zakładu Elektrometalurgii Stali w Katedrze Metalurgii Stali. W 1965 roku objął kierownictwo tej Katedry. W latach 1963 - 1969 (dwie kadencje) był rektorem AGH. W 1971 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.

Opublikował szereg prac, głównie z zakresu sprawności procesów metalurgicznych, kinetyki odtleniania ciekłego żelaza i innych.

Był aktywnym działaczem Stowarzyszenia Wychowanków AGH. W 1973 roku otrzymał godność "Członka Honorowego SW AGH".

W 1974 roku pawilon AGH B-3 otrzymał imię prof. Kiejstuta Żemaitisa.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Order Budowniczych Polski Ludowej]], [[Order Sztandaru Pracy]] I Klasy (dwukrotnie), Krzyż Walecznych, "Zasłużony Hutnik PRL", odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej, Złota Odznaka ZNP

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Encyklopedia Krakowa. Kraków 2000, s. 1104
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 1. Red. A. Jakubowska. Warszawa 1989, s. 174-175
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s.119
* Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej : jubileusz 75-lecia Wydziału 1922-1997. Kraków 1997, s. 58-59
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====
* Białaczewski A., Kostecki J.: Profesor Kiejstut Żemajtis. ''Przegląd Geologiczny'' 1974 R. 22, nr 1, s. 23-25
* Dział informacyjny Wydziału Metalurgicznego AGH za okres 50-lecia Wydziału 1922-1972 : VII. Odznaczenia, wyróżnienia i nagrody. ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 367. [Seria] ''Metalurgia i Odlewnictwo'' 1973 z. 51, s. 323
* Łuksza J.: 75 lat (1922-1997) Wydziału Metalurgii i Inżynierii Materiałowej Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. ''Metallurgy and Foundry Engineering'' [wyd. AGH] 1997, Vol. 23, nr 3, s. 379-388
* Poborski J.: Wspomnienia starego inżyniera górniczego z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie : reminiscencje pojubileuszowe... w oczach innych. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 8-9, s. 24-26
* Poczet Rektorów AGH : lata [1919-2013] : Kiejstut Żemaitis (1906-1973), 1963/64-1968/69. ''Biuletyn AGH'' 2013 wyd. spec. z okazji 100-lecia powołania Akademii Górniczej, s. 15, [foto]
* Prof. mgr inż. Kiejstut Żemaitis. ''Wiadomości Hutnicze'' 1973, nr 10, s. 347 [nekr.]
* Profesor Kiejstut Żemaitis. ''Hutnik'' 1973 R. 40, nr 11, s. 518-520 [nekr.]
* Sieński H.: Członkowie Honorowi Stowarzyszenia Wychowanków AGH. Zasłużeni dla Akademii Górniczo-Hutniczej : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz 14. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. 34-35
* Sieński H.: Profesor Kiejstut Żemaitis : tablice - pamięć wiecznie żywa - część 34. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 99, s. 24-26, [foto]
* Wspomnienie o profesorze Kiejstucie Żemaitisie. ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 434. [Seria] ''Metalurgia i Odlewnictwo'' 1974, z. 57, s. 7-9, [foto]

{{DEFAULTSORT:Żemaitis, Kiejstut }}
[[Category:Biogramy]]

Zofia Żebrowska

2018-03-13T09:30:26Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Żebrowska
|given-name=Zofia
|honorific-prefix=Mgr
|image=Zofia Żebrowska.jpg
|birth_date=26 listopada 1905
|birth_place=Chocim
|death_date=4 maja 1995
|death_place=Kraków
|faculty=Biblioteka Główna
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Mgr '''Zofia Żebrowska''' (1905-1995)

== Nota biograficzna ==
Urodziła się 26 listopada 1905 roku w Chocimiu, zmarła 4 maja 1995 roku w Krakowie, pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Studiowała historię i język francuski na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Dyplom magistra filozofii w zakresie historii uzyskała w 1931 roku. Ukończyła kurs bibliografii i bibliotekarstwa oraz uzyskała dyplom nauczyciela szkół średnich (1934).

Podczas studiów pracowała jako asystentka w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie. W latach 1931-1940 nauczycielka w szkołach średnich: Lwów (1931-1938), Stanisławów (1938-1940), w okresie okupacji brała udział w tajnym nauczaniu. W latach 1945-1951 nauczycielka historii oraz bibliotekarka szkolna w Państwowym Liceum im. T. Kościuszki w Krzeszowicach.

W 1951 roku rozpoczęła pracę w [[Biblioteka Główna|Bibliotece Głównej]] AGH jako asystent biblioteczny. Prowadziła Referat Wypożyczeń Międzybibliotecznych krajowych i zagranicznych. Zdobyła wszystkie stopnie awansu zawodowego, przechodząc na emeryturę jako kustosz dyplomowany w 1969 roku. Do 1974 roku zatrudniona nadal w niepełnym wymiarze godzin.

Autorka dwóch publikacji z zakresu historii oraz dziesięciu biogramów do „Słownika pracowników książki polskiej” (1972).

Członek Związku Bibliotekarzy Polskich, Związku Nauczycielstwa Polskiego.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Krawczyk J., Janczak B., Dudziak-Kowalska M.: Bibliotekarze w dziewięćdziesięcioleciu Akademii Górniczo-Hutniczej. Kraków 2009, s. 100, 158
* Słownik pracowników książki polskiej : suplement 2. Pod red. H. Tadeusiewicz. Warszawa 2000, s. 190

==== Artykuły ====
* Ryl-Hrapkowicz E.: Zofia Żebrowska (1905-1995). ''Przegląd Biblioteczny'' 1996, z. 1, s. 87-88, [foto]

==== Inne ====
* Akta osobowe (AGH) - Żebrowska Zofia, [foto]
* Mgr Zofia Żebrowska..., [foto] [online] [przeglądany 06.03.2017]. Dostępny w: http://www.bg.agh.edu.pl/pl/p_historia#quicktabs-historia=1
* Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 06.03.2017]. Dostępny w: http://www.rakowice.eu/

{{DEFAULTSORT:Żebrowska, Zofia}}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Bibliotekarze]]

Ludwik Żarnowski

2018-03-13T09:24:04Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Żarnowski
|given-name=Ludwik
|honorific-prefix=Prof. zw. inż.
|image=Ludwik_Zarnowski.jpg
|birth_date=25 października 1877
|birth_place=Zeloma (obecnie Ukraina)
|death_date=2 grudnia 1953
|death_place=Łódź
|fields=metalurgia, walcownictwo, kuźnictwo
|function=Kierownik Zakładu Maszyn Hutniczych WH AG (1936–1938)
|faculty=Wydział Hutniczy
|name=Ludwik Żarnowski
|image_size=6557
}}
Prof. zw. inż. '''Ludwik Żarnowski''' (1877–1953)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, walcownictwo, kuźnictwo

== Nota biograficzna ==
Urodził się 25 października 1877 roku we wsi Zeloma na Ukrainie. Był synem powstańca z 1863 roku, zesłanego na Sybir. Zmarł 2 grudnia 1953 roku w Łodzi.

W 1900 roku ukończył Instytut Technologiczny w Petersburgu z dyplomem inżyniera technologa.

Pracował początkowo jako asystent szefa wielkich pieców w Hucie "Częstochowa". W 1902 roku został starszym asystentem Katedry Wytrzymałości Materiałów Politechniki Warszawskiej. Ze względów politycznych (aresztowany w 1903 roku z powodu przynależności do PPS), zmuszony był opuścić Politechnikę i Warszawę. W roku 1904 objął stanowisko konstruktora w Zakładach Hutniczych Południowo-Rosyjskiego Towarzystwa Metalurgicznego w Kamienskoje, gdzie następnie pełnił funkcje asystenta walcowni, szefa wydziału walcowni i kuźni, naczelnego inżyniera. W 1920 roku objął docenturę na Akademii Górniczej w Jekaterynosławiu (obecnie Dniepropietrowsk), gdzie wykładał przeróbkę plastyczną metali. W 1922 roku powrócił do Polski, w 1923 roku objął stanowisko zastępcy naczelnego dyrektora Towarzystwa Wielkich Pieców i Zakładów Ostrowieckich, a w 1926 - dyrektora tych zakładów. W 1933 roku powrócił do pracy naukowej i dydaktycznej na Politechnice Warszawskiej, gdzie wykładał walcownictwo i kuźnictwo.

W latach 1936-1938 był kierownikiem Zakładu Maszyn Hutniczych na [[Wydział Hutniczy|Wydziale Hutniczym]] Akademii Górniczej. Wykładał walcownictwo i kuźnictwo oraz maszyny hutnicze, jako profesor nadzwyczajny, a od 1938 roku profesor zwyczajny.

W 1945 roku objął Katedrę Metalurgii na Politechnice Łódzkiej.

Napisał kilka książek z zakresu przeróbki plastycznej żelaza i stali, przygotował skrypty z technologii metali i hutnictwa. Opracował projekty klatek walcowniczych dla Huty im. M. Nowotki oraz kół zamachowych dla wielu śląskich hut.

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919–1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 216
* [Skład osobowy Akademii Górniczej ... 1937/38]. Kraków 1937, s. 28
* [Skład osobowy Akademii Górniczej ... 1938/39]. Kraków 1938, s. 30
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 4/5. Red. T. Skarzyński. Warszawa 1994, s. 189–191
* Słownik polskich pionierów techniki. Pod red. B. Orłowskiego. Katowice 1984, s. 239–240
* Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej : jubileusz 75-lecia Wydziału 1922–1997. [AGH]. Kraków 1997, s. 57–58
* Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej : jubileusz 90-lecia Wydziału 1922-2012. [AGH] Kraków 2012. s. 146-147, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919–1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 225–228, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)
==== Artykuły ====
* Drzymała Z.: 80 lat Katedry Urządzeń Technologicznych i Ochrony Środowiska (rys historyczny). ''Automatyka : półrocznik'' [wyd. AGH] 2001, T. 5 z. 1/2, s. 153–167, [foto]
* Nowakowski A., Wnęk, Z.: Wspomnienia o zmarłych profesorach Wydziału : Prof. dr Ludwik Żarnowski (1877–1953). ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 367. [Seria] ''Metalurgia i Odlewnictwo'' 1973, z. 51, s. 38–39

{{DEFAULTSORT:Żarnowski, Ludwik }}
[[Category:Biogramy]]

Witold Stanisław Żabiński

2018-03-13T09:23:01Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Żabiński
|given-name=Witold Stanisław
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab.
|image=Witold Zabinski.jpg
|birth_date=17 lipca 1929
|birth_place=Kraków
|death_date=15 stycznia 2007
|fields=geologia, geologia inżynierska, mineralogia, geochemia
|function=Dyrektor Instytutu Geologii i Surowców Mineralnych WGP AGH (1982–1988)
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Witold Stanisław Żabiński
|image_size=9208
}}
Prof. zw. dr hab. '''Witold Stanisław Żabiński''' (1929–2007)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geologia inżynierska, mineralogia, geochemia

== Nota biograficzna ==
Urodził się 17 lipca 1929 roku w Krakowie. Zmarł 15 stycznia 2007 roku. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W latach 1947-1951 studiował jednocześnie geologię i chemię na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1951 roku ukończył studia uzyskując stopień magistra geologii i paleontologii.

Po ukończeniu studiów, w 1951 roku, podjął pracę w charakterze asystenta w Katedrze Mineralogii i Petrografii na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH. W 1959 roku obronił na tym wydziale rozprawę doktorską i uzyskał stanowisko adiunkta. W 1965 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego i stanowisko docenta. Od 1973 zajmował stanowisko profesora nadzwyczajnego (po uzyskaniu tytułu Profesora Nauk o Ziemi), a od 1981 - profesora zwyczajnego.

W latach 1969–1992 pełnił funkcję Kierownika Zakładu Mineralogii i Geochemii, jednocześnie w latach 1982–1988 był dyrektorem Instytutu Geologii i Surowców Mineralnych na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH.

Profesor Żabiński sprawował funkcje również poza AGH. M.in. w latach 1975–1979 był kierownikiem Zakładu Mineralogii Uniwersytetu Śląskiego, a w latach 1998–2002 - kierownikiem Zakładu Mineralogii i Petrografii Instytutu Nauk Geologicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Prowadził badania nad minerałami strefy utlenienia złóż kruszcowych, minerałami krzemianowymi, krakowskimi skałami magmowymi.

Był autorem około 200 publikacji z zakresu mineralogii i geochemii, w tym podręczników dla wielu pokoleń studentów wyższych uczelni polskich. Wypromował 14 doktorów i 22 magistrów.

W latach 1970-2004 był redaktorem czasopisma "Mineralogia Polonica". Był członkiem Komitetu Nauk Mineralogicznych PAN (przewodniczącym w latach 1982–1990), Brytyjskiego Towarzystwa Mineralogicznego, International Mineralogical Association, członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1993 roku), założycielem i honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Mineralogicznego (prezesem w latach 1980–1994), wieloletnim członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. tytułów naukowych.

W 2017 roku został uhonorowany przez międzynarodowy zespół badaczy pod kierownictwem prof. Adama Pieczki, nadaniem nazwy żabińskiit nowo odkrytemu minerałowi.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], liczne nagrody Rektora AGH oraz Ministra Edukacji i inne

==== Bibliografia publikacji ====
https://bpp.agh.edu.pl/autor/zabinski-witold-03736

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Informator nauki polskiej 2003. T. 4B : Ludzie nauki P–Ż. Warszawa 2003, s. 1180
* Katedra Mineralogii, Petrografii i Geochemii Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie 1919-2009. Red. T. Ratajczak, A. Skowroński, T. Szydłak. Kraków 2009, 50-51, [foto]
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Ed. 3. Warszawa 1993, s. 851
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 2. Warszawa 1989, s. 1552
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (redaktor naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 419, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2002, s. 895, [foto]
==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2007 nr 15 (18 I 2007). s. 12 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2007 nr 16 (19 I 2007). s. 14 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2007 nr 15 (18 I 2007) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 6 [nekr.]
* Kwiecińska B., Heflik W.: Profesor Witold Żabiński 1929-2007 : wspomnienie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2007, nr 163, s. 21, [foto]
* Nowe minerały upamiętniają krakowskich profesorów. ''Dziennik Polski'' 2017, nr 143 (22 VI 2017), s. B2

{{DEFAULTSORT:Żabiński, Witold Stanisław}}
[[Category:Biogramy]]

Stanisław Józef Zygmuntowicz

2018-03-13T09:11:02Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zygmuntowicz
|given-name=Stanisław Józef
|honorific-prefix=Prof. nadzw. inż.
|image=Stanislaw_Zygmuntowicz.jpg
|birth_date=18 marca 1900
|birth_place=Krosno
|death_date=22 lutego 1953
|death_place=Kraków
|fields=mechanika, maszyny hutnicze, organizacja przedsiębiorstw przemysłowych
|function=Prorektor AGH (1952)
|faculty=Wydział Hutniczy
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Stanisław Zygmuntowicz
|image_size=6812
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Akademia Górniczo-Hutnicza
|Rok_od=1952
|Rok_do=1952
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Hutniczy
|Rok_od=1952
|Rok_do=1953
}}
Prof. nadzw. inż. '''Stanisław Józef Zygmuntowicz''' (1900–1953)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, maszyny hutnicze, organizacja przedsiębiorstw przemysłowych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 18 marca 1900 roku w Krośnie. Zmarł 22 lutego 1953 roku w Krakowie i tam też został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Studiował na Politechnice Lwowskiej, gdzie w 1931 roku uzyskał dyplom inżyniera mechanika.

Od 1928 roku pracował jako kontraktowy zastępca asystenta przy Docenturze Rysunków Politechniki Lwowskiej. Jako młodszy, później starszy asystent pracował w IV Katedrze Budowy Maszyn. W latach 1933–1935 pracował w Państwowej Szkole Technicznej we Lwowie.

W 1935 roku przeniósł się do Dąbrowy Górniczej, gdzie pracował w Państwowej Szkole Górniczo-Hutniczej jako kontraktowy nauczyciel i kierownik wydziału mechanicznego.

W 1937 roku rozpoczął pracę w przemyśle, w Hucie Bankowa w Dąbrowie Górniczej i pracował w niej do 1945 roku, najpierw jako kierownik warsztatów naprawczych, pracownik umysłowy, a później jako naczelny dyrektor. W 1945 objął funkcję naczelnego dyrektora technicznego w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach.

W 1946 roku podjął wykłady zlecone z organizacji przedsiębiorstw przemysłowych na [[Wydział Hutniczy|Wydziale Hutniczym]] Akademii Górniczej. W 1947 roku został mianowany zastępcą profesora przy Katedrze Maszyn Hutniczych. W 1952 roku otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Maszyn Hutniczych AGH. W 1952 (1 I - 31 III) roku pełnił funkcję prorektora dla spraw Wydziałów Górniczego, Hutniczego, Elektrotechnicznego i Geologiczno-Mierniczego AGH, jednakże musiał ustąpić z powodu złego stanu zdrowia, spowodowanego chorobą serca. Równolegle z zajęciami na AGH pracował w Centralnym Zarządzie Przemysłu Metalowego w Warszawie, pełniąc od 1948 roku obowiązki zastępcy generalnego dyrektora, a następnie w tym samym roku pełnił obowiązki dyrektora technicznego w Głównym Instytucie Metalurgii i Odlewnictwa w Krakowie, gdzie pracował do 1951 roku.

Był jednym z organizatorów Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej NOT w Krakowie, a od 1 września 1952 roku był dziekanem Wydziału Hutniczego tej uczelni.

Autor książek, m.in.: "Surowce hutnicze (Kraków 1950), "Zarys mechanizacji w hutnictwie (Kraków 1953), "Sprzęgła zębate" (Kraków 1954), a także artykułów opublikowanych w czasopiśmie "Hutnik", w latach czterdziestych i pięćdziesiątych.

Od 1947 roku był członkiem PZPR.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]] (dwukrotnie)

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Jubileusz Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki : materiały konferencji. Kraków, czerwiec 2002 [AGH]. Eds. Z. W. Engel, S. Wolny. Kraków 2002, s. 245-246, [foto]
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 215
* Materiały Informacyjne. [nr 4]. Komisja Propagandowa Komitetu Obchodu 50-lecia AGH. Kraków 1969, s. 65-92
* Słownik biograficzny techników polskich. Z.19. Red. J. Piłatowicz. Warszawa 2008, s. 183-184, [foto]
* Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej : jubileusz 75-lecia Wydziału 1922-1997. [AGH]. Kraków 1997, s. 57, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 135, 141, 143, 146, 151, 153, 154, 156, 160, 169, 171, 433, 538, 547, 610, 628, 660 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964. Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 223-225, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

==== Artykuły ====
* Drzymała Z.: 80 lat Katedry Urządzeń Technologicznych i Ochrony Środowiska (rys historyczny). ''Automatyka : półrocznik'' [wyd. AGH] 2001, T. 5, z. 1/2, s. 153-167, [foto]
* Nowakowski A., Wnęk Z.: Wspomnienia o zmarłych profesorach Wydziału : Prof. inż. Stanisław Zygmuntowicz (1900-1953). ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 367. [Seria] ''Metalurgia i Odlewnictwo'' 1973, z. 51, s. 37-38
* Podoba E.: Profesor Stanisław Zygmuntowicz. ''Zeszyty Naukowe'' [wyd. AGH] ; nr 4. [Seria] ''Elektryfikacja i Mechanizacja Górnictwa i Hutnictwa'' 1954, z. 1, s. 115-117

{{DEFAULTSORT:Zygmuntowicz, Stanisław Józef}}
[[Category:Biogramy]]

Henryk Józef Zygmunt

2018-03-13T09:09:11Z

MalgorzataDudek: /* Odznaczenia i nagrody */

{{Infobox scientist
|family-name=Zygmunt
|given-name=Henryk Józef
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. nadzw. AGH
|image=Henryk Józef Zygmunt.jpg
|birth_date=6 stycznia 1929
|birth_place=Wojnicz
|death_date=22 kwietnia 2015
|death_place=Kraków
|fields=energoelektronika, napęd elektryczny, automatyka napędów, inżynieria komputerowa w przemyśle
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
}}
Dr hab. inż., prof nadzw. AGH '''Henryk Józef Zygmunt''' (1929-2015)

Dyscyplina/specjalności: energoelektronika, napęd elektryczny, automatyka napędów, inżynieria komputerowa w przemyśle

== Nota biograficzna ==
Urodził się 6 stycznia 1929 roku w Wojniczu (powiat Brzesko). Zmarł 22 kwietnia 2015 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach w 1951 roku.

Doktor - AGH 1959 (na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej), dr hab. - AGH 1994 (na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki).

Starszy inspektor montażu w Centralnym Zarządzie Budowy Zakładów Chemicznych w Gliwicach 1952-1954, inżynier rozruchu napędów walcowni w Przedsiębiorstwie Robót Elektrycznych Elektromontażu nr 2 Kraków - Nowa Huta 1955-1956, 1958.

Asystent, starszy asystent, adiunkt w Katedrze Elektrotechniki Hutniczej na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH 1958-1969, docent, kierownik Zakładu Energoelektroniki, zastępca dyrektora Instytutu Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych AGH 1969-1992, docent, profesor nadzw. AGH w Katedrze Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych AGH 1993-1999.

Autor 74 publikacji, w tym 8 książek oraz 105 patentów, promotor 4 rozpraw doktorskich.

Członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP) od 1959, przewodniczący Komitetu Energoelektroniki Krakowskiego Oddziału SEP 1974-1986, Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej od 1960, Polskiego Stowarzyszenia Pracowników Automatyki i Robotyki (POLSPAR) od 1974, przewodniczący Sekcji Automatyki Hutniczej od 1974, przewodniczący Sekcji Automatyki Hutniczej 1978-1996.

Twórca Polskiej Szkoły Energoelektronicznej; organizator, kierownik i wykładowca Studium Podyplomowego z Energoelektroniki i Automatyki Napędu na [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki|Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki]] AGH 1974-1994; konstruktor licznych systemów sterowania i automatycznej regulacji przekształtnikowych napędów z silnikami prądu stałego o mocach 100 kW do 2 x 3,6 MW dla walcowni oraz górniczych maszyn wyciągowych; współtwórca pierwszego w krajach byłego bloku wschodniego, napędu maszyny wyciągowej z silnikiem synchronicznym (o mocy 1 MW), zasilanym przez bezpośredni przemiennik częstotliwości (cyklokonwerter); współtwórca specjalizowanych cyfrowych układów sekwentnej regulacji prędkości dla napędów głównych walcowni ciągłych, zastosowanych w kilkunastu walcowniach ciągłych; współtwórca programowalnych systemów sterowania procesami technologicznymi, zastosowanych na 5 wielkich piecach na Słowacji i w Polsce oraz innych dużych obiektach przemysłowych; współtwórca systemów automatyzacji budynków w oparciu o technologię LonWorks.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], Nagroda Państwowa II stopnia zespołowa, Złota Odznaka Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, Odznaka Budowniczy Huty Katowice, Srebrna Odznaka Honorowa SEP, Srebrna Odznaka za zasługi dla Ziemi Krakowskiej, Złota Odznaka Zasłużony dla Kombinatu Metalurgicznego Huta im. Lenina, Złota Odznaka Honorowa SEP, Medal SEP im. prof. Mieczysława Pożaryskiego

==== Bibliografia publikacji ====
https://bpp.agh.edu.pl/autor/zygmunt-henryk-03899

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* [Skład osobowy AGH... 1958-1959]. Kraków: AGH 1959, s.163
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 418, [foto]
==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2015, nr 96 (25-26 IV 2015), s. A6 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2015, nr 97 (27 IV 2015), s. A9 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2015, nr 97 (27 IV 2015), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 6 [nekr.]
* Henryk Zygmunt. ''Elektrotechnika i Elektronika : kwartalnik'' [wyd. AGH] 2002, T. 21, z. 1, s. 68, [foto]
==== Inne ====
* Informacja od p. Macieja Zygmunta - syna [inf. z dnia 22.12.2015]

{{DEFAULTSORT:Zygmunt, Henryk Józef }}

[[Category:Biogramy]]

Józef Znański

2018-03-13T09:05:58Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Znański
|given-name=Józef
|honorific-prefix=Prof. nadzw. mgr inż.
|image=Józef Znański.jpg
|birth_date=17 marca 1901
|birth_place=Siersza
|death_date=2 marca 1984
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, badania stref zruszenia - odprężenia górotworu w otoczeniu wyrobisk górniczych, zagrożenia tąpnięciami, klasyfikacja skał stropowych, badania laboratoryjne nad "tąpliwością" skał karbońskich
|function=Dziekan Wydziału Górniczego AGH (1956–1958)
|faculty=Wydział Górniczy
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Odznaka tytułu honorowego "Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej", Odznaka Tysiąclecia Państwa Polskiego
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Górniczy
|Rok_od=1954
|Rok_do=1956
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Górniczy
|Rok_od=1956
|Rok_do=1958
}}
Prof. nadzw. mgr inż. '''Józef Znański''' (1901–1984)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, badania stref zruszenia - odprężenia górotworu w otoczeniu wyrobisk górniczych, zagrożenia tąpnięciami, klasyfikacja skał stropowych, badania laboratoryjne nad "tąpliwością" skał karbońskich

== Nota biograficzna ==
Urodził się 17 marca 1901 roku w Sierszy (obecnie Trzebinia-Siersza). Zmarł 2 marca 1984 roku. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

W 1926 roku ukończył studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie. W latach 1927-1928 był kierownikiem w "Kamieniołomach Tatrzańskich" w Zakopanem. W latach 1928-1939 pracował w kopalniach „Silesia” i „Barbara”. W latach 1935-1939 był wykładowcą w Państwowej Szkole Górniczej w Katowicach. W latach 1941-1943 pracownik "Towarzystwa Robót Komunikacyjno-Badawczych" w Warszawie. W 1945 roku dyrektor Kopalni "Janina" w Libiążu

Był samodzielnym pracownikiem naukowym Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach w latach 1949–1972.

W AGH od 1949 roku, początkowo starszy asystent w Katedrze Górnictwa I [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]], następnie adiunkt (1951–1952). Kierownik i kontraktowy samodzielny pracownik naukowy Katedry Eksploatacji Złóż (1952–54), profesor nadzwyczajny w latach 1955–71. Prodziekan Wydziału Górniczego w latach 1954–1956. Dziekan Wydziału Górniczego w latach 1956-1958. Kierownik Zakładu Eksploatacji w Warunkach Szczególnych Zagrożeń Naturalnych Instytutu Górnictwa Podziemnego Wydziału Górniczego 1969-1971.

W 1971 roku przeszedł na emeryturę.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Odznaka tytułu honorowego "Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej"]], [[Odznaka Tysiąclecia Państwa Polskiego]]

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919–1949). s. 214
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej… 1970/71]. Kraków 1971, s. 41
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 52-58, 75,119, [foto]
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego [AGH] 1919-2009 : (od listopada 2002 roku Wydział Górniczy nosi nazwę Wydziału Górnictwa i Geoinżynierii). Wyd. 2 popr. i poszerz. Kraków 2009, s. 69-74, 76, 77, 100, 119, 174, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 416
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1984, styczeń, luty, s. 5-6

====Inne====
* Akta osobowe (AGH) - Józef Znański
* Nekropole [online] [przeglądany 7.02.2017]. Dostępny w: https://nekropole.info/pl/Jozef-Znanski

{{DEFAULTSORT:Znański, Józef }}
[[Category:Biogramy]]

Józef Znański

2018-03-13T09:04:42Z

MalgorzataDudek: /* Odznaczenia i nagrody */

{{Infobox scientist
|family-name=Znański
|given-name=Józef
|honorific-prefix=Prof. nadzw. mgr inż.
|image=Józef Znański.jpg
|birth_date=17 marca 1901
|birth_place=Siersza
|death_date=2 marca 1984
|fields=górnictwo i geologia inżynierska, badania stref zruszenia - odprężenia górotworu w otoczeniu wyrobisk górniczych, zagrożenia tąpnięciami, klasyfikacja skał stropowych, badania laboratoryjne nad "tąpliwością" skał karbońskich
|function=Dziekan Wydziału Górniczego AGH (1956–1958)
|faculty=Wydział Górniczy
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Górniczy
|Rok_od=1954
|Rok_do=1956
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Górniczy
|Rok_od=1956
|Rok_do=1958
}}
Prof. nadzw. mgr inż. '''Józef Znański''' (1901–1984)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo i geologia inżynierska, badania stref zruszenia - odprężenia górotworu w otoczeniu wyrobisk górniczych, zagrożenia tąpnięciami, klasyfikacja skał stropowych, badania laboratoryjne nad "tąpliwością" skał karbońskich

== Nota biograficzna ==
Urodził się 17 marca 1901 roku w Sierszy (obecnie Trzebinia-Siersza). Zmarł 2 marca 1984 roku. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

W 1926 roku ukończył studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie. W latach 1927-1928 był kierownikiem w "Kamieniołomach Tatrzańskich" w Zakopanem. W latach 1928-1939 pracował w kopalniach „Silesia” i „Barbara”. W latach 1935-1939 był wykładowcą w Państwowej Szkole Górniczej w Katowicach. W latach 1941-1943 pracownik "Towarzystwa Robót Komunikacyjno-Badawczych" w Warszawie. W 1945 roku dyrektor Kopalni "Janina" w Libiążu

Był samodzielnym pracownikiem naukowym Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach w latach 1949–1972.

W AGH od 1949 roku, początkowo starszy asystent w Katedrze Górnictwa I [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]], następnie adiunkt (1951–1952). Kierownik i kontraktowy samodzielny pracownik naukowy Katedry Eksploatacji Złóż (1952–54), profesor nadzwyczajny w latach 1955–71. Prodziekan Wydziału Górniczego w latach 1954–1956. Dziekan Wydziału Górniczego w latach 1956-1958. Kierownik Zakładu Eksploatacji w Warunkach Szczególnych Zagrożeń Naturalnych Instytutu Górnictwa Podziemnego Wydziału Górniczego 1969-1971.

W 1971 roku przeszedł na emeryturę.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Odznaka tytułu honorowego "Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej"]], [[Odznaka Tysiąclecia Państwa Polskiego]]

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919–1949). s. 214
* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej… 1970/71]. Kraków 1971, s. 41
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 52-58, 75,119, [foto]
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego [AGH] 1919-2009 : (od listopada 2002 roku Wydział Górniczy nosi nazwę Wydziału Górnictwa i Geoinżynierii). Wyd. 2 popr. i poszerz. Kraków 2009, s. 69-74, 76, 77, 100, 119, 174, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 416
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1984, styczeń, luty, s. 5-6

====Inne====
* Akta osobowe (AGH) - Józef Znański
* Nekropole [online] [przeglądany 7.02.2017]. Dostępny w: https://nekropole.info/pl/Jozef-Znanski

{{DEFAULTSORT:Znański, Józef }}
[[Category:Biogramy]]

Wiktor Zin

2018-03-13T09:02:31Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zin
|given-name=Wiktor
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Wiktor_Zin.jpg
|birth_date=14 września 1925
|birth_place=Hrubieszów
|death_date=17 maja 2007
|death_place=Rzeszów
|fields=architektura
|faculty=Wydziały Politechniczne - Wydział Architektury; Wydział Nauk Społecznych Stosowanych
|awards=Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Brązowy Krzyż Zasługi
|name=Wiktor Zin
|image_size=8122
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Wiktor Zin''' (1925–2007)

Dyscyplina/specjalności: architektura

== Nota biograficzna ==

Urodził się 14 września 1925 roku w Hrubieszowie. Zmarł 17 maja 2007 roku w Rzeszowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Studiował architekturę na Wydziałach Politechnicznych Akademii Górniczej (dyplom 1950).

Dr (1952), prof. nadzw. (1967), prof. zw. (1979).

Z Akademią związany jako asystent i adiunkt w latach 1947–1954, następnie z Politechniką Krakowską.
W latach 2002-2004 był zatrudniony na 1/2 etatu na [[Wydział Nauk Społecznych Stosowanych|Wydziale Nauk Społecznych Stosowanych]] Akademii Górniczo-Hutniczej.

Autor wielu publikacji m.in. „Artykułów i rozpraw naukowych dotyczących badań wczesnośredniowiecznego Krakowa”, „Opowieści o polskich kapliczkach”, albumów rysunków z programów telewizyjnych: „Piękno niedostrzegalne”, „Piękno potężne”, „Piękno utracone”. Autor i gospodarz audycji telewizyjnych ukazujących piękno polskiej architektury, krajobrazu miejskiego i przyrodniczego „Piórkiem i węglem”, „Być tutaj”, „Nad Niemnem, Piną i Prypecią”.

Członek SARP, Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, Towarzystwa Opieki nad Zabytkami w Polsce, Meksykańskiej Akademii Architektury; przewodniczący lub członek wielu Wojewódzkich Rad Ochrony Zabytków.

Doctor honoris causa Uniwersytetu w Budapeszcie, doktor honoris causa Politechniki Krakowskiej (1998).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Brązowy Krzyż Zasługi]], Nagroda im. Herdera (Wiedeń) oraz wiele innych odznaczeń resortowych i regionalnych

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Ed. 3. Warszawa 1993. s. 848–849
* I Ogólnopolski Kongres MBA : nowe trendy w zarządzaniu przedsiębiorstwem we współczesnym świecie : 13-14 maja 2005 r. [Kraków 2005], k. [3]
* Tyrański W.: Kto jest kim w Krakowie : lokalne władze, urzędy, instytucje, środowiska : edukacja, zatrudnienie, pozycja zawodowa, działalność polityczna i społeczna, sympatie polityczne, rodzina, rozrywki i upodobania (dane z 1999 roku). Wyd. 2. Kraków 2000. s. 400–402
==== Artykuły ====
* Domalewski T.: Wspaniałe lekcje patriotyzmu. ''Dziennik Polski'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 7
* ''Dziennik Polski'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 18 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2007, nr 116 (19 V 2007), s. 16 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2007, nr 117 (21 V 2007), s. 16 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2007, nr 118 (22 V 2007), s. 12 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2007, nr 119 (23 V 2007), s. 15 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2007, nr 120 (24 V 2007), s. 16 [nekr.]
* Dziękujemy, Mistrzu : wczoraj zmarł profesor Wiktor Zin. ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 1, [foto]
* Furtak K., Kuśnierz K., Nagórska W.: Wychował kilka pokoleń Polaków. ''Dziennik Polski'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 7
* ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 116 (19-20 V 2007), s. 5, 21 [nekr.]
* ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 118 (22 V 2007), s. 21 [nekr.]
* ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 119 (23 V 2007), s. 24 [nekr.]
* ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 122 (26-27 V 2007), s. 21 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2007 nr 115 (18 V 2007) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 1, 15 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2007 nr 116 (19-20 V 2007) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 11 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2007 nr 117 (21 V 2007) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków''. s. 8 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2007, nr 118 (22 V 2007) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 10 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2007, nr 119 (23 V 2007) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 8-9 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2007, nr 120 (24 V 2007) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 9 [nekr.]
* Iskra M.: Dziękujemy, Mistrzu : odszedł prof. Wiktor Zin, człowiek o renesansowych horyzontach. ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 17, fot.
* Kraków pożegnał prof. Wiktora Zina. ''Dziennik Polski'' 2007, nr 120 (24 V 2007), s. 1, [foto]
* Lewandowski J. L.: Pożegnaliśmy Profesora Wiktora Zina. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2007, nr 166/167, s. 17-18, [foto]
* Lubaś-Harny M.: Profesor Zin po ludzku : był człowiekiem o osobowości urzekającej, choć wcale niejednoznacznej. ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 127 (1 VI 2007), s. 14-15, [foto]
* Niezastąpiony profesor : ostatnia droga prof. Wiktora Zina. ''Dziennik Polski'' 2007, nr 120 (24 V 2007), s. 10, [foto]
* On się mienił wszystkimi kolorami : wspomnienia o profesorze Wiktorze Zinie. {Aut.] A. Krawczuk [et al.]. ''Gazeta Wyborcza'' 2007, nr 115 (18 V 2007), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' , s. 2
* Pożegnanie Profesora. ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 120 (24 V 2007), s. 1, [foto]
* Profesor Zin nie żyje. ''Dziennik Polski'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 1, [foto]
* Radłowska R.: Nie umiałbym żyć bez Krakowa. ''Gazeta Wyborcza'' 2007, nr 121 (25 V 2007), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 9-10, [foto]
* Radłowska R.: Wiktor Zin - profesor od podziwiania świata. ''Gazeta Wyborcza'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 19, [foto]
* Skrobot J.: Odszedł architekt piękna : wspomnienie o profesorze Wiktorze Zinie. ''Dziennik Polski'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 7, [foto]
* Stuch M.: Krakowianie chcą uczcić Wiktora Zina. ''Polska Gazeta Krakowska'' 2008, nr 113 (15 V 2008), s. 1, 12, [foto] [wypowiedzi radnych i byłych studentów]
* Wiktor Zin nie żyje. ''Gazeta Wyborcza'' 2007, nr 115 (18 V 2007), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 1, [foto]
* Wszyscy słuchali jego opowieści. ''Dziennik Polski'' 2007, nr 115 (18 V 2007), s. 7
==== Inne ====
* Akta osobowe (AGH, PK) - Zin Wiktor

{{DEFAULTSORT:Zin, Wiktor }}
[[Category:Biogramy]]

Krzysztof Jan Zieliński

2018-03-13T08:54:26Z

MalgorzataDudek: /* Artykuły */

{{Infobox scientist
|family-name=Zieliński
|given-name=Krzysztof
|additional-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Krzysztof_Zielinski.jpg
|birth_date=1952
|birth_place=Kraków
|fields=informatyka, rozproszone systemy komputerowe, sieci komputerowe
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|name=Krzysztof Jan Zieliński
|image_size=15738
}}
Prof. dr hab. inż. '''Krzysztof Jan Zieliński''' (1952–)

Dyscyplina/specjalność: informatyka, rozproszone systemy komputerowe, sieci komputerowe

== Nota biograficzna ==
Urodził się 24 czerwca 1952 roku w Krakowie.

Absolwent AGH 1976, doktor 1979, doktor habilitowany 1986, profesor 1996.

Przebieg pracy zawodowej na AGH: doktorant 1976–1978, asystent 1978–1980, adiunkt 1980–1986, docent 1987–1992, profesor nadzwyczajny 1992–1998, profesor zwyczajny 1998–.

Prof. dr hab. inż. Krzysztof Zieliński jest kierownikiem Katedry Informatyki AGH na Wydziale EAIiE. Jego zainteresowania naukowe dotyczą rozproszonych systemów komputerowych, sieci komputerowych i architektur oprogramowania tych systemów ze szczególnym uwzględnieniem architektur udostępniania serwisów sieciowych oraz adaptowalnych systemów oprogramowania wykorzystujących informacje semantyczną. Bezpośrednio kieruje Grupą Systemów Rozproszonych.
Aktywnie współpracuje z szeregiem instytucji naukowych na świecie.

Pobyty za granicą: Olivetti Research Laboratory, Cambridge, Wielka Brytania, visiting prof. 1988–1990.

Członek IEEE 1994–, IEEE Computer Sociate 1990–, Komitetu Informatyki PAN 1991–, Zespołu Doradczego Przewodniczącego KBN ds. Infrastruktury Informatycznej 1993–2001, Zespołu T-11 KBN 2000–.

Autor ponad 150 publikacji naukowych. Promotor prac doktorskich.

=== Odznaczenia i nagrody ===

Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (zesp. III stopnia)

=== Bibliografia publikacji ===
https://bpp.agh.edu.pl/autor/zielinski-krzysztof-03417

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Informator nauki polskiej 2003. T. 4B : Ludzie nauki P–Ż. Warszawa 2003, s. 1168
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2002, s. 859, [foto]
==== Artykuły ====
* Zieliński K.: Informatycy w służbie medycyny : rozmowa z prof. Krzysztofem Zielińskim. ''Gazeta Wyborcza'' 2014, nr 290, s. 27

'''''stan na dzień 28.11.2017'''''

{{DEFAULTSORT:Zieliński, Krzysztof Jan}}
[[Category:Biogramy]]

Krzysztof Jan Zieliński

2018-03-13T08:51:34Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zieliński
|given-name=Krzysztof
|additional-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Krzysztof_Zielinski.jpg
|birth_date=1952
|birth_place=Kraków
|fields=informatyka, rozproszone systemy komputerowe, sieci komputerowe
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|name=Krzysztof Jan Zieliński
|image_size=15738
}}
Prof. dr hab. inż. '''Krzysztof Jan Zieliński''' (1952–)

Dyscyplina/specjalność: informatyka, rozproszone systemy komputerowe, sieci komputerowe

== Nota biograficzna ==
Urodził się 24 czerwca 1952 roku w Krakowie.

Absolwent AGH 1976, doktor 1979, doktor habilitowany 1986, profesor 1996.

Przebieg pracy zawodowej na AGH: doktorant 1976–1978, asystent 1978–1980, adiunkt 1980–1986, docent 1987–1992, profesor nadzwyczajny 1992–1998, profesor zwyczajny 1998–.

Prof. dr hab. inż. Krzysztof Zieliński jest kierownikiem Katedry Informatyki AGH na Wydziale EAIiE. Jego zainteresowania naukowe dotyczą rozproszonych systemów komputerowych, sieci komputerowych i architektur oprogramowania tych systemów ze szczególnym uwzględnieniem architektur udostępniania serwisów sieciowych oraz adaptowalnych systemów oprogramowania wykorzystujących informacje semantyczną. Bezpośrednio kieruje Grupą Systemów Rozproszonych.
Aktywnie współpracuje z szeregiem instytucji naukowych na świecie.

Pobyty za granicą: Olivetti Research Laboratory, Cambridge, Wielka Brytania, visiting prof. 1988–1990.

Członek IEEE 1994–, IEEE Computer Sociate 1990–, Komitetu Informatyki PAN 1991–, Zespołu Doradczego Przewodniczącego KBN ds. Infrastruktury Informatycznej 1993–2001, Zespołu T-11 KBN 2000–.

Autor ponad 150 publikacji naukowych. Promotor prac doktorskich.

=== Odznaczenia i nagrody ===

Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (zesp. III stopnia)

=== Bibliografia publikacji ===
https://bpp.agh.edu.pl/autor/zielinski-krzysztof-03417

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Informator nauki polskiej 2003. T. 4B : Ludzie nauki P–Ż. Warszawa 2003, s. 1168
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2002, s. 859, [foto]
==== Artykuły ====
* Zieliński K.: Informatycy w służbie medycyny : rozmowa z prof. Krzysztofem Zielińskim. ''Gazeta Wyborcza'' 2014, nr 290, s.27

'''''stan na dzień 28.11.2017'''''

{{DEFAULTSORT:Zieliński, Krzysztof Jan}}
[[Category:Biogramy]]

Zdzisław Zembura

2018-03-13T08:47:45Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zembura
|given-name=Zdzisław
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab.
|image=Zdzislaw_Zembura.jpg
|birth_date=9 grudnia 1921
|birth_place=Stary Sącz
|death_date=13 grudnia 2004
|fields=chemia, elektrochemia teoretyczna i stosowana, hydrometalurgia, kinetyka reakcji heterogenicznych
|function=Dziekan Wydziału Metali Nieżelaznych AGH (1966–1969)
|faculty=Wydział Metali Nieżelaznych
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Metali Nieżelaznych
|Rok_od=1962
|Rok_do=1966
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Metali Nieżelaznych
|Rok_od=1966
|Rok_do=1969
}}
Prof. zw. dr hab. '''Zdzisław Zembura''' (1921–2004)

Dyscyplina/specjalności: chemia, elektrochemia teoretyczna i stosowana, hydrometalurgia, kinetyka reakcji heterogenicznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 9 grudnia 1921 roku w Starym Sączu. Zmarł 13 grudnia 2004 roku. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1950 roku uzyskał stopień magistra filozofii z zakresu chemii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

W 1958 roku uzyskał stopień naukowy kandydata nauk chemicznych (odpowiednik stopnia doktora) jako efekt badań nad polaryzacją i kinetyką procesów anodowych, zwłaszcza zagadnień mechanizmu elektrochemicznego polerowania metali, a także roztwarzania metali w stężonych roztworach elektrolitów na [[Wydział Metalurgiczny|Wydziale Metalurgicznym]] AGH. W 1962 roku habilitował się na Wydziale Metalurgicznym AGH. W 1971 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk chemicznych, a w 1977 roku tytuł naukowy profesora zwyczajnego nauk chemicznych.

Pracę zawodową w Akademii Górniczo-Hutniczej rozpoczął w 1950 roku na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Chemii Fizycznej i Elektrochemii na [[Wydział Hutniczy|Wydziale Hutniczym]]. W styczniu 1952 roku uzyskał nominację na adiunkta, a w 1953 roku przeszedł na aspiranturę (odpowiednik studiów doktoranckich) w tej samej katedrze. W 1962 roku uzyskał stopień naukowy docenta, w zakresie elektrochemii procesów metalurgicznych.

W latach 1963–1966 był kierownikiem Zakładu Elektrochemii w Katedrze Chemii Fizycznej Metalurgii Metali Nieżelaznych. Współtwórca [[Wydział Metali Nieżelaznych|Wydziału Metali Nieżelaznych]]. Pełnił funkcję prodziekana (1962–1966), a także dziekana (1966–1969) Wydziału Metali Nieżelaznych. W latach 1969–1973 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Metalurgii Metali Nieżelaznych na Wydziale Metali Nieżelaznych AGH. W roku 1975 został kierownikiem Studium Doktoranckiego z zakresu Fizykochemii Procesów Metalurgicznych i Hydrometalurgicznych Metali Nieżelaznych. W 1980 roku został powołany na kierownika Zakładu Hydrometalurgii. W 1991 roku odszedł na emeryturę.

Wybitny uczony w dziedzinie elektrochemii i korozji, twórca szkoły naukowej uwzględniającej rolę transportu w procesach elektrodowych i korozyjnych. Brał udział w konferencjach naukowych, podczas których wygłaszał referaty, m.in w Trzecim Międzynarodowym Zjeździe Korozyjnym w Moskwie (1965), w Zjeździe Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Białymstoku (1966). Był konsultantem naukowym w Hucie Baildon, w Hucie im. Lenina oraz w Instytucie Metali Nieżelaznych.

Członek Komitetu Doradczego Fundacji Kościuszkowskiej, działacz NSZZ „Solidarność”. W latach 1981–1986 główny koordynator Programu Rządowego, a w latach 1985–1990 delegat Polski w IUPAC, w sekcji elektrochemii.

Brał udział w pracach Komitetu PAN do spraw ochrony tworzyw sztucznych przed korozją, w pracach Rady Naukowej Instytutu Chemii Fizycznej PAN w Warszawie, oraz w Komisji Metalurgiczno-Odlewniczej Oddziału PAN w Krakowie oraz w pracach Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Nagroda I stopnia za badania nad anodowym zachowaniem miedzi w konkursie Polskiego Towarzystwa Chemicznego dla pomocniczych pracowników naukowych, dyplom uznania za współpracę nadany przez CRZZ

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Informator nauki polskiej 2003. T. 4B : Ludzie nauki P–Ż. Warszawa 2003, s. 1164
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919–1979. [T.] 2 : Pion hutniczy. Kraków 1997, s. 197, [foto]
* [Skład osobowy AGH... 1950/51]. Kraków 1951, s. 24, 32, 48
* [Skład osobowy AGH... 1971-1972. Kraków, 1973, s. 94
* [Skład osobowy AGH... 1974-1975] i kronika za rok 1973/74. Kraków, 1975, s. 74
* Wydział Metali Nieżelaznych Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie : 40 lat działalności. [Oprac.] J. Nowakowski, L. Kustowski, W. Libura. Kraków 2002, s. 15–16, 19–20, 52–53, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919–1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 166, 202, 229, 233, 246, 262, 376-378, 556, 617, 618, 619, 631-632, 661 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

==== Artykuły ====
* Burzyńska L.: Zdzisław Zembura (1921-2004). ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 146, s. 20-21, [foto]
* ''Dziennik Polski'' 2004 nr 294 (16 XII 2004). s. 20 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2004 nr 296 (18 XII 2004). s. 13 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2004 nr 98 (21 XII 2004) [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 7 [nekr.]
* Nagroda imienia Michała Śmiałowskiego dla młodych autorów za prace z dziedziny nauki o materiałach. ''Nasza Politechnika''. [Politechnika Krakowska] 2001, R. 5, nr 2 (26), s. 12
* Podrzucki C.: Konwent Seniorów AGH w dwóch ostatnich kadencjach swej działalności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 90, s. 7-8

==== Inne ====
* Baza DOKTOR (dostępna w Oddziale Informacji Naukowej Biblioteki Głównej AGH), rekord 1153
* Baza HABI (dostępna w Oddziale Informacji Naukowej Biblioteki Głównej AGH), rekord 647

{{DEFAULTSORT:Zembura, Zdzisław }}
[[Category:Biogramy]]

Danuta Zbroja

2018-03-13T08:45:42Z

MalgorzataDudek: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Zbroja
|given-name=Danuta
|honorific-prefix=Mgr
|birth_date=23 marca 1927
|birth_place=Jaryczów Nowy
|death_date=26 stycznia 2003
|death_place=Kraków
|image=
|function=Kierownik Oddziału Opracowania Wydawnictw Zwartych (1972-1983)
|faculty=Biblioteka Główna
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
}}
Mgr '''Danuta Zbroja''' (1927–2003)

==Nota biograficzna==
Urodziła się 23 marca 1927 roku w Jaryczowie Nowym koło Lwowa, zmarła 26 stycznia 2003 roku w Krakowie, pochowana na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1952 roku uzyskała dyplom magistra filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W 1959 roku rozpoczęła pracę w [[Biblioteka Główna|Bibliotece Głównej]] AGH w Oddziale Opracowania, zajmując się opracowaniem głównie zbiorów zwartych. W 1972 roku objęła kierownictwo Oddziału Opracowania Wydawnictw Zwartych i funkcję tę pełniła aż do momentu przejścia na emeryturę w 1983 roku. Uczestniczyła w pracach dotyczących zmian w przepisach opracowania zbiorów. Tłumaczyła francuskojęzyczną literaturę fachową. Stopnie awansu zawodowego: bibliotekarz dyplomowany (1966), kustosz dyplomowany (1971).

Wychowała i wykształciła wiele pokoleń bibliotekarzy, prowadząc - znakomicie przygotowane warsztatowo - zajęcia ze studentami bibliotekoznawstwa, wykłady i szkolenia dla bibliotekarzy Biblioteki Głównej i sieci uczelnianej. Biegła znajomość języka francuskiego i oczytanie w literaturze fachowej pozwalały jej przybliżać problemy ówczesnego bibliotekarstwa zagranicznego polskim bibliotekarzom i studentom. Była współautorką "Bibliografii publikacji pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej za lata 1959-1967" oraz autorką kilku artykułów zamieszczonych w czasopismach fachowych.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]] (1981), wielokrotnie wyróżniona Nagrodą Rektora AGH

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Krawczyk J., Janczak B., Dudziak-Kowalska M.: Bibliotekarze w dziewięćdziesięcioleciu Akademii Górniczo-Hutniczej. Kraków 2009, s. 99, 157-158
* Słownik pracowników książki polskiej : suplement 3. Pod red. H. Tadeusiewicz. Warszawa 2010, s. 315-316

==== Inne ====
* Mgr Danuta Zbroja..., [online] [przeglądany 06.03.2017]. Dostępny w: http://www.bg.agh.edu.pl/pl/p_historia#quicktabs-historia=1
* Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 06.03.2017]. Dostępny w: http://www.rakowice.eu/

{{DEFAULTSORT:Zbroja, Danuta }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Bibliotekarze]]

Danuta Zbroja

2018-03-13T08:44:48Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zbroja
|given-name=Danuta
|honorific-prefix=Mgr
|birth_date=23 marca 1927
|birth_place=Jaryczów Nowy
|death_date=26 stycznia 2003
|death_place=Kraków
|image=
|function=Kierownik Oddziału Opracowania Wydawnictw Zwartych (1972-1983)
|faculty=Biblioteka Główna
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
}}
Mgr '''Danuta Zbroja''' (1927–2003)

==Nota biograficzna==
Urodziła się 23 marca 1927 roku w Jaryczowie Nowym koło Lwowa, zmarła 26 stycznia 2003 roku w Krakowie, pochowana na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1952 roku uzyskała dyplom magistra filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W 1959 roku rozpoczęła pracę w [[Biblioteka Główna|Bibliotece Głównej]] AGH w Oddziale Opracowania, zajmując się opracowaniem głównie zbiorów zwartych. W 1972 roku objęła kierownictwo Oddziału Opracowania Wydawnictw Zwartych i funkcję tę pełniła aż do momentu przejścia na emeryturę w 1983 roku. Uczestniczyła w pracach dotyczących zmian w przepisach opracowania zbiorów. Tłumaczyła francuskojęzyczną literaturę fachową. Stopnie awansu zawodowego: bibliotekarz dyplomowany (1966), kustosz dyplomowany (1971).

Wychowała i wykształciła wiele pokoleń bibliotekarzy, prowadząc - znakomicie przygotowane warsztatowo - zajęcia ze studentami bibliotekoznawstwa, wykłady i szkolenia dla bibliotekarzy Biblioteki Głównej i sieci uczelnianej. Biegła znajomość języka francuskiego i oczytanie w literaturze fachowej pozwalały jej przybliżać problemy ówczesnego bibliotekarstwa zagranicznego polskim bibliotekarzom i studentom. Była współautorką "Bibliografii publikacji pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej za lata 1959-1967" oraz autorką kilku artykułów zamieszczonych w czasopismach fachowych.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]] (1981), wielokrotnie wyróżniona Nagrodą Rektora AGH

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Krawczyk J., Janczak B., Dudziak-Kowalska M.: Bibliotekarze w dziewięćdziesięcioleciu Akademii Górniczo-Hutniczej. Kraków 2009, s. 99, 157-158
* Słownik pracowników książki polskiej : suplement 3. Pod red. H. Tadeusiewicz. Warszawa 2010, s. 315-316

==== Inne ====
* Mgr Danuta Zbroja..., [foto] [online] [przeglądany 06.03.2017]. Dostępny w: http://www.bg.agh.edu.pl/pl/p_historia#quicktabs-historia=1
* Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 06.03.2017]. Dostępny w: http://www.rakowice.eu/

{{DEFAULTSORT:Zbroja, Danuta }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Bibliotekarze]]

Ludwik Zawisza

2018-03-13T08:43:20Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zawisza
|given-name=Ludwik
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. nadzw. AGH
|image=Ludwik_Zawisza.jpg
|birth_date=16 stycznia 1949
|birth_place=Odrzykoń k. Krosna
|death_date=29 listopada 2011
|fields=górnictwo, geologia inżynierska, geologia naftowa, hydrogeologia, inżynieria środowiska
|function=Prodziekan Wydziału Wiertniczo-Naftowego AGH (1993–1999)
|faculty=Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Ludwik Zawisza
|image_size=34767
|resting_place=Kraków — cmentarz Rakowicki
|workplaces=zatrudniony w AGH od 1972; profesor nadzw. AGH od 1996; prodziekan WWN 1993–1999; kierownik Zakładu Naftowej Inżynierii Złożowej 1992– ; kierownik Zakładu Ochrony Środowiska w Gospodarce 2001– ; członek senatu AGH 1999–2001
|alma_mater=AGH 1972 geologia naftowa
|known_for=ponad 130 publikacji, 4 książki, 3 patenty, promotor 1 rozprawy doktorskiej; ekspertyzy dla przemysłu naftowego
|varia=zastępca przewodniczącego Komisji Zasobów Kopalin przy Ministrze Środowiska od 1999; rzeczoznawca SITPNIG NOT od 1974
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Wiertniczo-Naftowy
|Rok_od=1993
|Rok_do=1999
}}
Dr hab. inż., prof. nadzw. AGH '''Ludwik Zawisza''' (1949–2011)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo, geologia inżynierska, geologia naftowa, hydrogeologia, inżynieria środowiska

== Nota biograficzna ==
Urodził się 16 stycznia 1949 roku w Odrzykoniu koło Krosna. Zmarł 29 listopada 2011 roku. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1972 roku ukończył studia na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH (specjalność geologia naftowa). W 1980 roku uzyskał tytuł naukowy doktora, w 1991 roku - doktora habilitowanego.

W 1972 roku podjął pracę w Zakładzie Geologii Naftowej ówczesnego [[Wydział Wiertniczo-Naftowy|Wydziału Wiertniczo-Naftowego]] AGH. W 1992 roku, po restrukturyzacji Wydziału Wiertniczo-Naftowego, został kierownikiem Zakładu Naftowej Inżynierii Złożowej. W latach 1993-1999 pełnił funkcję prodziekana ds. dydaktycznych Wydziału Wiertniczo-Naftowego]], uzyskując w 1996 roku stanowisko profesora nadzwyczajnego AGH. W 2001 roku został kierownikiem utworzonego wówczas Zakładu Ochrony Środowiska w Gospodarce. W latach 1999-2001 był członkiem senatu AGH.

Był autorem ponad 130 publikacji naukowych, 4 książek, 3 patentów, promotorem 1 rozprawy doktorskiej oraz wielu ekspertyz dla przemysłu naftowego.

Przez wiele lat był członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego SITPNaft oraz Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa - SITG. Był członkiem - założycielem Society of Petroleum Engineers - Sekcji Polskiej przy [[Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu|Wydziale Wiertnictwa, Nafty i Gazu]] AGH oraz jej sekretarzem w latach 1991-1993. Od 1972 roku był członkiem Naczelnej Organizacji Technicznej.

Od 1974 roku był rzeczoznawcą SITPNiG NOT, od 1998 roku - rzeczoznawcą Ministra Środowiska, od 1999 roku - zastępcą przewodniczącego Komisji Zasobów Kopalin przy Ministrze Środowiska.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], Generalny Dyrektor Górniczy III stopnia, Zasłużony dla Polskiej Geologii, Zasłużony dla Górnictwa Naftowego i Gazownictwa, Złota Odznaka "Zasłużony dla Górnictwa RP", nagrody Ministra, nagrody rektorskie

====Bibliografia publikacji====
https://bpp.agh.edu.pl/autor/zawisza-ludwik-03486

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* XXV lat Szkoły Ochrony i Inżynierii Środowiska im. Walerego Goetla. Kraków 2017, s. 138, 153-155, [foto] (Monografia Szkoły Ochrony i Inżynierii Środowiska im. Walerego Goetla ; nr 3)
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 412 [foto]

====Artykuły====
* ''Dziennik Polski'' 2011 nr 282 (5 XII 2011). s. A10 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 284 (7 XII 2011), s. A12 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2011, nr 284 (7 XII 2011), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 10 [nekr.]
* ''Polska Gazeta Krakowska'' 2011, nr 280 (2 XII 2011), s. 26 [nekr.]
* Zawisza L.: Co wywiercą Brytyjczycy? : Aurelian Oil poszuka ropy i gazu w Małopolsce i na Śląsku : rozmowa z profesorem Ludwikiem Zawiszą, specjalistą z AGH do spraw wiertnictwa naftowego. Rozm. F. Ratkowski. ''Gazeta Krakowska'' 2007, nr 29 (3-4 II 2007), s. 2, [foto]
* Zubrzycki A.: Ludwik Zawisza - wspomnienie. ''Biuletyn AGH'' 2012 nr 50, s. 34, [foto]

{{DEFAULTSORT:Zawisza, Ludwik }}
[[Category:Biogramy]]

Józef Zasadziński

2018-03-13T08:41:36Z

MalgorzataDudek: /* Bibliografia publikacji */

{{Infobox scientist
|family-name=Zasadziński
|given-name=Józef
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Jozef_Zasadzinski.jpg
|birth_date=17 listopada 1937
|fields=metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika i fizyka odkształceń plastycznych, metaloznawstwo, przeróbka plastyczna
|function=Dziekan Wydziału Metali Nieżelaznych AGH (1985–1987), (1996–2002)
|faculty=Wydział Metali Nieżelaznych
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej,
|honorAGH=Profesor Honorowy AGH
|name=Józef Zasadziński
|image_size=6198
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Metali Nieżelaznych
|Rok_od=1985
|Rok_do=1987
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Metali Nieżelaznych
|Rok_od=1996
|Rok_do=2002
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Józef Zasadziński''' (1937–)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika i fizyka odkształceń plastycznych, metaloznawstwo, przeróbka plastyczna

==Nota biograficzna ==
Urodził się 17 listopada 1937 roku w Krakowie.

Jest absolwentem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, dyplom mgr. inż. metalurga otrzymał w 1962 roku.

W 1969 roku otrzymał tytuł doktora nauk technicznych, w 1975 roku tytuł doktora habilitowanego, w 1986 roku profesora nadzwyczajnego, a w 1993 roku profesora zwyczajnego.

Pracę w AGH rozpoczął w 1962 roku. Asystent 1962–1963, starszy asystent 1963–1969, adiunkt 1969–1976, docent 1976–1986, dyrektor Instytutu Przeróbki Plastycznej i Metaloznawstwa 1979–1991, dziekan [[Wydział Metali Nieżelaznych|Wydziału Metali Nieżelaznych]] 1985–1987, 1996–2002, profesor nadzwyczajny 1986–1993, kierownik Katedry Przeróbki Plastycznej i Metaloznawstwa Metali Nieżelaznych 1991–, profesor zwyczajny 1993–.

Badania: powiązanie czułości na prędkość odkształcenia z energią błędu ułożenia metali i stopów, kompleksowa analiza procesów wyciskania metali i stopów (parametry temperaturowo-prędkościowe, kontrolowane płynięcie metalu), kształtowanie adhezyjne materiałów porowatych; kierownik Resortowego Programu Badawczo-Rozwojowego RR.I.01, Ministra Edukacji Narodowej (1986–1990).

Autor ponad 125 publikacji i 26 patentów oraz szeregu prac dla przemysłu. Promotor prac doktorskich.

Profesor Honorowy AGH 2013 (za wybitne osiągnięcia naukowe o charakterze interdyscyplinarnym z zakresu metalurgii i inżynierii materiałowej oraz za działalność organizacyjną i dydaktyczną na rzecz AGH i polskiego środowiska naukowego, a także wyróżniającą współpracę z przemysłem metali nieżelaznych).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]] [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Premiera za wybitne krajowe osiągnięcia naukowo-techniczne i inne

==== Bibliografia publikacji ====
https://bpp.agh.edu.pl/autor/zasadzinski-jozef-03872

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Informator nauki polskiej 2003. T. 4: Ludzie nauki P–Ż. Warszawa 2003, s. 1157
* Prof. Józef Zasadziński profesorem Honorowym Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. [Kraków 2013], 30 s.
* Tyrański W.: Kto jest kim w Krakowie : lokalne władze, urzędy, instytucje, środowiska : edukacja, zatrudnienie, pozycja zawodowa, działalność polityczna i społeczna, sympatie polityczne, rodzina, rozrywki i upodobania (dane z 1999 roku). Wyd. 2. Kraków , 2000. s. 394
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 412
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2002, s. 825, [foto]

==== Artykuły ====
* Jubileusz 40-lecia pracy naukowej Prof. zw. dr hab. inż. Józefa Zasadzińskiego. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 2002, nr 10-11, s. [482]
* Libura W.: 40 lat działalności naukowo-dydaktycznej Profesora Józefa Zasadzińskiego. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 2002, nr 10-11, s. [481]
* Prof. zw. dr hab. inż. Józef Zasadziński. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 2002, nr 10-11, s. [480], [foto]
* Profesor Józef Zasadziński Profesorem Honorowym AGH. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. [64], [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 18.12.2013], s. 1, 10-11, 35
* Zasadziński J.: Szczęśliwy dziekan : rozmowa z prof. Józefem Zasadzińskim - dziekanem Wydziału Metali Nieżelaznych. Rozm. E. Konieczna. ''Miesiąc w Krakowie'' 1999, nr 1, s. 65-67, [foto]
* Zasadziński J.: Wywiad z Dziekanem Wydziału Metali Nieżelaznych Akademii Górniczo-Hutniczej prof. zw. dr. hab. inż. Józefem Zasadzińskim. Rozm. Z. Misiołek. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 1996, nr 10, s. 458-460, [foto]

'''''stan na dzień 13.31.2018'''''

{{DEFAULTSORT:Zasadziński, Józef }}
[[Category:Biogramy]]

Józef Zasadziński

2018-03-13T08:41:13Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zasadziński
|given-name=Józef
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Jozef_Zasadzinski.jpg
|birth_date=17 listopada 1937
|fields=metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika i fizyka odkształceń plastycznych, metaloznawstwo, przeróbka plastyczna
|function=Dziekan Wydziału Metali Nieżelaznych AGH (1985–1987), (1996–2002)
|faculty=Wydział Metali Nieżelaznych
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej,
|honorAGH=Profesor Honorowy AGH
|name=Józef Zasadziński
|image_size=6198
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Metali Nieżelaznych
|Rok_od=1985
|Rok_do=1987
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Metali Nieżelaznych
|Rok_od=1996
|Rok_do=2002
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Józef Zasadziński''' (1937–)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, inżynieria materiałowa, mechanika i fizyka odkształceń plastycznych, metaloznawstwo, przeróbka plastyczna

==Nota biograficzna ==
Urodził się 17 listopada 1937 roku w Krakowie.

Jest absolwentem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, dyplom mgr. inż. metalurga otrzymał w 1962 roku.

W 1969 roku otrzymał tytuł doktora nauk technicznych, w 1975 roku tytuł doktora habilitowanego, w 1986 roku profesora nadzwyczajnego, a w 1993 roku profesora zwyczajnego.

Pracę w AGH rozpoczął w 1962 roku. Asystent 1962–1963, starszy asystent 1963–1969, adiunkt 1969–1976, docent 1976–1986, dyrektor Instytutu Przeróbki Plastycznej i Metaloznawstwa 1979–1991, dziekan [[Wydział Metali Nieżelaznych|Wydziału Metali Nieżelaznych]] 1985–1987, 1996–2002, profesor nadzwyczajny 1986–1993, kierownik Katedry Przeróbki Plastycznej i Metaloznawstwa Metali Nieżelaznych 1991–, profesor zwyczajny 1993–.

Badania: powiązanie czułości na prędkość odkształcenia z energią błędu ułożenia metali i stopów, kompleksowa analiza procesów wyciskania metali i stopów (parametry temperaturowo-prędkościowe, kontrolowane płynięcie metalu), kształtowanie adhezyjne materiałów porowatych; kierownik Resortowego Programu Badawczo-Rozwojowego RR.I.01, Ministra Edukacji Narodowej (1986–1990).

Autor ponad 125 publikacji i 26 patentów oraz szeregu prac dla przemysłu. Promotor prac doktorskich.

Profesor Honorowy AGH 2013 (za wybitne osiągnięcia naukowe o charakterze interdyscyplinarnym z zakresu metalurgii i inżynierii materiałowej oraz za działalność organizacyjną i dydaktyczną na rzecz AGH i polskiego środowiska naukowego, a także wyróżniającą współpracę z przemysłem metali nieżelaznych).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]] [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagroda Premiera za wybitne krajowe osiągnięcia naukowo-techniczne i inne

==== Bibliografia publikacji ====

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Informator nauki polskiej 2003. T. 4: Ludzie nauki P–Ż. Warszawa 2003, s. 1157
* Prof. Józef Zasadziński profesorem Honorowym Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. [Kraków 2013], 30 s.
* Tyrański W.: Kto jest kim w Krakowie : lokalne władze, urzędy, instytucje, środowiska : edukacja, zatrudnienie, pozycja zawodowa, działalność polityczna i społeczna, sympatie polityczne, rodzina, rozrywki i upodobania (dane z 1999 roku). Wyd. 2. Kraków , 2000. s. 394
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 412
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2002, s. 825, [foto]

==== Artykuły ====
* Jubileusz 40-lecia pracy naukowej Prof. zw. dr hab. inż. Józefa Zasadzińskiego. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 2002, nr 10-11, s. [482]
* Libura W.: 40 lat działalności naukowo-dydaktycznej Profesora Józefa Zasadzińskiego. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 2002, nr 10-11, s. [481]
* Prof. zw. dr hab. inż. Józef Zasadziński. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 2002, nr 10-11, s. [480], [foto]
* Profesor Józef Zasadziński Profesorem Honorowym AGH. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. [64], [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 18.12.2013], s. 1, 10-11, 35
* Zasadziński J.: Szczęśliwy dziekan : rozmowa z prof. Józefem Zasadzińskim - dziekanem Wydziału Metali Nieżelaznych. Rozm. E. Konieczna. ''Miesiąc w Krakowie'' 1999, nr 1, s. 65-67, [foto]
* Zasadziński J.: Wywiad z Dziekanem Wydziału Metali Nieżelaznych Akademii Górniczo-Hutniczej prof. zw. dr. hab. inż. Józefem Zasadzińskim. Rozm. Z. Misiołek. ''Rudy i Metale Nieżelazne'' 1996, nr 10, s. 458-460, [foto]

'''''stan na dzień 13.31.2018'''''

{{DEFAULTSORT:Zasadziński, Józef }}
[[Category:Biogramy]]

Tadeusz Władysław Zarosły

2018-03-13T08:36:30Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zarosły
|given-name=Tadeusz Władysław
|honorific-prefix=Mgr
|image=Tadeusz_Zarosly.jpg
|birth_date=17 października 1907
|birth_place=Kraków
|death_date=wrzesień 1939
|fields=chemia
|faculty=Wydział Górniczy
|name=Tadeusz Zarosły
|image_size=6531
}}
Mgr '''Tadeusz Władysław Zarosły''' (1907–1939)

Dyscyplina/specjalności: chemia

== Nota biograficzna ==
Urodził się 17 października 1907 roku w Krakowie. Zginął we wrześniu 1939 roku w walce z zagonem grenadierów pancernych.

Studiował chemię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, uzyskując w 1934 roku stopień magistra filozofii z zakresu chemii. W 1935 roku rozpoczął studia na [[Wydział Hutniczy|Wydziale Hutniczym]] Akademii Górniczej.

W 1931 roku podjął pracę na stanowisku zastępcy asystenta w Zakładzie Mineralogii i Petrografii [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] Akademii Górniczej. W 1938 roku awansował na młodszego asystenta.

W 1939 roku objął posadę w cementowni Szczakowa, a po wybuchu II wojny światowej został powołany do wojska.

Opublikował kilka prac w następujących czasopismach: "Cement", "Czasopismo Techniczne", "Hutnik", "Przegląd Górniczo-Hutniczy".

== Źródła do biogramu ==

====Książki====
* Olszewicz B.: Lista strat kultury polskiej (1.IX.1939 - 1.III.1946). Warszawa 1947, s. 321
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej... 1934/35]. Kraków 1934, s. 33 -34
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 222–223, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

{{DEFAULTSORT:Zarosły, Tadeusz Władysław}}
[[Category:Biogramy]]

Jan Zarański

2018-03-13T08:35:16Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zarański
|given-name=Jan
|honorific-prefix=Prof. zw. inż.
|image=Jan_Zaranski.jpg
|birth_date=27 maja 1866
|birth_place=Kraków
|death_date=14 kwietnia 1940
|death_place=Warszawa
|fields=prawo ogólne, prawo górnicze
|function=Kierownik Zakładu Prawoznawstwa Wydziału Górniczego AG (1921–1931)
|faculty=Wydział Górniczy
|awards=Kawaler Krzyża Komandorskiego Orderu Polonia Restituta
}}
Prof. zw. inż. '''Jan Zarański''' (1866–1940)

Dyscyplina/specjalności: prawo ogólne, prawo górnicze

== Nota biograficzna ==
Urodził się 27 maja 1866 roku w Krakowie. Zmarł 14 kwietnia 1940 roku w Warszawie.

Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie podjął studia na Akademii Górniczej w Leoben, które ukończył w 1891 roku ze stopniem inżyniera górniczego.

Po ukończeniu studiów wstąpił do państwowej służby górniczej w Ministerstwie Rolnictwa w Wiedniu, gdzie przeszedł kolejno wszystkie szczeble od elewa górniczego do starszego radcy górniczego. Z Ministerstwa Rolnictwa przeniesiono go do Wyższego Urzędu Górniczego w Krakowie, a następnie na stanowisko naczelnika Wyższego Urzędu Górniczego w Drohobyczu.
W 1907 roku został wybrany na posła do austriackiej Rady Państwa. Mandat ten piastował, po ponownym wyborze, do końca 1918 roku. Przyczynił się do założenia polskiej Szkoły Górniczej w Dąbrowie na Śląsku Cieszyńskim.

Wniósł ogromny wkład pracy w utworzenie [[Akademia Górnicza|Akademii Górniczej]] w Krakowie z polskim językiem wykładowym. W 1913 roku wszedł w skład Komitetu Organizacyjnego Akademii Górniczej. W dniu 8 listopada 1913 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego tej uczelni.

Rozpoczęcie studiów przewidziano na październik 1914 roku, niestety wybuch I wojny światowej zniweczył te plany. Uroczyste otwarcie Akademii nastąpiło 20 października 1919 roku. W 1921 roku profesor Zarański habilitował się z prawa górniczego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego i otrzymał potwierdzenie nominacji na stanowisko profesora zwyczajnego Akademii Górniczej, gdzie objął kierownictwo Zakładu Prawoznawstwa. W 1932 roku, ze względu na problemy zdrowotne, przeszedł w stan spoczynku.

Był autorem kilku prac z dziedziny prawa górniczego.

Był konsultantem Ministerstwa Przemysłu i Handlu oraz przewodniczącym Komisji dla Kodyfikacji polskiego prawa górniczego. W latach 1928 - 1930 był posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Kawaler Krzyża Komandorskiego Orderu Polonia Restituta]], Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Akademia Górnicza w Krakowie : skład personalu, program naukowy, zakresy wykładów, warunki przyjęcia, przepisy egzaminacyjne, sprawozdanie Rektoratu za r. [ok] 1921/2. Kraków 1922, s. 4
* Czy wiesz kto to jest? Pod red. Stanisława Łozy. Warszawa 1938, s. 835
* Górnictwo wczoraj i dziś : X jubileuszowa konferencja, Mysłowice, maj 2008. Katowice [2008], s. 151, [foto]
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 211
* Materiały Informacyjne [nr 4]. Komisja Propagandowa Komitetu Obchodu 50-lecia AGH. Kraków 1969, s. 92
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej... 1929/30]. Kraków 1929, s. 14
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej... 1930/31]. Kraków 1930, s. 13
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej... 1931/32]. Kraków 1931, s. 14
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej... 1932/33]. Kraków 1932, s. 21
* [Skład osobowy Akademii Górniczej... 1933/34]. Kraków 1933, s. 21
* [Skład osobowy Akademii Górniczej... 1935/36]. Kraków 1935, s. 20
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej... 1936/37]. Kraków 1936, s. 22
* [Skład osobowy Akademii Górniczej... 1937/38]. Kraków 1937, s. 21
* [Skład osobowy Akademii Górniczej... 1938/39]. Kraków 1938, s. 24
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 15. Red. nacz. J. Piłatowicz. Warszawa 2004, s. 180-182, [foto]
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 119
* Wójcik Z.: Józef Morozewicz uczony i współorganizator Akademii Górniczej w Krakowie. Kraków 2004, s. 184-186 [Aneks XI : Zarański Stanisław: Prof. inż. Jan Zarański (1866-1940)]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919–1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 219–222 (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

====Artykuły====
* Bolewski A.: Mobilizacja sił naukowych i organizacyjnych przy powstawaniu oraz inauguracji Akademii Górniczej w Krakowie : z kart historii. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994 nr 5, s. 5-6
* Bolewski A.: Udział Polaków z Zaolzia w powstaniu i życiu Akademii Górniczej w Krakowie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 49, s. 12-13 [fot]
* Jaros J.: "Salamandra" - pamięci kolegów górników (7). ''Przegląd Górniczy'' 1992, T. 48, nr 12, s. 24

{{DEFAULTSORT:Zarański, Jan }}
[[Category:Biogramy]]

Wiesław Olgierd Aureliusz Zapałowicz

2018-03-13T08:32:21Z

MalgorzataDudek: /* Odznaczenia i nagrody */

{{Infobox scientist
|family-name=Zapałowicz
|given-name=Wiesław Olgierd Aureliusz
|honorific-prefix=Prof. nadzw. dr inż.
|image=Wieslaw_Zapalowicz.jpg
|birth_date=2 kwietnia 1922
|birth_place=Kraków
|death_date=8 lipca 2000
|fields=metalurgia, mechanika
|function=Zastępca dyrektora Instytutu Maszyn Hutniczych i Automatyki Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH (1969–1983)
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Prof. nadzw. dr inż. '''Wiesław Olgierd Aureliusz Zapałowicz''' (1922–2000)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia, mechanika
== Nota biograficzna ==
Urodził się 2 kwietnia 1922 roku w Krakowie. Zmarł 8 lipca 2000 roku. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ukończył studia na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej w Krakowie (dyplom w 1948 roku). Pracę doktorską obronił w 1958 roku. Habilitował się w 1961 roku, a w 1970 roku uzyskał tytuł profesora.

W czasie wojny pracował w Warsztacie Mechanicznym M. Biedermanna, Odlewni Rzeźb w Krakowie i Krakowskiej Hucie Szkła.

W 1945 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Mechaniki Teoretycznej na [[Wydział Elektro-Mechaniczny|Wydziale Elektro-Mechanicznym]] Akademii Górniczej w charakterze młodszego asystenta. W latach 1948-1949 był na tym wydziale starszym asystentem, a w latach 1950–1954 starszym asystentem w Zakładzie Maszyn Hutniczych na [[Wydział Hutniczy|Wydziale Hutniczym]]. W latach 1954–1962 pracował na stanowisku adiunkta. W latach 1962–1992 pełnił funkcję kierownika Zakładu Automatyzacji Maszyn i Urządzeń Hutniczych (przemianowanego później na Zakład Automatyki) na [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych]], a w latach 1969–1983 był zastępcą dyrektora ds. nauki Instytutu Maszyn Hutniczych i Automatyki na tym wydziale.

Przebywał na stażach zagranicznych: w Kijowie, Leningradzie, Moskwie w latach 1962–1963, w Scheffield i Londynie w Wielkiej Brytanii w 1967 roku oraz w USA w latach 1971–1972.

W latach 1949–1957 pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Wyrobów Metalowych, w latach 1953–1955 był starszym projektantem w Biurze Projektów Przemysłu Wyrobów Metalowych, a w latach 1958-1960 - starszym projektantem w Biurze Studiów i Projektów Przemysłu Hutniczego „Biprostal” w Krakowie (1957–1960). W latach 1961-1969 był konsultantem naukowym Huty Warszawa w dziedzinie mechaniki i automatyzacji Wydziału Przeróbki Plastycznej i Biura Projektów Hutnictwa Metali Nieżelaznych, a w latach 1970-1983 konsultantem w Biurze Projektów Przemysłu Metali Nieżelaznych „Bipromet”.

Prowadził badania z zakresu teorii sterowania, teorii wielkich systemów w badaniach operacyjnych, teorii automatów, napędów i sterowania hydraulicznego i pneumatycznego, optymalizacji procesów przeróbki plastycznej, zastosowania metod elastooptyki.

Autor 10 monografii, 4 skryptów, 1 podręcznika, 72 patentów i 64 ekspertyz przemysłowych. Promotor 16 prac doktorskich.

Był członkiem International Center for Mechanical Sciences.

Żołnierz Korpusu Ochrony Pogranicza na granicy rosyjskiej w 1939 roku; partyzant w lasach częstochowskich; członek Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych, członek Związku Inwalidów Wojennych, członek Związku Byłych Żołnierzy AK.

== Odznaczenia i nagrody ==
Ośmiokrotnie Ministra Szkolnictwa Wyższego I i II stopnia, [[Krzyż Walecznych]], [[Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami]], [[Krzyż Partyzancki]], [[Medal Zwycięstwa i Wolności]] (dwukrotnie), [[Krzyż Armii Krajowej]], Medalion za Służbę w Szarych Szeregach, [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], inne

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Jubileusz Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki : materiały konferencji. Kraków, czerwiec 2002 [AGH]. Eds. Z. W. Engel, S. Wolny. Kraków 2002, s. 241-242, [foto]
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919–1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 211
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Warszawa 2002, s. 821, [foto]
* Życiorys i działalność naukowa profesora Wiesława Zapałowicza : w 70 rocznicę urodzin. Kraków 1992, 42 s.

====Artykuły====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1992, 15 czerwca, s. 2-3
* Wspomnienie o profesorze Wiesławie Zapałowiczu. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej'' 2000, nr 83, s. 25-26

==== Inne ====
* Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 14.06.2017]. Dostępny w: http://www.rakowice.eu/

{{DEFAULTSORT:Zapałowicz, Wiesław Olgierd Aureliusz}}
[[Category:Biogramy]]

Wiesław Olgierd Aureliusz Zapałowicz

2018-03-13T08:29:17Z

MalgorzataDudek:

Feliks Franciszek Zalewski

2018-03-13T08:28:02Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zalewski
|given-name=Feliks Franciszek
|honorific-prefix=Prof. zw. dr. inż.
|image=Feliks_Zalewski.jpg
|birth_date=14 stycznia 1888
|birth_place=Mława
|death_date=15 maja 1966
|death_place=Kraków
|fields=górnictwo, inżynieria górnicza
|function=Kierownik Katedry Górnictwa II na Wydziale Górniczym AG (1945-1952), Kierownik Katedry Głębienia Szybów i Obudowy Górniczej na Wydziale Górniczym AGH (1953-1963)
|faculty=Wydział Górniczy
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Feliks Franciszek Zalewski
|image_size=39340
}}
Prof. zw. dr. inż. '''Feliks Franciszek Zalewski''' (1888–1966)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo, inżynieria górnicza

== Nota biograficzna ==

Urodził się 14 stycznia 1888 roku w Mławie. Zmarł 15 maja 1966 roku w Krakowie i tam też pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

W latach 1906–1914 studiował w Instytucie Górniczym w Petersburgu. Dyplom inżyniera uzyskał w 1923 roku na Akademii Górniczej w Krakowie. Od 1930 roku związany z Akademią Górniczą gdzie prowadził wykłady z górnictwa jako prof. nadzw. a od 1936 roku prof. zwyczajny.

Znalazł się on w gronie 183 pracowników krakowskich uczelni aresztowanych 6 listopada 1939 roku podczas hitlerowskiej „Sonderaktion Krakau”. Trafił do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen.

W latach 1945-1952 pełnił funkcję kierownika Katedry Górnictwa II na [[Wydział Górniczy|Wydziale Górniczym]], w latach 1953-1963 kierownik Katedry Głębienia Szybów i Obudowy Górniczej, jednocześnie był naczelnym dyrektorem Krakowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a w latach 1949–1950 Biura Projektów Przemysłu Węglowego w Krakowie.

W myśl Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 kwietnia 1952 roku „W sprawie warunków i trybu nadawania stopni naukowych”, Akademia wystąpiła o nadanie mu tytułu doktora nauk technicznych na podstawie dotychczasowego dorobku naukowego. Otrzymał go 30 listopada 1953 roku.

W latach 1945–1951 był prezesem Stowarzyszenia Wychowanków Akademii Górniczej.

W 1960 roku przeszedł na emeryturę, nadal prowadził jednak przez kilka lat wykłady zlecone.

Opublikował kilkadziesiąt artykułów na temat transportu kopalnianego, obudowy i eksploatacji górniczej w czasopismach i w pracach zbiorowych oraz skrypty i podręczniki z tego zakresu. Przeprowadzał również liczne ekspertyzy dla przemysłu.

W 1968 roku odsłonięto tablicę pamiątkową ku czci prof. Zalewskiego, umieszczoną w pawilonie Wydziału Górnictwa A-1, na pierwszym piętrze.
W 1996 roku Jego nazwisko, jako pierwsze, umieszczono na tablicy „Członkowie Honorowi Stowarzyszenia Wychowanków AGH w Krakowie” zlokalizowanej na parterze Gmachu Głównego – A-0.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, Złota Odznaka Naczelnej Organizacji Technicznej, odznaka i tytuł "Zasłużony Górnik Polski Ludowej".

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 210
* Materiały Informacyjne [nr 4]. Komisja Propagandowa Komitetu Obchodu 50-lecia AGH. Kraków 1969, s. 91
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1935/36]. Kraków 1935, s. 25
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1936/37]. Kraków 1936, s. 28
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1937/38]. Kraków 1937, s. 27
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1938/39]. Kraków 1938, s. 30
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1946/47]. Kraków 1946, s. 14
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1947/48]. Kraków 1947, s. 6-7
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 21. Red. J. Piłatowicz 2010, s. 177-180
* Słownik polskich pionierów techniki. Pod red. B. Orłowskiego. Katowice 1986, s. 231
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s.119
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego [AGH] 1919-2009 : (od listopada 2002 roku Wydział Górniczy nosi nazwę Wydziału Górnictwa i Geoinżynierii). Wyd. 2 popr. i poszerz. Kraków 2009, s. 4, 22,34, 40, 42, 44, 48, 50, 58, 60, 64, 68, 69, 76, 84, 93, 94,173, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 410-411
* Wyrok na Uniwersytet Jagielloński 6 listopada 1939. Pod red. L. Hajdukiewicza. Kraków 1989, s. 300-301, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====
* Bęben A.: Profesor Feliks Zalewski - pierwszy przewodniczący (1945-1951) Stowarzyszenia Wychowanków AGH. ''Vivat Akademia : AGH'' 2011, nr 7, s. 37-39, [foto]
* Bolewski A.: Osiągnięcia Akademii Górniczej w Krakowie w okresie 1919-1939 : z kart historii. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 6-7, s. 5-8
* Czekajowski R., Jóżkiewicz S.: Górnicy z pomocą AGH ratują starówki zabytkowych miast : (część I) : Kłodzko. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 73, s. 11-12
* Jahoda K.: Odsłonięcie tablicy pamiątkowej [Feliksa Zalewskiego]. ''Przegląd Geologiczny'' 1968, nr 8, s. 407-408
* Jahoda K.: Krakowscy Górnicy. ''Przegląd Górniczy'' 1990, nr 5, s. 20-23
* Jubileusz 35-lecia specjalistycznego Zespołu Naukowego AGH wdrażającego górnicza metodę Z-S. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 3, s. 12
* Mikoś T.: Profesor AGH w Krakowie - Feliks Zalewski : twórca podstaw budownictwa górniczego i idei ratowania zabytkowych miast. ''Budownictwo Górnicze i Tunelowe'' 2010, nr 2, s. 39-45, [foto]
* Odsłonięcie tablicy pamiątkowej [Feliksa Zalewskiego] na AGH. ''Nafta'' 1968, nr 4, s. 127
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach : Prof. Feliks Zalewski. ''Miesiąc w Krakowie'' 2008, nr 1, s. 56-57, [foto]
* "Salamandra" - pamięci Kolegów Górników. ''Przegląd Górniczy'' 1986, T. 42, nr 11-12, s. 403
* Sieński H.: Członkowie Honorowi Stowarzyszenia Wychowanków AGH. Zasłużeni dla Akademii Górniczo-Hutniczej : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz 14. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. 34-35
* Sieński H.: Profesor Feliks Zalewski : tablice - pamięć wiecznie żywa - rozpoczęcie cyklu. ''Biuletyn AGH'' 2013, nr 63, s. 27-29, [foto]
* Tomczyk M.: 75. rocznica "Sonderaktion Krakau". ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 83, s. 8-9, [foto]
* Wspomnienie o profesorze Feliksie Zalewskim zasłużonym górniku PRL (z okazji odsłonięcia tablicy pamiątkowej na AGH w dniu 15 marca 1968 r.). ''Wiadomości Górnicze'' 1968, nr 6, s. 187-188, [foto]

{{DEFAULTSORT:Zalewski, Feliks Franciszek}}
[[Category:Biogramy]]

Andrzej Kazimierz Zalewski

2018-03-13T08:26:54Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zalewski
|given-name=Andrzej Kazimierz
|honorific-prefix=Prof. nadzw. mgr inż.
|image=Andrzej_Zalewski.jpg
|birth_date=4 lutego 1898
|birth_place=Warszawa
|death_date=16 stycznia 1978
|death_place=Warszawa
|fields=inżynieria dróg i mostów, ekonomia i organizacja produkcji hutniczej
|function=Kierownik Katedry i Zakładu Ekonomiki i Organizacji Hutnictwa Wydziału Metalurgicznego AGH
|faculty=Wydział Metalurgiczny
|name=Andrzej Kazimierz Zalewski
|image_size=40357
|resting_place=Warszawa cmentarz Powązkowski
|workplaces=1949 — praca w AGH, st. asyst., adiunkt — 1952, zast. prof. — 1954 i doc. — 1956. Prowadził wykłady z ekonomiki i organizacji produkcji hutniczej na Wydz. Metalurgicznym, a następnie na innych wydziałach pionu hutniczego. Zorganizował Zakład Projektowania Hut przy Katedrze Ekonomiki i Organizacji Hutnictwa na Wydz. Metalurgicznym, a w 1952–1956 Katedrze Ekonomiki i Organizacji Produkcji Hutniczej., 1922–1938 Sp. Akcyjna Wielkie Piece i Zakłady Ostrowieckie; 1938–1939 wiceprz. Naczelnej Organizacji Hutnictwa Polskiego; 1945–1948 doradca ministra ds. hutnictwa; 1949 — delegowany do Kom. Przemysłowego Europejskiej Kom. Ekonomicznej ONZ; 1957– Rada Ekonomiczna przy Prezydium Rządu; 1971–1972 — Komisja ds. Unowocześniania Systemu Funkcjonowania Gospodarki Państwa
|alma_mater=Politechnika Warszawska — Wydział Inżynierii Lądowej 1922
|known_for=autor prac naukowych, skryptów
}}
Prof. nadzw. mgr inż. '''Andrzej Kazimierz Zalewski''' (1898–1978)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria dróg i mostów, ekonomika i organizacja produkcji hutniczej

== Nota biograficzna ==
Urodził się 4 lutego 1898 roku w Warszawie, zmarł 16 stycznia 1978 roku w Warszawie. Został pochowany w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim.

W 1922 roku uzyskał dyplom inżyniera dróg i mostów na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej.

W latach 1922-1938 pracował w Spółce Akcyjnej Wielkie Piece i Zakłady Ostrowieckie. W 1925 roku zorganizował Komisję Bezpieczeństwa Pracy (organ Związku Polskich Hut Żelaza) i objął jej przewodnictwo. W 1938 roku został wybrany na na urzędującego wiceprezesa Naczelnej Organizacji Hutnictwa Polskiego.

W czasie II wojny światowej należał do AK. Jego zadania obejmowały pracę w wywiadzie przemysłowym, koordynowanie niektórych działań sabotażu (dywersji technicznej) oraz przygotowanie odbudowy polskiego przemysłu hutniczego po wojnie.

W 1945 roku został doradcą ministra przemysłu i handlu i przewodniczącym Komisji Rozwoju i Racjonalizacji Hutnictwa Żelaza, a także został powołany do Centralnego Urzędu Planowania (CUP) w celu opracowania planów inwestycyjnych do 1950 roku. W 1947 roku uczestniczył jako ekspert w rozmowach z Międzynarodowym Bankiem Inwestycyjnym. W 1948 roku delegowano go do Komitetu Przemysłowego Europejskiej Komisji Ekonomicznej ONZ. W 1949 roku CUP przejęła Państwowa Komisja Planowania Gospodarczego (PKPG).

Po nasileniu działań reżimu stalinowskiego, jako bezpartyjny i z przeszłością "kapitalistyczną" i konspiracyjną prof. Zalewski znalazł się z trudnej sytuacji. W związku z tym w 1949 roku zwolnił się z PKPG w celu "całkowitego poświęcenia się pracy naukowej".

W 1949 roku podjął pracę w Zakładzie Metalografii [[Wydział Hutniczy|Wydziału Hutniczego]] Akademii Górniczej jako starszy asystent, od 1952 - adiunkt, od 1954 - zastępca profesora, od 1956 - docent. Prowadził wykłady z ekonomiki i organizacji pracy oraz planowania w hutnictwie. Zorganizował Zakład Projektowania Hut przy Katedrze Ekonomiki i Organizacji Hutnictwa na [[Wydział Metalurgiczny|Wydziale Metalurgicznym]]. Pełnił funkcję kierownika Katedry i Zakładu Ekonomiki i Organizacji Hutnictwa. Ponieważ tytuł profesora nadawała Centralna Komisja Kwalifikacyjna za zgodą władz partyjnych, pomimo wcześniejszych wniosków uczelni dopiero w 1959 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.

Był autorem prac naukowych i skryptów. Wielu prac nie publikował, przedstawiając je na licznych konferencjach, zjazdach i sympozjach.

Prowadził wykłady w Naczelnej Organizacji Technicznej i Polskim Towarzystwie Ekonomicznym. W 1969 z jego inicjatywy powstał Komitet Nauk Organizacji i Zarządzania PAN. W latach 1968-1974 był prezesem, a później honorowym prezesem Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* [Skład Osobowy... 1950/51]. Kraków 1951, s. 50
* [Skład Osobowy AGH... 1953/54]. Kraków 1954, s. 101
* [Skład Osobowy AGH... 1960-61]. Kraków [1960], s. 11, 12, 13, 105, 116, 117-125, 130, 148, 153, 168, 203
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 21. Warszawa 2010, s. 174–177, [foto]
* Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej : jubileusz 75-lecia Wydziału 1922-1997 [AGH]. Kraków 1997, s. 56
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

{{DEFAULTSORT:Zalewski, Andrzej Kazimierz}}
[[Category:Biogramy]]

Emil Zając

2018-03-13T08:25:16Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zając
|given-name=Emil
|honorific-prefix=Mgr inż.
|image=Emil Zając.jpg
|birth_date=29 października 1903
|birth_place=Brzezinka
|death_date=7 lipca 1974
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 10-lecia Polski Ludowej
}}
Mgr inż. '''Emil Zając''' (1903-1974)

== Nota biograficzna ==

Urodził się 29 października 1903 roku w Brzezince, powiat oświęcimski. Zmarł 7 lipca 1974 roku.

W 1931 roku ukończył studia na [[Wydział Górniczy|Wydziale Górniczym]] Akademii Górniczej, po czym został asystentem w Katedrze Elektrotechniki AG.

W 1936 roku przeniósł się do Katowic, aby objąć stanowisko kierownika Wydziału Technicznego w Unii Polskiego Przemysłu Górniczo-Hutniczego.

Autor skryptu z wykładów przedmiotu "Górnictwo II" (Transport podziemny, obudowa, głębienie szybów i odwadnianie), autor skryptów z elektrotechniki górnictwa i z geologii stosowanej. Po 1945 roku opublikował 15 prac z zakresu organizacji i planowania w górnictwie węglowym oraz podręczniki dla Technikum Górniczego.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów Górniczo-Hutniczych (po wojnie Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Górnictwa) oraz Stowarzyszenia Wychowanków Akademii Górniczo-Hutniczej im. St. Staszica w Krakowie (od 1950 roku członek Zarządu). Pierwszy honorowy członek Stowarzyszenia Wychowanków AGH (1967 roku).

====Odznaczenia i nagrody====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]], Medal 100-lecia Górnictwa Państwa Polskiego, Złota Odznaka "Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego", Srebrna Odznaka "Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego"

== Źródła do biogramu ==
====Artykuły====
* Mgr inż. Emil Zając. ''Przegląd Górniczy'' 1974, T. 30, nr 10, s. 539-540, [foto]
* Sieński H.: Członkowie Honorowi Stowarzyszenia Wychowanków AGH. Zasłużeni dla Akademii Górniczo-Hutniczej : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz 14. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. 34-35

{{DEFAULTSORT:Zając, Emil}}
[[Category:Biogramy]]

Karol Zahajkiewicz

2018-03-13T08:21:57Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zahajkiewicz
|given-name=Karol
|honorific-prefix=Inż.
|image=Karol_Zahajkiewicz.jpg
|birth_date=28 października 1876
|birth_place=Lwów
|death_date=29 czerwca 1951
|death_place=Kraków
|fields=budowa maszyn
|faculty=Wydział Hutniczy
|name=Karol Zahajkiewicz
|image_size=5879
}}
Inż. '''Karol Zahajkiewicz''' (1876–1951)

Dyscyplina/specjalności: budowa maszyn

== Nota biograficzna ==
Urodził się 28 października 1876 roku we Lwowie. Zmarł 29 czerwca 1951 roku w Krakowie.

W 1901 roku uzyskał dyplom inżyniera na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej.

Przez 31 lat pracował w służbie kolejowej, pełniąc różne funkcje, m.in. naczelnika parowozowni w Krakowie w latach 1922-1926, zastępcy naczelnika oddziału mechanicznego Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Krakowie w latach 1926-1932.

W grudniu 1932 roku przeszedł w stan spoczynku.

W 1934 roku został adiunktem w Katedrze Maszynoznawstwa II [[Wydział Hutniczy|Wydziału Hutniczego]] Akademii Górniczej i pełnił tę funkcję z przerwą na okres okupacji aż do śmierci.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. nacz. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 218-219, [foto] ( Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

{{DEFAULTSORT:Zahajkiewicz, Karol }}
[[Category:Biogramy]]

Andrzej Zuber

2018-03-12T13:01:01Z

MalgorzataDudek: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Zuber
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Andrzej Zuber.jpg
|birth_date=28 listopada 1933
|birth_place=Mediolan
|death_date=27 luty 2011
|fields=geologia, geofizyka, hydrogeologia
|faculty=Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej
|name=Andrzej Zuber
|image_size=48108
|resting_place=Kraków Cmentarz Rakowicki
|workplaces=AGH 1956–?? pomocnik asystenta, asystent (Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej)
|known_for=promotor 4 doktorów
|varia=ekspert Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej — IAEA (1966–98), praca w BVFA Arsenal Wiedeń (1963, 1965–66), okresowe prace w Instytucie Hydrogeologii w Neuhergerg-Monachium (1989–98), wykłady i ćwiczenia na Uniwersytecie w Nairobi (1968), na Uniwersytecie Federalnym w Rio de Janeiro (1972, 1987) oraz w Instytucie Inżynierii Jądrowej w Rio de Janeiro (1972)
}}
Prof. dr hab. inż. '''Andrzej Zuber''' (1933–2011)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka, hydrogeologia

== Nota biograficzna ==
Urodził się 28 listopada 1933 roku w Mediolanie. Zmarł 27 lutego 2011 roku. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim.

W 1951 roku rozpoczął pracę na etacie technika w Laboratorium Badawczym Mechaniki Gruntów przy Katedrze Górnictwa II na Wydziale Górniczym AGH. Od 1952 roku studiował na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej.

W 1965 roku obronił pracę doktorską na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH, a w 1971 roku rozprawę habilitacyjną na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH (dr hab. od 1972 roku). W 1980 roku uzyskał tytuł profesora.

W 1956 roku rozpoczął pracę [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH jako pomocnik asystenta, później jako asystent.

W 1963 roku przeniesiony służbowo do Instytutu Badań Jądrowych w Krakowie (późniejszy Instytut Fizyki Jądrowej), w którym pracował do 2003 roku. Kierownik Pracowni Fizyki Środowiska.

Przez cały czas zatrudnienia w Instytucie Badań Jądrowych i w Instytucie Fizyki Jądrowej był związany z [[Instytut Techniki Jądrowej|Instytutem Techniki Jądrowej]] AGH, [[Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej|Międzyresortowym Instytutem Fizyki i Techniki Jądrowej]] AGH oraz z [[Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej|Wydziałem Fizyki i Techniki Jądrowej]] AGH na podstawie formalnych i nieformalnych porozumień między tymi instytucjami.

Pracował w BVFA Arsenal w Wiedniu (Bundesversuchs und Forschungsanstalt Arsenal, Vienna) (1963, 1965-1966), okresowo pracował w Instytucie Hydrogeologii w Neuhergerg-Monachium (1989-1998). Prowadził wykłady i ćwiczenia na Uniwersytecie w Nairobi (1968), na Uniwersytecie Federalnym w Rio de Janeiro (1972, 1987) oraz w Instytucie Inżynierii Jądrowej w Rio de Janeiro (1972).

Ekspert Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej - IAEA (1966-1998).

Autor i współautor wielu publikacji nt. zastosowania znaczników sztucznych w badaniach wód podziemnych, znaczenia fizycznego warunków brzegowych i początkowych w rozwiązywaniu równania dyspersji, metod interpretacji znaczników sztucznych i środowiskowych w przepływach przez skały jedno- i dwuporowe przy zastosowaniu modeli matematycznych, parametrów hydraulicznych skał dwu- i trójporowych, badania systemów wód podziemnych w Polsce, określania pochodzenia wód w polskich kopalniach soli, genezy wód słonych w mezozoiku Polski centralnej i północnej, genezy i położenia obszarów zasilania wód mineralnych i leczniczych, w tym wód termalnych Cieplic Zdroju i Lądka Zdroju, wód mineralnych Buska Zdroju i Solca Zdroju, większości wód chlorkowych polskich Karpat fliszowych, w tym również wód typu zuber w Krynicy.

Promotor czterech rozpraw doktorskich.

Członek komitetu redakcyjnego Journal of Hydrology, Hydrological Journal oraz Hydrological Sciences Journal.

Członek międzynarodowych towarzystw naukowych: International Associations of Hydrologists oraz International Associations of Hydrological Sciences.

Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności (PAU) w latach 2000-2011.

Wnuk Rudolfa Zubera (1858-1920), geologa i podróżnika, badacza fliszu karpackiego, eksperta naftowego w skali światowej, profesora Uniwersytetu Lwowskiego.

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Kronika Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Akademii Górniczo-Hutniczej 2001-2010. Oprac. A. Kreft, A. Zięba; współpr. B. Bednarek. Kraków 2011, s. 150-155, [foto] [Fotografie 2001-2010, fot. 2004/2]
* [Skład osobowy... AGH 1957–1958]. Kraków 1957, s. 178
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 13. Red. Z. Skoczyński. Warszawa 2002, s. 186-187
==== Artykuły ====
* Andrzej Zuber - wpomnienie, 28.11.1933-27.02.2012, Bohdan Dziunikowski - wspomnienie, 4.02.1930-22.02.2012. ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 81 (05 IV 2012), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 8
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 52 (4 III 2011), s. A15 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 54 (7 III 2011), s. A11 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2011, nr 52 (4 III 2011), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 10 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2011, nr 53 (5-6 III 2011), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 8 [nekr.]
* Kmiecik E.: Metodyka ustalania naturalnych standardów jakości wód na przykładzie zbiorników wód podziemnych oraz zasad gospodarowania wodami z uwzględnieniem problemów jakościowych. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2004, nr 130/131, s. 11-12, fot. [na s. 12 inf. o 70 rocznicy urodzin prof. Andrzeja Zubera]
* Wspomnienie : Andrzej Zuber, 28 listopada 1933 - 27 lutego 2011 : Bohdan Dziunikowski, 4 lutego 1930 - 22 lutego 2012. ''Biuletyn AGH'' 2012, nr 52, s. 34, [foto]
* Zuber A.: Andrzej Zuber - życiorys. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2004 nr 130/131. s. 12–13, [foto]
==== Inne ====
* Aleksandrowicz S. W.: Zuber Andrzej [audycja radiowa]. [Prowadzący] red. J. Stępień. Kraków, Producent: Radio Kraków S.A. [wyemitowano 22.10.2017]. Dostępny w: http://www.xn--radiokrakw-obb.pl/audycje/w-kregu-nauki/audycja-z-dn22102017-r-65774/ [12.03.2018]
* Baza DOKTOR (dostępna w Oddziale Informacji Naukowej Biblioteki Głównej AGH), rekord 898
* Baza HABI (dostępna w Oddziale Informacji Naukowej Biblioteki Głównej AGH), rekord 459

{{DEFAULTSORT:Zuber, Andrzej }}
[[Category:Biogramy]]

Andrzej Zuber

2018-03-12T13:00:39Z

MalgorzataDudek: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Zuber
|given-name=Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Andrzej Zuber.jpg
|birth_date=28 listopada 1933
|birth_place=Mediolan
|death_date=27 luty 2011
|fields=geologia, geofizyka, hydrogeologia
|faculty=Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej
|name=Andrzej Zuber
|image_size=48108
|resting_place=Kraków Cmentarz Rakowicki
|workplaces=AGH 1956–?? pomocnik asystenta, asystent (Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej)
|known_for=promotor 4 doktorów
|varia=ekspert Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej — IAEA (1966–98), praca w BVFA Arsenal Wiedeń (1963, 1965–66), okresowe prace w Instytucie Hydrogeologii w Neuhergerg-Monachium (1989–98), wykłady i ćwiczenia na Uniwersytecie w Nairobi (1968), na Uniwersytecie Federalnym w Rio de Janeiro (1972, 1987) oraz w Instytucie Inżynierii Jądrowej w Rio de Janeiro (1972)
}}
Prof. dr hab. inż. '''Andrzej Zuber''' (1933–2011)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka, hydrogeologia

== Nota biograficzna ==
Urodził się 28 listopada 1933 roku w Mediolanie. Zmarł 27 lutego 2011 roku. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim.

W 1951 roku rozpoczął pracę na etacie technika w Laboratorium Badawczym Mechaniki Gruntów przy Katedrze Górnictwa II na Wydziale Górniczym AGH. Od 1952 roku studiował na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej.

W 1965 roku obronił pracę doktorską na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH, a w 1971 roku rozprawę habilitacyjną na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH (dr hab. od 1972 roku). W 1980 roku uzyskał tytuł profesora.

W 1956 roku rozpoczął pracę [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH jako pomocnik asystenta, później jako asystent.

W 1963 roku przeniesiony służbowo do Instytutu Badań Jądrowych w Krakowie (późniejszy Instytut Fizyki Jądrowej), w którym pracował do 2003 roku. Kierownik Pracowni Fizyki Środowiska.

Przez cały czas zatrudnienia w Instytucie Badań Jądrowych i w Instytucie Fizyki Jądrowej był związany z [[Instytut Techniki Jądrowej|Instytutem Techniki Jądrowej]] AGH, [[Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej|Międzyresortowym Instytutem Fizyki i Techniki Jądrowej]] AGH oraz z [[Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej|Wydziałem Fizyki i Techniki Jądrowej]] AGH na podstawie formalnych i nieformalnych porozumień między tymi instytucjami.

Pracował w BVFA Arsenal w Wiedniu (Bundesversuchs und Forschungsanstalt Arsenal, Vienna) (1963, 1965-1966), okresowo pracował w Instytucie Hydrogeologii w Neuhergerg-Monachium (1989-1998). Prowadził wykłady i ćwiczenia na Uniwersytecie w Nairobi (1968), na Uniwersytecie Federalnym w Rio de Janeiro (1972, 1987) oraz w Instytucie Inżynierii Jądrowej w Rio de Janeiro (1972).

Ekspert Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej - IAEA (1966-1998).

Autor i współautor wielu publikacji nt. zastosowania znaczników sztucznych w badaniach wód podziemnych, znaczenia fizycznego warunków brzegowych i początkowych w rozwiązywaniu równania dyspersji, metod interpretacji znaczników sztucznych i środowiskowych w przepływach przez skały jedno- i dwuporowe przy zastosowaniu modeli matematycznych, parametrów hydraulicznych skał dwu- i trójporowych, badania systemów wód podziemnych w Polsce, określania pochodzenia wód w polskich kopalniach soli, genezy wód słonych w mezozoiku Polski centralnej i północnej, genezy i położenia obszarów zasilania wód mineralnych i leczniczych, w tym wód termalnych Cieplic Zdroju i Lądka Zdroju, wód mineralnych Buska Zdroju i Solca Zdroju, większości wód chlorkowych polskich Karpat fliszowych, w tym również wód typu zuber w Krynicy.

Promotor czterech rozpraw doktorskich.

Członek komitetu redakcyjnego Journal of Hydrology, Hydrological Journal oraz Hydrological Sciences Journal.

Członek międzynarodowych towarzystw naukowych: International Associations of Hydrologists oraz International Associations of Hydrological Sciences.

Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności (PAU) w latach 2000-2011.

Wnuk Rudolfa Zubera (1858-1920), geologa i podróżnika, badacza fliszu karpackiego, eksperta naftowego w skali światowej, profesora Uniwersytetu Lwowskiego.

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Kronika Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Akademii Górniczo-Hutniczej 2001-2010. Oprac. A. Kreft, A. Zięba; współpr. B. Bednarek. Kraków 2011, s. 150-155, [foto] [Fotografie 2001-2010, fot. 2004/2]
* [Skład osobowy... AGH 1957–1958]. Kraków 1957, s. 178
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 13. Red. Z. Skoczyński. Warszawa 2002, s. 186-187
==== Artykuły ====
* Andrzej Zuber - wpomnienie, 28.11.1933-27.02.2012, Bohdan Dziunikowski - wspomnienie, 4.02.1930-22.02.2012. ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 81 (05 IV 2012), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 8
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 52 (4 III 2011), s. A15 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 54 (7 III 2011), s. A11 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2011, nr 52 (4 III 2011), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 10 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2011, nr 53 (5-6 III 2011), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'' s. 8 [nekr.]
* Kmiecik E.: Metodyka ustalania naturalnych standardów jakości wód na przykładzie zbiorników wód podziemnych oraz zasad gospodarowania wodami z uwzględnieniem problemów jakościowych. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2004, nr 130/131, s. 11-12, fot. [na s. 12 inf. o 70 rocznicy urodzin prof. Andrzeja Zubera]
* Wspomnienie : Andrzej Zuber, 28 listopada 1933 - 27 lutego 2011 : Bohdan Dziunikowski, 4 lutego 1930 - 22 lutego 2012. ''Biuletyn AGH'' 2012, nr 52, s. 34, [foto]
* Zuber A.: Andrzej Zuber - życiorys. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2004 nr 130/131. s. 12–13, [foto]
==== Inne ====
* Aleksandrowicz S. W.: Zuber Andrzej [audycja radiowa]. [Prowadzący] red. J. Stępień. Kraków, Producent: Radio Kraków S.A. [wyemitowano 22.10.2017]. Dostępny w:
http://www.xn--radiokrakw-obb.pl/audycje/w-kregu-nauki/audycja-z-dn22102017-r-65774/ [12.03.2018]
* Baza DOKTOR (dostępna w Oddziale Informacji Naukowej Biblioteki Głównej AGH), rekord 898
* Baza HABI (dostępna w Oddziale Informacji Naukowej Biblioteki Głównej AGH), rekord 459

{{DEFAULTSORT:Zuber, Andrzej }}
[[Category:Biogramy]]

Zbigniew Eugeniusz Wilk

2018-03-12T12:57:31Z

MalgorzataDudek: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Wilk
|given-name=Zbigniew Eugeniusz
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Zbigniew_Wilk.jpg
|birth_date=23 października 1924
|birth_place=Stary Sącz
|death_date=28 sierpnia 2002
|death_place=Karpaty (góry)
|fields=górnictwo, geologia inżynierska, geologia górnicza, hydrogeologia
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Zbigniew Eugeniusz Wilk
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=16844
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Zbigniew Eugeniusz Wilk''' (1924–2002)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo, geologia inżynierska, geologia górnicza, hydrogeologia

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 października 1924 roku w Starym Sączu, zmarł 28 sierpnia 2002 roku na wycieczce w Karpatach. Pochowany na Cmentarzu Grębałowskim w Krakowie

W czasie wojny działał w tajnym harcerstwie, którą to działalność przerwało wywiezienie Go na roboty do Niemiec. Absolwent AGH — mgr inż. geologii w 1950 roku, dr - 1963,
dr hab. - 1965, profesor nadzwyczajny - 1975 rok, profesor zwyczajny - 1984 rok.

Po ukończeniu studiów początkowo pracował jako hydrogeolog kopalniany w rejonie Lubina. W latach 1948–1950 pracował w Państwowym Instytucie Geologicznym w Warszawie, a następnie w 1951 roku w Głównym Instytucie Górnictwa w Katowicach.

Od roku 1952 pracował na [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym]] AGH przechodząc wszystkie stopnie od asystenta po profesora zwyczajnego. W czasie swojej pracy pełnił różne funkcje m. in.: kierownika Zakładu Hydrogeologii Kopalnianej w Katedrze Geologii Kopalnianej, kierownika Zakładu Hydrogeologii Kopalnianej i Złożowej w Instytucie Hydrogeologii i Geologii Inżynierskiej, kierownika Studium Doktoranckiego z zakresu Geologii Stosowanej na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym, zastępcy dyrektora w Instytucie Hydrogeologii i Geologii Inżynierskiej. W 1995 roku przeszedł na emeryturę nie przerywając działalności naukowej.

Staże: Univ. of Kansas, USA, 1959–1960, Indian School of Mines, Dhanbad, India, Dept. of Agriculture, Cyrena, Libia, Escuela Techn. de Ingenieros de Minas, Madryt, Univ. de Granda, Bergakademie Freiberg, Rheinisch-Westf. Techn. Hochschule, Aachen, Bundesanstalt f. Geologie u. Rohstoffe, Hanower.

Członek Polskiego Towarzystwa Geologicznego od 1952 roku, Towarzystwa Krzewienia i Popierania Nauk oraz European Federation of Geologists, International Association of Engineering Geology, International Mine Water Association. Powołany do Komisji Zagrożeń Wodnych w Górnictwie w 1960 roku, Komisji ds Ochrony Powierzchni Górniczej w 1965 roku. Członek Rad Naukowych Państwowego Instytutu Geologicznego, Głównego Instytutu Górnictwa i Instytutu Nauk Geologicznych PAN. Członek korespondent PAU (1994), członek czynny PAU (2002).

Działalność naukowo-badawcza: badania warunków hydrogeologicznych złóż kopalin od ich poszukiwań, eksploatacji po likwidację, wpływ górnictwa na środowisko wodne. Wprowadzenie teorii nieustalonego ruchu wody podziemnej oraz opracowanie metody prognozowania dopływów wód do kopalń podziemnych oraz określania wpływu czynników środowiskowych i eksploatacyjnych na zawodnienie kopalń.

Autor ok. 120 artykułów, 5 książek oraz 3-tomowej monografii poświęconej hydrogeologicznym problemom złóż w Polsce. Promotor prac doktorskich. Zapraszany na wykłady do wyższych uczelni Niemiec, Hiszpanii, Włoch, Indii.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Medal zasłużonego dla Polskiej Geologii, dla Polskiego Górnictwa oraz dla Ochrony Środowiska, stopień Generalnego Dyrektora Górniczego, nagrody Rektora AGH

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Informator nauki polskiej 2000. T. 4 b : Ludzie nauki P–Ż. Warszawa 2000, s. 1001
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 394, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S - Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2002, s. 676-677, [foto]

==== Artykuły ====

* Rogoż M., Zimny W.: Pół wieku nauki, pracy i badań dla polskiego górnictwa : z okazji jubileuszu 70-lecia urodzin prof. dr hab. inż.Zbigniewa Wilka : personalia. ''Przegląd Górniczy'' 1995, t. 51, nr 10, s. 43-44
* Ślączka A.: Zbigniew Wilk : 1924-2002. ''Annales Societatis Geologorum Poloniae'' 2002, vol. 72, no 3, s. 283-284, [foto]

==== Inne ====
* Aleksandrowicz S. W.: Wilk Zbigniew [audycja radiowa]. [Prowadzący] red. J. Stępień. Kraków, Producent: Radio Kraków S.A. [wyemitowano 9.07.2017]. Dostępny w: http://www.radiokrakow.pl/audycje/w-kregu-nauki/audycja-z-dn-907-2017-r/ [12.03.2018]
* Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 2.09.2016]. Dostępny w: http://www.rakowice.eu

{{DEFAULTSORT:Wilk, Zbigniew Eugeniusz}}
[[Category:Biogramy]]

Michał Odlanicki-Poczobutt

2018-03-12T12:54:43Z

MalgorzataDudek: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Odlanicki-Poczobutt
|given-name=Michał
|honorific-prefix=Prof. zw. mgr inż.
|image=Michal_Odlanicki-Poczobutt.jpg
|birth_date=31 marca 1910
|birth_place=Poczobutty
|death_date=3 października 2004
|death_place=Kraków
|fields=geodezja, planowanie przestrzenne
|function=Prorektor AGH (1953-1954) (1954-1955) (1955-1956)
|faculty=Wydział Geodezji Górniczej
|awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|honorAGH=Zasłużony dla AGH
|name=Michał Odlanicki-Poczobutt
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=11590
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1953
|Rok_do=1954
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1954
|Rok_do=1955
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1955
|Rok_do=1956
}}
Prof. zw. mgr inż. '''Michał Odlanicki-Poczobutt''' (1910–2004)

Dyscyplina/specjalności: geodezja, planowanie przestrzenne

== Nota biograficzna ==
Urodził się 31 marca 1910 roku w Poczobuttach na Wileńszczyźnie. Zmarł 3 października 2004 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

W latach 1929-1934 studiował na Wydziale Geodezyjnym Politechniki Warszawskiej. W 1935 roku ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1951 roku, profesora zwyczajnego w 1960 roku.

Od 1980 roku emerytowany profesor.

Od 1940 roku nauczyciel w Państwowej Szkole Górniczo-Hutniczo-Mierniczej w Krakowie. W latach 1945-1951 pełnił funkcję kierownika Katedry Urządzeń Rolniczych, a w latach 1951-1969 był kierownikiem Katedry Geodezji.

Pełnił również funkcję delegata Prorektora do spraw wydawnictw skryptowych (1945-1951). Przez ponad 20 lat kierował uczelnianą Komisją Wydawniczą (1951-1972), a w okresie 1952-1979 był redaktorem naczelnym Zeszytów Naukowych AGH oraz redaktorem Działu Geodezji w tych Zeszytach. W latach 1965-1969 był członkiem Komitetu Obchodu 50-lecia AGH i przewodniczącym Sekcji Wydawnictw Jubileuszowych.

W okresie 1969-1979 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Geodezji, ponadto zorganizował i kierował Zakładem Informatyki Geodezyjno-Kartograficznej (1974-1980). W roku akademickim 1950-1951 był prodziekanem Wydziału Inżynierii [[Wydziały Politechniczne|Wydziałów Politechnicznych]] AGH, następnie prodziekanem [[Wydział Geodezji Górniczej|Wydziału Geodezji Górniczej]] (1951-1952) (1952-1953), wieloletnim dziekanem tego Wydziału (1960-1964). W latach 1953-1954, 1954-1955 i 1955-1956 pełnił funkcję prorektora AGH.

Od 1980 roku działacz społeczny w pracy na rzecz utrwalania więzi pomiędzy Polakami na Wschodzie a Macierzą. Od 1990 roku prezes Krakowskiego Oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej.

Autor ponad 260 opracowań naukowych z zakresu problematyki geodezyjnej i dziedzin pokrewnych, takich jak: planowanie przestrzenne i informatyka geodezyjno-kartograficzna oraz z przetwarzania informacji o terenie. Współautor 4 patentów, promotor 16 rozpraw doktorskich i 2 doktoratów honoris causa.

Wybitny uczony w dziedzinie geodezji i planowania przestrzennego, informatyki geodezyjno-kartograficznej oraz historii geodezji i kartografii.

Współorganizator Komitetu Geodezji PAN, a następnie jego przewodniczący, od 1990 roku honorowy przewodniczący.

Członek korespondent PAN (od 1983 r.), członek rzeczywisty PAN (od 1989 r.), członek czynny PAU (od 1989 r.). Honorowy profesor Politechniki Warszawskiej, doktor honoris causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (1998).

Członek Konwentu Seniorów AGH, członek koła AGH Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Członek wielu krajowych i międzynarodowych organizacji geodezyjnych. Prezes honorowy Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, członek honorowy Stowarzyszenia Geodetów Polskich, Towarzystwa Urbanistów Polskich, Międzynarodowej Asocjacji Geodezji oraz Węgierskiego Stowarzyszenia Geodezji i Kartografii.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka "Za pracę społeczną dla m. Krakowa", Złota Odznaka "Za zasługi w dziedzinie geodezji i kartografii", Medal Marynarki Wojennej RP, Odznaka Weteran Walk o Niepodległość, Nagroda Rektora AGH (wielokrotnie), Nagroda Sekretarza Wydziału III PAN, Nagroda Miasta Krakowa, Nagroda Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, nagrody resortowe, inne.

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Encyklopedia Krakowa. Red. prowadzący A. H. Stachowski. Kraków 2000, s. 687
* Księga tytułów i stopni naukowych : uzyskanych na Wydziale Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska w latach 1951-2001. [AGH]. Red. J. Bernasik. Kraków 2001, s. 9-10, [foto]
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 130
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Ed. 3. Warszawa 1993, s. 510
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 2. Warszawa 1989, s. 931-932
* Kto jest kim w Polsce 1984 : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 1. Warszawa 1984, s. 687-688
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach. Red. E. Konieczna. Kraków [2008], s. s. 52-56, [foto]
* Prof. dr h.c. Michał Odlanicki-Poczobutt członek rzeczywisty PAN, członek czynny PAU : 90 rocznica urodzin, 65 lat pracy. Kraków 2000, 50, [72] s., [foto]
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 116
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 255, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M - R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 345-346, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 342, 625 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Złota Księga Nauki Polskiej 1999. Red. K. Pikoń, A. Sokołowska. Gliwice 1999, s. 240-241

==== Artykuły ====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1990, 1 kwietnia, s. 2-3
* Baran L. W.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt Doktorem Honoris Causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. ''Geodezja i Kartografia'' 1999, T. 58, z. 1-2, s. 5-7, [foto]
* Bibliografia publikacji Michała Odlanickiego-Poczobutta wydanych do 31 grudnia 1989 r. ''Geodezja'' 1990, z. 107, s. 19-39
* ''Dziennik Polski'' 2004, nr 235 (6 X 2004), s. 19 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2004, nr 235 (6 X 2004), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 8 [nekr.]
* Jubileusz profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2000, nr 77, s. [2] [foto]
* Hycner R.: Jubileusz 90-lecia urodzin profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2000, nr 77, s. 4-6, [foto]
* Hycner R.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : wybitny działacz społeczny na rzecz utrwalania więzi pomiędzy Polakami na Wschodzie, a Macierzą w ramach krakowskiej pomocy Polakom w Wilnie, na Wileńszczyźnie i w innych regionach Wschodu. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 52, s. 18-20, [foto]
* Lubecki A.: Sylwetka profesora zwyczajnego Michała Odlanickiego-Poczobutta doktora honoris causa Akademii Rolniczo-Techniczej w Olsztynie. ''Przegląd Geodezyjny'' 1998, nr 5, s. 29-30, [foto]
* Morawiecki M.: Uroczystość w krakowskiej Akademii Umiejętności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 52, s. 12
* Ney B.: 80-lecie urodzin profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Przegląd Geodezyjny'' 1990, nr 10, s. 10-13, [foto]
* Ney B.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : charakterystyka dorobku naukowego oraz działalności dydaktyczno wychowawczej... ''Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza'' ; nr 780. [Seria] ''Geodezja'' 1981, z. 63, s. 7-19
* Ney B., Novak K.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : 80 rocznica urodzin, 55 lat pracy zawodowej i naukowej. ''Geodezja'' 1990, z. 107, s. 9-17
* Pierwsi Profesorowie Honorowi Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej ''Przegląd Geodezyjny'' 1996, nr 12, s. 28-30, [foto]
* Podrzucki C.: Konwent Seniorów AGH w dwóch ostatnich kadencjach swej działalności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 90, s. 7-8
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach : prof. Michał Odlanicki-Poczobutt. ''Miesiąc w Krakowie'' 2009, nr 3, s. 40-41, [foto]. Wspominają: H. Brancewicz, J. Beluch, M. Milewski, A. Odlanicka-Poczobutt
* Prof. Michał Odlanicki-Poczobutt doktorem honorowym ART w Olsztynie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 50, s. 14
* Sieński H.: Członkowie Honorowi Stowarzyszenia Wychowanków AGH. Zasłużeni dla Akademii Górniczo-Hutniczej : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz 14. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. 34-35
* Traczewska-Białkowa Z.: 70 urodziny Profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Przegląd Geologiczny'' 1980, R. 28, nr 9/10, s. 328-330
* Trafas K.: Jubileusz 70-lecia urodzin Profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Polski Przegląd Kartograficzny'' 1980, T. 12, nr 3, s. 138
* Współczesne problemy geodezji i kartografii oraz planowania przestrzennego : zeszyt poświęcony Prof. Michałowi Odlanickiemu-Poczobuttowi z okazji 70 rocznicy urodzin. ''Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza'' ; nr 780. Seria ''Geodezja'' 1981, z. 63, 287 s., [foto]

==== Inne ====
* Aleksandrowicz S. W.: Odlanicki-Poczobutt M. [audycja radiowa]. [Prowadzący] red. J. Stępień. Kraków, Producent: Radio Kraków S.A. [wyemitowano 18.06.2017]. Dostępny w: http://www.radiokrakow.pl/audycje/w-kregu-nauki/audycja-z-dn18062017-r/ [12.03.2018]

{{DEFAULTSORT:Odlanicki-Poczobutt, Michał }}
[[Category:Biogramy]]

Michał Odlanicki-Poczobutt

2018-03-12T12:53:56Z

MalgorzataDudek: /* Inne */

{{Infobox scientist
|family-name=Odlanicki-Poczobutt
|given-name=Michał
|honorific-prefix=Prof. zw. mgr inż.
|image=Michal_Odlanicki-Poczobutt.jpg
|birth_date=31 marca 1910
|birth_place=Poczobutty
|death_date=3 października 2004
|death_place=Kraków
|fields=geodezja, planowanie przestrzenne
|function=Prorektor AGH (1953-1954) (1954-1955) (1955-1956)
|faculty=Wydział Geodezji Górniczej
|awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|honorAGH=Zasłużony dla AGH
|name=Michał Odlanicki-Poczobutt
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=11590
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1953
|Rok_do=1954
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1954
|Rok_do=1955
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1955
|Rok_do=1956
}}
Prof. zw. mgr inż. '''Michał Odlanicki-Poczobutt''' (1910–2004)

Dyscyplina/specjalności: geodezja, planowanie przestrzenne

== Nota biograficzna ==
Urodził się 31 marca 1910 roku w Poczobuttach na Wileńszczyźnie. Zmarł 3 października 2004 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

W latach 1929-1934 studiował na Wydziale Geodezyjnym Politechniki Warszawskiej. W 1935 roku ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1951 roku, profesora zwyczajnego w 1960 roku.

Od 1980 roku emerytowany profesor.

Od 1940 roku nauczyciel w Państwowej Szkole Górniczo-Hutniczo-Mierniczej w Krakowie. W latach 1945-1951 pełnił funkcję kierownika Katedry Urządzeń Rolniczych, a w latach 1951-1969 był kierownikiem Katedry Geodezji.

Pełnił również funkcję delegata Prorektora do spraw wydawnictw skryptowych (1945-1951). Przez ponad 20 lat kierował uczelnianą Komisją Wydawniczą (1951-1972), a w okresie 1952-1979 był redaktorem naczelnym Zeszytów Naukowych AGH oraz redaktorem Działu Geodezji w tych Zeszytach. W latach 1965-1969 był członkiem Komitetu Obchodu 50-lecia AGH i przewodniczącym Sekcji Wydawnictw Jubileuszowych.

W okresie 1969-1979 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Geodezji, ponadto zorganizował i kierował Zakładem Informatyki Geodezyjno-Kartograficznej (1974-1980). W roku akademickim 1950-1951 był prodziekanem Wydziału Inżynierii [[Wydziały Politechniczne|Wydziałów Politechnicznych]] AGH, następnie prodziekanem [[Wydział Geodezji Górniczej|Wydziału Geodezji Górniczej]] (1951-1952) (1952-1953), wieloletnim dziekanem tego Wydziału (1960-1964). W latach 1953-1954, 1954-1955 i 1955-1956 pełnił funkcję prorektora AGH.

Od 1980 roku działacz społeczny w pracy na rzecz utrwalania więzi pomiędzy Polakami na Wschodzie a Macierzą. Od 1990 roku prezes Krakowskiego Oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej.

Autor ponad 260 opracowań naukowych z zakresu problematyki geodezyjnej i dziedzin pokrewnych, takich jak: planowanie przestrzenne i informatyka geodezyjno-kartograficzna oraz z przetwarzania informacji o terenie. Współautor 4 patentów, promotor 16 rozpraw doktorskich i 2 doktoratów honoris causa.

Wybitny uczony w dziedzinie geodezji i planowania przestrzennego, informatyki geodezyjno-kartograficznej oraz historii geodezji i kartografii.

Współorganizator Komitetu Geodezji PAN, a następnie jego przewodniczący, od 1990 roku honorowy przewodniczący.

Członek korespondent PAN (od 1983 r.), członek rzeczywisty PAN (od 1989 r.), członek czynny PAU (od 1989 r.). Honorowy profesor Politechniki Warszawskiej, doktor honoris causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (1998).

Członek Konwentu Seniorów AGH, członek koła AGH Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Członek wielu krajowych i międzynarodowych organizacji geodezyjnych. Prezes honorowy Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, członek honorowy Stowarzyszenia Geodetów Polskich, Towarzystwa Urbanistów Polskich, Międzynarodowej Asocjacji Geodezji oraz Węgierskiego Stowarzyszenia Geodezji i Kartografii.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka "Za pracę społeczną dla m. Krakowa", Złota Odznaka "Za zasługi w dziedzinie geodezji i kartografii", Medal Marynarki Wojennej RP, Odznaka Weteran Walk o Niepodległość, Nagroda Rektora AGH (wielokrotnie), Nagroda Sekretarza Wydziału III PAN, Nagroda Miasta Krakowa, Nagroda Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, nagrody resortowe, inne.

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Encyklopedia Krakowa. Red. prowadzący A. H. Stachowski. Kraków 2000, s. 687
* Księga tytułów i stopni naukowych : uzyskanych na Wydziale Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska w latach 1951-2001. [AGH]. Red. J. Bernasik. Kraków 2001, s. 9-10, [foto]
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 130
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Ed. 3. Warszawa 1993, s. 510
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 2. Warszawa 1989, s. 931-932
* Kto jest kim w Polsce 1984 : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 1. Warszawa 1984, s. 687-688
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach. Red. E. Konieczna. Kraków [2008], s. s. 52-56, [foto]
* Prof. dr h.c. Michał Odlanicki-Poczobutt członek rzeczywisty PAN, członek czynny PAU : 90 rocznica urodzin, 65 lat pracy. Kraków 2000, 50, [72] s., [foto]
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 116
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 255, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M - R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 345-346, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 342, 625 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Złota Księga Nauki Polskiej 1999. Red. K. Pikoń, A. Sokołowska. Gliwice 1999, s. 240-241

==== Artykuły ====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1990, 1 kwietnia, s. 2-3
* Baran L. W.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt Doktorem Honoris Causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. ''Geodezja i Kartografia'' 1999, T. 58, z. 1-2, s. 5-7, [foto]
* Bibliografia publikacji Michała Odlanickiego-Poczobutta wydanych do 31 grudnia 1989 r. ''Geodezja'' 1990, z. 107, s. 19-39
* ''Dziennik Polski'' 2004, nr 235 (6 X 2004), s. 19 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2004, nr 235 (6 X 2004), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 8 [nekr.]
* Jubileusz profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2000, nr 77, s. [2] [foto]
* Hycner R.: Jubileusz 90-lecia urodzin profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2000, nr 77, s. 4-6, [foto]
* Hycner R.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : wybitny działacz społeczny na rzecz utrwalania więzi pomiędzy Polakami na Wschodzie, a Macierzą w ramach krakowskiej pomocy Polakom w Wilnie, na Wileńszczyźnie i w innych regionach Wschodu. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 52, s. 18-20, [foto]
* Lubecki A.: Sylwetka profesora zwyczajnego Michała Odlanickiego-Poczobutta doktora honoris causa Akademii Rolniczo-Techniczej w Olsztynie. ''Przegląd Geodezyjny'' 1998, nr 5, s. 29-30, [foto]
* Morawiecki M.: Uroczystość w krakowskiej Akademii Umiejętności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 52, s. 12
* Ney B.: 80-lecie urodzin profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Przegląd Geodezyjny'' 1990, nr 10, s. 10-13, [foto]
* Ney B.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : charakterystyka dorobku naukowego oraz działalności dydaktyczno wychowawczej... ''Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza'' ; nr 780. [Seria] ''Geodezja'' 1981, z. 63, s. 7-19
* Ney B., Novak K.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : 80 rocznica urodzin, 55 lat pracy zawodowej i naukowej. ''Geodezja'' 1990, z. 107, s. 9-17
* Pierwsi Profesorowie Honorowi Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej ''Przegląd Geodezyjny'' 1996, nr 12, s. 28-30, [foto]
* Podrzucki C.: Konwent Seniorów AGH w dwóch ostatnich kadencjach swej działalności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 90, s. 7-8
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach : prof. Michał Odlanicki-Poczobutt. ''Miesiąc w Krakowie'' 2009, nr 3, s. 40-41, [foto]. Wspominają: H. Brancewicz, J. Beluch, M. Milewski, A. Odlanicka-Poczobutt
* Prof. Michał Odlanicki-Poczobutt doktorem honorowym ART w Olsztynie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 50, s. 14
* Sieński H.: Członkowie Honorowi Stowarzyszenia Wychowanków AGH. Zasłużeni dla Akademii Górniczo-Hutniczej : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz 14. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. 34-35
* Traczewska-Białkowa Z.: 70 urodziny Profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Przegląd Geologiczny'' 1980, R. 28, nr 9/10, s. 328-330
* Trafas K.: Jubileusz 70-lecia urodzin Profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Polski Przegląd Kartograficzny'' 1980, T. 12, nr 3, s. 138
* Współczesne problemy geodezji i kartografii oraz planowania przestrzennego : zeszyt poświęcony Prof. Michałowi Odlanickiemu-Poczobuttowi z okazji 70 rocznicy urodzin. ''Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza'' ; nr 780. Seria ''Geodezja'' 1981, z. 63, 287 s., [foto]

==== Inne ====
* Aleksandrowicz S. W.: Odlanicki-Poczobutt M. [audycja radiowa]. [Prowadzący] red. J. Stępień. Kraków, Producent: Radio Kraków S.A. [wyemitowano 23.04.2017]. Dostępny w: http://www.radiokrakow.pl/audycje/w-kregu-nauki/audycja-z-dn18062017-r/ [12.03.2018]

{{DEFAULTSORT:Odlanicki-Poczobutt, Michał }}
[[Category:Biogramy]]

Michał Odlanicki-Poczobutt

2018-03-12T12:51:51Z

MalgorzataDudek: /* Źródła do biogramu */

{{Infobox scientist
|family-name=Odlanicki-Poczobutt
|given-name=Michał
|honorific-prefix=Prof. zw. mgr inż.
|image=Michal_Odlanicki-Poczobutt.jpg
|birth_date=31 marca 1910
|birth_place=Poczobutty
|death_date=3 października 2004
|death_place=Kraków
|fields=geodezja, planowanie przestrzenne
|function=Prorektor AGH (1953-1954) (1954-1955) (1955-1956)
|faculty=Wydział Geodezji Górniczej
|awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|honorAGH=Zasłużony dla AGH
|name=Michał Odlanicki-Poczobutt
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=11590
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1953
|Rok_do=1954
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1954
|Rok_do=1955
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1955
|Rok_do=1956
}}
Prof. zw. mgr inż. '''Michał Odlanicki-Poczobutt''' (1910–2004)

Dyscyplina/specjalności: geodezja, planowanie przestrzenne

== Nota biograficzna ==
Urodził się 31 marca 1910 roku w Poczobuttach na Wileńszczyźnie. Zmarł 3 października 2004 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

W latach 1929-1934 studiował na Wydziale Geodezyjnym Politechniki Warszawskiej. W 1935 roku ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1951 roku, profesora zwyczajnego w 1960 roku.

Od 1980 roku emerytowany profesor.

Od 1940 roku nauczyciel w Państwowej Szkole Górniczo-Hutniczo-Mierniczej w Krakowie. W latach 1945-1951 pełnił funkcję kierownika Katedry Urządzeń Rolniczych, a w latach 1951-1969 był kierownikiem Katedry Geodezji.

Pełnił również funkcję delegata Prorektora do spraw wydawnictw skryptowych (1945-1951). Przez ponad 20 lat kierował uczelnianą Komisją Wydawniczą (1951-1972), a w okresie 1952-1979 był redaktorem naczelnym Zeszytów Naukowych AGH oraz redaktorem Działu Geodezji w tych Zeszytach. W latach 1965-1969 był członkiem Komitetu Obchodu 50-lecia AGH i przewodniczącym Sekcji Wydawnictw Jubileuszowych.

W okresie 1969-1979 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Geodezji, ponadto zorganizował i kierował Zakładem Informatyki Geodezyjno-Kartograficznej (1974-1980). W roku akademickim 1950-1951 był prodziekanem Wydziału Inżynierii [[Wydziały Politechniczne|Wydziałów Politechnicznych]] AGH, następnie prodziekanem [[Wydział Geodezji Górniczej|Wydziału Geodezji Górniczej]] (1951-1952) (1952-1953), wieloletnim dziekanem tego Wydziału (1960-1964). W latach 1953-1954, 1954-1955 i 1955-1956 pełnił funkcję prorektora AGH.

Od 1980 roku działacz społeczny w pracy na rzecz utrwalania więzi pomiędzy Polakami na Wschodzie a Macierzą. Od 1990 roku prezes Krakowskiego Oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej.

Autor ponad 260 opracowań naukowych z zakresu problematyki geodezyjnej i dziedzin pokrewnych, takich jak: planowanie przestrzenne i informatyka geodezyjno-kartograficzna oraz z przetwarzania informacji o terenie. Współautor 4 patentów, promotor 16 rozpraw doktorskich i 2 doktoratów honoris causa.

Wybitny uczony w dziedzinie geodezji i planowania przestrzennego, informatyki geodezyjno-kartograficznej oraz historii geodezji i kartografii.

Współorganizator Komitetu Geodezji PAN, a następnie jego przewodniczący, od 1990 roku honorowy przewodniczący.

Członek korespondent PAN (od 1983 r.), członek rzeczywisty PAN (od 1989 r.), członek czynny PAU (od 1989 r.). Honorowy profesor Politechniki Warszawskiej, doktor honoris causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (1998).

Członek Konwentu Seniorów AGH, członek koła AGH Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Członek wielu krajowych i międzynarodowych organizacji geodezyjnych. Prezes honorowy Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, członek honorowy Stowarzyszenia Geodetów Polskich, Towarzystwa Urbanistów Polskich, Międzynarodowej Asocjacji Geodezji oraz Węgierskiego Stowarzyszenia Geodezji i Kartografii.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Złota Odznaka "Za pracę społeczną dla m. Krakowa", Złota Odznaka "Za zasługi w dziedzinie geodezji i kartografii", Medal Marynarki Wojennej RP, Odznaka Weteran Walk o Niepodległość, Nagroda Rektora AGH (wielokrotnie), Nagroda Sekretarza Wydziału III PAN, Nagroda Miasta Krakowa, Nagroda Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, nagrody resortowe, inne.

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Encyklopedia Krakowa. Red. prowadzący A. H. Stachowski. Kraków 2000, s. 687
* Księga tytułów i stopni naukowych : uzyskanych na Wydziale Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska w latach 1951-2001. [AGH]. Red. J. Bernasik. Kraków 2001, s. 9-10, [foto]
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 130
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Ed. 3. Warszawa 1993, s. 510
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 2. Warszawa 1989, s. 931-932
* Kto jest kim w Polsce 1984 : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Ed. 1. Warszawa 1984, s. 687-688
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach. Red. E. Konieczna. Kraków [2008], s. s. 52-56, [foto]
* Prof. dr h.c. Michał Odlanicki-Poczobutt członek rzeczywisty PAN, członek czynny PAU : 90 rocznica urodzin, 65 lat pracy. Kraków 2000, 50, [72] s., [foto]
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 116
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 255, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 3 : M - R. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2000, s. 345-346, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 342, 625 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Złota Księga Nauki Polskiej 1999. Red. K. Pikoń, A. Sokołowska. Gliwice 1999, s. 240-241

==== Artykuły ====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1990, 1 kwietnia, s. 2-3
* Baran L. W.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt Doktorem Honoris Causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. ''Geodezja i Kartografia'' 1999, T. 58, z. 1-2, s. 5-7, [foto]
* Bibliografia publikacji Michała Odlanickiego-Poczobutta wydanych do 31 grudnia 1989 r. ''Geodezja'' 1990, z. 107, s. 19-39
* ''Dziennik Polski'' 2004, nr 235 (6 X 2004), s. 19 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2004, nr 235 (6 X 2004), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 8 [nekr.]
* Jubileusz profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2000, nr 77, s. [2] [foto]
* Hycner R.: Jubileusz 90-lecia urodzin profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2000, nr 77, s. 4-6, [foto]
* Hycner R.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : wybitny działacz społeczny na rzecz utrwalania więzi pomiędzy Polakami na Wschodzie, a Macierzą w ramach krakowskiej pomocy Polakom w Wilnie, na Wileńszczyźnie i w innych regionach Wschodu. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 52, s. 18-20, [foto]
* Lubecki A.: Sylwetka profesora zwyczajnego Michała Odlanickiego-Poczobutta doktora honoris causa Akademii Rolniczo-Techniczej w Olsztynie. ''Przegląd Geodezyjny'' 1998, nr 5, s. 29-30, [foto]
* Morawiecki M.: Uroczystość w krakowskiej Akademii Umiejętności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 52, s. 12
* Ney B.: 80-lecie urodzin profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Przegląd Geodezyjny'' 1990, nr 10, s. 10-13, [foto]
* Ney B.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : charakterystyka dorobku naukowego oraz działalności dydaktyczno wychowawczej... ''Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza'' ; nr 780. [Seria] ''Geodezja'' 1981, z. 63, s. 7-19
* Ney B., Novak K.: Profesor Michał Odlanicki-Poczobutt : 80 rocznica urodzin, 55 lat pracy zawodowej i naukowej. ''Geodezja'' 1990, z. 107, s. 9-17
* Pierwsi Profesorowie Honorowi Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej ''Przegląd Geodezyjny'' 1996, nr 12, s. 28-30, [foto]
* Podrzucki C.: Konwent Seniorów AGH w dwóch ostatnich kadencjach swej działalności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 90, s. 7-8
* Postaci AGH we wspomnieniach i anegdotach : prof. Michał Odlanicki-Poczobutt. ''Miesiąc w Krakowie'' 2009, nr 3, s. 40-41, [foto]. Wspominają: H. Brancewicz, J. Beluch, M. Milewski, A. Odlanicka-Poczobutt
* Prof. Michał Odlanicki-Poczobutt doktorem honorowym ART w Olsztynie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1998, nr 50, s. 14
* Sieński H.: Członkowie Honorowi Stowarzyszenia Wychowanków AGH. Zasłużeni dla Akademii Górniczo-Hutniczej : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz 14. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 78-79, s. 34-35
* Traczewska-Białkowa Z.: 70 urodziny Profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Przegląd Geologiczny'' 1980, R. 28, nr 9/10, s. 328-330
* Trafas K.: Jubileusz 70-lecia urodzin Profesora Michała Odlanickiego-Poczobutta. ''Polski Przegląd Kartograficzny'' 1980, T. 12, nr 3, s. 138
* Współczesne problemy geodezji i kartografii oraz planowania przestrzennego : zeszyt poświęcony Prof. Michałowi Odlanickiemu-Poczobuttowi z okazji 70 rocznicy urodzin. ''Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza'' ; nr 780. Seria ''Geodezja'' 1981, z. 63, 287 s., [foto]

==== Inne ====
*

{{DEFAULTSORT:Odlanicki-Poczobutt, Michał }}
[[Category:Biogramy]]

Karol Zahajkiewicz

2018-03-12T11:42:20Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zahajkiewicz
|given-name=Karol
|honorific-prefix=Inż.
|image=Karol_Zahajkiewicz.jpg
|birth_date=28 października 1876
|birth_place=Lwów
|death_date=29 czerwca 1951
|death_place=Kraków
|fields=budowa maszyn
|faculty=Wydział Hutniczy
|name=Karol Zahajkiewicz
|image_size=5879
}}
Inż. '''Karol Zahajkiewicz''' (1876–1951)

Dyscyplina/specjalności: budowa maszyn

== Nota biograficzna ==
Urodził się 28 października 1876 roku we Lwowie. Zmarł 29 czerwca 1951 roku w Krakowie.

W 1901 roku uzyskał dyplom inżyniera na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej.

Przez 31 lat pracował w służbie kolejowej, pełniąc różne funkcje, m.in. naczelnika parowozowni w Krakowie w latach 1922-1926, zastępcy naczelnika oddziału mechanicznego Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Krakowie w latach 1926-1932.

W grudniu 1932 roku przeszedł w stan spoczynku.

W 1934 roku został adiunktem w Katedrze Maszynoznawstwa II [[Wydział Hutniczy|Wydziału Hutniczego]] Akademii Górniczej i pełnił tę funkcję z przerwą na okres okupacji aż do śmierci.

== Źródła do biogramu ==

====Książki====
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. nacz. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 218-219, [foto] ( Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

{{DEFAULTSORT:Zahajkiewicz, Karol }}
[[Category:Biogramy]]

Mieczysław Zabawa

2018-03-12T11:39:48Z

MalgorzataDudek: /* Artykuły */

{{Infobox scientist
|family-name=Zabawa
|given-name=Mieczysław
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|birth_date=21 czerwca 1931
|birth_place=Kraków
|image=
|death_date=21 lipca 2014
|fields=Mechanika, Dynamika maszyn, Robotyka, Wibroakustyka,
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej,
}}
{{Funkcja}}
Prof. dr hab. inż. '''Mieczysław Zabawa''' (1931-2014)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, dynamika maszyn, robotyka, problemy dynamiki w ujęciu stochastycznym, wibroakustyka

== Nota biograficzna ==
Urodził się 21 czerwca 1931 roku w Krakowie. Zmarł 21 lipca 2014 roku, pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ukończył studia na AGH w 1955 roku, dr – AGH 1964, dr hab. – AGH 1969, prof. zw. AGH 1955, prof. – 1978.

Z AGH związany w latach 1953-2001. Pracę rozpoczął jako zastępca asystenta w Katedrze i Zakładzie Mechaniki Technicznej [[Wydział Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa|Wydziału Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa]].

W latach 1985-1988 wicedyrektor Instytutu Mechaniki i Wibroakustyki Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH, kierownik Zakładu Ergonomii w Instytucie Mechaniki i Wibroakustyki WIMiR AGH.

Od 1998 roku profesor zwyczajny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, od 1968 roku profesor w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Chemicznych w Krakowie.

Autor ponad 100 publikacji w tym 3 książek i 1 patentu.
Współpracował z licznymi instytucjami zagranicznymi i krajowymi, takimi jak: Czechosłowacka Akademia w Pradze, Ukraińska Akademia Nauk, Polska Akademia Nauk, Centralny Instytut Ochrony.

Członek Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej od 1968 roku – Zarządu Oddziału Krakowskiego od 1985 roku, Polskiego Towarzystwa Akustycznego – organizator i przewodniczący Oddziału Krakowskiego od 1978 roku, Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich od 1965 roku.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], liczne medale i odznaczenia resortowe

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1953/54]. Kraków 1954, s. 163
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 408

==== Artykuły ====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1984, styczeń, luty, s. 7
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 169 (23.07.2014), s. A10 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Zabawa, Mieczysław}}
[[Category:Biogramy]]

Mieczysław Zabawa

2018-03-12T11:39:11Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zabawa
|given-name=Mieczysław
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|birth_date=21 czerwca 1931
|birth_place=Kraków
|image=
|death_date=21 lipca 2014
|fields=Mechanika, Dynamika maszyn, Robotyka, Wibroakustyka,
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej,
}}
{{Funkcja}}
Prof. dr hab. inż. '''Mieczysław Zabawa''' (1931-2014)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, dynamika maszyn, robotyka, problemy dynamiki w ujęciu stochastycznym, wibroakustyka

== Nota biograficzna ==
Urodził się 21 czerwca 1931 roku w Krakowie. Zmarł 21 lipca 2014 roku, pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ukończył studia na AGH w 1955 roku, dr – AGH 1964, dr hab. – AGH 1969, prof. zw. AGH 1955, prof. – 1978.

Z AGH związany w latach 1953-2001. Pracę rozpoczął jako zastępca asystenta w Katedrze i Zakładzie Mechaniki Technicznej [[Wydział Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa|Wydziału Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa]].

W latach 1985-1988 wicedyrektor Instytutu Mechaniki i Wibroakustyki Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH, kierownik Zakładu Ergonomii w Instytucie Mechaniki i Wibroakustyki WIMiR AGH.

Od 1998 roku profesor zwyczajny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, od 1968 roku profesor w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Chemicznych w Krakowie.

Autor ponad 100 publikacji w tym 3 książek i 1 patentu.
Współpracował z licznymi instytucjami zagranicznymi i krajowymi, takimi jak: Czechosłowacka Akademia w Pradze, Ukraińska Akademia Nauk, Polska Akademia Nauk, Centralny Instytut Ochrony.

Członek Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej od 1968 roku – Zarządu Oddziału Krakowskiego od 1985 roku, Polskiego Towarzystwa Akustycznego – organizator i przewodniczący Oddziału Krakowskiego od 1978 roku, Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich od 1965 roku.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], liczne medale i odznaczenia resortowe

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1953/54]. Kraków 1954, s. 163
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 408

==== Artykuły ====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1984, styczeń, luty, s. 7
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 169 (23 lipca 2014), s. A10 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Zabawa, Mieczysław}}
[[Category:Biogramy]]

Mieczysław Zabawa

2018-03-12T11:38:49Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Zabawa
|given-name=Mieczysław
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|birth_date=21 czerwca 1931
|birth_place=Kraków
|death_date=21 lipca 2014
|fields=Mechanika, Dynamika maszyn, Robotyka, Wibroakustyka,
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej,
}}
{{Funkcja}}
Prof. dr hab. inż. '''Mieczysław Zabawa''' (1931-2014)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, dynamika maszyn, robotyka, problemy dynamiki w ujęciu stochastycznym, wibroakustyka

== Nota biograficzna ==
Urodził się 21 czerwca 1931 roku w Krakowie. Zmarł 21 lipca 2014 roku, pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ukończył studia na AGH w 1955 roku, dr – AGH 1964, dr hab. – AGH 1969, prof. zw. AGH 1955, prof. – 1978.

Z AGH związany w latach 1953-2001. Pracę rozpoczął jako zastępca asystenta w Katedrze i Zakładzie Mechaniki Technicznej [[Wydział Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa|Wydziału Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa]].

W latach 1985-1988 wicedyrektor Instytutu Mechaniki i Wibroakustyki Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH, kierownik Zakładu Ergonomii w Instytucie Mechaniki i Wibroakustyki WIMiR AGH.

Od 1998 roku profesor zwyczajny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, od 1968 roku profesor w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Chemicznych w Krakowie.

Autor ponad 100 publikacji w tym 3 książek i 1 patentu.
Współpracował z licznymi instytucjami zagranicznymi i krajowymi, takimi jak: Czechosłowacka Akademia w Pradze, Ukraińska Akademia Nauk, Polska Akademia Nauk, Centralny Instytut Ochrony.

Członek Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej od 1968 roku – Zarządu Oddziału Krakowskiego od 1985 roku, Polskiego Towarzystwa Akustycznego – organizator i przewodniczący Oddziału Krakowskiego od 1978 roku, Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich od 1965 roku.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], liczne medale i odznaczenia resortowe

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1953/54]. Kraków 1954, s. 163
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 408

==== Artykuły ====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1984, styczeń, luty, s. 7
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 169 (23 lipca 2014), s. A10 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Zabawa, Mieczysław}}
[[Category:Biogramy]]

Stefan Wolfke

2018-03-12T11:31:05Z

MalgorzataDudek: /* Odznaczenia i nagrody */

{{Infobox scientist
|family-name=Wolfke
|given-name=Stefan
|honorific-prefix=Doc. dr inż.
|birth_date=26 stycznia 1926
|birth_place=Warszawa
|image=
|death_date=28 lipca 1985
|death_place=Zielonka k. Warszawy
|fields=technologia ceramiki
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Stefan Wolfke
}}
Doc. dr inż. '''Stefan Wolfke''' (1926–1985)

Dyscyplina/specjalności: technologia ceramiki

== Nota biograficzna ==
Urodził się w 26 stycznia 1926 roku w Warszawie, zmarł 28 lipca 1985 roku w Zielonce k. Warszawy, pochowany w Warszawie na cmentarzu Komunalnym Północnym.

W 1952 roku ukończył studia na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Wrocławskiej.

W 1964 roku na [[Wydział Ceramiczny|Wydziale Ceramicznym]] AGH obronił pracę doktorską i uzyskał tytuł doktora nauk technicznych.

W latach 1958–1970 pracował w AGH jako asystent, a następnie adiunkt w Katedrze Technologii Ceramiki Budowlanej.
W AGH prowadził szeroko zakrojoną działalność naukowo-badawczą i dydaktyczną. Za osiągnięcia w tej pracy uzyskał w latach 1958 i 1968 nagrodę rektora AGH.

Opublikował około 50 prac naukowo-badawczych, był autorem lub współautorem wielu patentów i wniosków racjonalizatorskich oraz norm polskich i branżowych.

Był członkiem wielu towarzystw naukowych i zespołów rzeczoznawczych.

Od 1942 roku brał czynny udział w działaniach AK. W czasie powstania warszawskiego walczył w zgrupowaniu "Zaremba". Po upadku powstania został wywieziony przez hitlerowców do obozu jenieckiego w Łambinowicach, a następnie do miejscowości Markt-Pongau (Austria).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], Warszawski Krzyż Powstańczy, Złota Odznaka Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, złota i srebrna odznaka honorowa SITPMB, nagrody Rektora AGH i inne

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 2. Red. T. Skarzyński. Warszawa 1992, s. 195–196

{{DEFAULTSORT:Wolfke, Stefan }}
[[Category:Biogramy]]

Stefan Wolfke

2018-03-12T11:30:35Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Wolfke
|given-name=Stefan
|honorific-prefix=Doc. dr inż.
|birth_date=26 stycznia 1926
|birth_place=Warszawa
|image=
|death_date=28 lipca 1985
|death_place=Zielonka k. Warszawy
|fields=technologia ceramiki
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Stefan Wolfke
}}
Doc. dr inż. '''Stefan Wolfke''' (1926–1985)

Dyscyplina/specjalności: technologia ceramiki

== Nota biograficzna ==
Urodził się w 26 stycznia 1926 roku w Warszawie, zmarł 28 lipca 1985 roku w Zielonce k. Warszawy, pochowany w Warszawie na cmentarzu Komunalnym Północnym.

W 1952 roku ukończył studia na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Wrocławskiej.

W 1964 roku na [[Wydział Ceramiczny|Wydziale Ceramicznym]] AGH obronił pracę doktorską i uzyskał tytuł doktora nauk technicznych.

W latach 1958–1970 pracował w AGH jako asystent, a następnie adiunkt w Katedrze Technologii Ceramiki Budowlanej.
W AGH prowadził szeroko zakrojoną działalność naukowo-badawczą i dydaktyczną. Za osiągnięcia w tej pracy uzyskał w latach 1958 i 1968 nagrodę rektora AGH.

Opublikował około 50 prac naukowo-badawczych, był autorem lub współautorem wielu patentów i wniosków racjonalizatorskich oraz norm polskich i branżowych.

Był członkiem wielu towarzystw naukowych i zespołów rzeczoznawczych.

Od 1942 roku brał czynny udział w działaniach AK. W czasie powstania warszawskiego walczył w zgrupowaniu "Zaremba". Po upadku powstania został wywieziony przez hitlerowców do obozu jenieckiego w Łambinowicach, a następnie do miejscowości Markt-Pongau (Austria).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], Warszawski Krzyż Powstańczy, Złota Odznaka Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, złota i srebrna odznaka honorowa SITPMB, nagrody Rektora AGH i inne.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 2. Red. T. Skarzyński. Warszawa 1992, s. 195–196

{{DEFAULTSORT:Wolfke, Stefan }}
[[Category:Biogramy]]

Stefan Wolfke

2018-03-12T11:30:13Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Wolfke
|given-name=Stefan
|honorific-prefix=Doc. dr inż.
|birth_date=26 stycznia 1926
|birth_place=Warszawa
|death_date=28 lipca 1985
|death_place=Zielonka k. Warszawy
|fields=technologia ceramiki
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Stefan Wolfke
}}
Doc. dr inż. '''Stefan Wolfke''' (1926–1985)

Dyscyplina/specjalności: technologia ceramiki

== Nota biograficzna ==
Urodził się w 26 stycznia 1926 roku w Warszawie, zmarł 28 lipca 1985 roku w Zielonce k. Warszawy, pochowany w Warszawie na cmentarzu Komunalnym Północnym.

W 1952 roku ukończył studia na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Wrocławskiej.

W 1964 roku na [[Wydział Ceramiczny|Wydziale Ceramicznym]] AGH obronił pracę doktorską i uzyskał tytuł doktora nauk technicznych.

W latach 1958–1970 pracował w AGH jako asystent, a następnie adiunkt w Katedrze Technologii Ceramiki Budowlanej.
W AGH prowadził szeroko zakrojoną działalność naukowo-badawczą i dydaktyczną. Za osiągnięcia w tej pracy uzyskał w latach 1958 i 1968 nagrodę rektora AGH.

Opublikował około 50 prac naukowo-badawczych, był autorem lub współautorem wielu patentów i wniosków racjonalizatorskich oraz norm polskich i branżowych.

Był członkiem wielu towarzystw naukowych i zespołów rzeczoznawczych.

Od 1942 roku brał czynny udział w działaniach AK. W czasie powstania warszawskiego walczył w zgrupowaniu "Zaremba". Po upadku powstania został wywieziony przez hitlerowców do obozu jenieckiego w Łambinowicach, a następnie do miejscowości Markt-Pongau (Austria).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], Warszawski Krzyż Powstańczy, Złota Odznaka Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, złota i srebrna odznaka honorowa SITPMB, nagrody Rektora AGH i inne.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 2. Red. T. Skarzyński. Warszawa 1992, s. 195–196

{{DEFAULTSORT:Wolfke, Stefan }}
[[Category:Biogramy]]

Roman Wojnicki

2018-03-12T11:28:53Z

MalgorzataDudek: /* Odznaczenia i nagrody */

{{Infobox scientist
|family-name=Wojnicki
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Roman_Wojnicki.jpg
|birth_date=1 grudnia 1930
|death_date=30 maja 1981
|fields=elektrotechnika, automatyka
|function=Wicedyrektor Instytutu Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
|name=Roman Wojnicki
|image_size=11303
}}
Prof. dr hab. inż. '''Roman Wojnicki''' (1930–1981)

Dyscyplina/specjalności: elektrotechnika, automatyka

==Nota biograficzna==
Urodził się 1 grudnia 1930 roku. Zmarł 30 maja 1981 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Absolwent AGH. W 1953 roku rozpoczął pracę w Katedrze Elektryfikacji Urządzeń Górniczych na [[Wydział Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa|Wydziale Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa]] AGH na stanowisku asystenta, uzyskując kolejno stopień doktora nauk technicznych (1964) i stopień doktora habilitowanego (1968). W 1977 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym.

Od 1965 roku pełnił funkcję kierownika Zakładu Automatyzacji Górnictwa przy Katedrze Elektrotechniki Górniczej, a następnie Zakładu Modelowania Analogowego. Od 1972 roku pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH.

Autor 38 prac publikowanych, w tym 2 książek oraz wielu ekspertyz dla przemysłu górniczego i hutniczego. Promotor 3 doktoratów.

Członek Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej, Komitetu Naukowego ds. Mechanizacji i Cybernetyki w Górnictwie, Komitetu Elektrotechniki PAN, sekretarz Międzynarodowego Komitetu Organizacyjnego Konferencji Automatyzacji Górnictwa, działał aktywnie w wielu komitetach naukowych.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], Srebrna Odznaka za Pracę Społeczną dla Miasta Krakowa, Srebrna Odznaka za Pracę Społeczną dla Ziemi Krakowskiej, Złota Odznaka Budowniczego Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego, nagrody resortowe

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 14, [foto]
* Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. i układ albumu J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 301, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 400

====Artykuły====
* Wspomnienie pośmiertne o profesorze Romanie Wojnickim. ''Elektrotechnika : kwartalnik AGH'' 1982 T. 1, z. 3, s. 5-6, [foto]

{{DEFAULTSORT:Wojnicki, Roman }}
[[Category:Biogramy]]

Roman Wojnicki

2018-03-12T11:28:33Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Wojnicki
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Roman_Wojnicki.jpg
|birth_date=1 grudnia 1930
|death_date=30 maja 1981
|fields=elektrotechnika, automatyka
|function=Wicedyrektor Instytutu Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
|name=Roman Wojnicki
|image_size=11303
}}
Prof. dr hab. inż. '''Roman Wojnicki''' (1930–1981)

Dyscyplina/specjalności: elektrotechnika, automatyka

==Nota biograficzna==
Urodził się 1 grudnia 1930 roku. Zmarł 30 maja 1981 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Absolwent AGH. W 1953 roku rozpoczął pracę w Katedrze Elektryfikacji Urządzeń Górniczych na [[Wydział Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa|Wydziale Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa]] AGH na stanowisku asystenta, uzyskując kolejno stopień doktora nauk technicznych (1964) i stopień doktora habilitowanego (1968). W 1977 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym.

Od 1965 roku pełnił funkcję kierownika Zakładu Automatyzacji Górnictwa przy Katedrze Elektrotechniki Górniczej, a następnie Zakładu Modelowania Analogowego. Od 1972 roku pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Automatyki Napędu i Urządzeń Przemysłowych na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH.

Autor 38 prac publikowanych, w tym 2 książek oraz wielu ekspertyz dla przemysłu górniczego i hutniczego. Promotor 3 doktoratów.

Członek Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej, Komitetu Naukowego ds. Mechanizacji i Cybernetyki w Górnictwie, Komitetu Elektrotechniki PAN, sekretarz Międzynarodowego Komitetu Organizacyjnego Konferencji Automatyzacji Górnictwa, działał aktywnie w wielu komitetach naukowych.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], Srebrna Odznaka za Pracę Społeczną dla Miasta Krakowa, Srebrna Odznaka za Pracę Społeczną dla Ziemi Krakowskiej, Złota Odznaka Budowniczego Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego, nagrody resortowe.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 14, [foto]
* Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. i układ albumu J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 301, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 400

====Artykuły====
* Wspomnienie pośmiertne o profesorze Romanie Wojnickim. ''Elektrotechnika : kwartalnik AGH'' 1982 T. 1, z. 3, s. 5-6, [foto]

{{DEFAULTSORT:Wojnicki, Roman }}
[[Category:Biogramy]]

Karol Wojnar

2018-03-12T11:24:42Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Wojnar
|given-name=Karol
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Karol_Wojnar.jpg
|birth_date=8 września 1920
|birth_place=Odrzykoń
|death_date=22 marca 2008
|death_place=Kraków
|fields=górnictwo, wiertnictwo
|function=Prodziekan Wydziału Wiertniczo-Naftowego AGH (1967–1970), (1974–1979)
|faculty=Wydział Wiertniczo-Naftowy
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Kawaler Krzyża Komandorskiego Orderu Polonia Restituta, Medal Komisji Edukacji Narodowej
|name=Karol Wojnar
|image_size=10622
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Wiertniczo-Naftowy
|Rok_od=1967
|Rok_do=1970
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Wiertniczo-Naftowy
|Rok_od=1974
|Rok_do=1979
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Karol Wojnar''' (1920–2008)

Dyscyplina/specjalności: górnictwo, wiertnictwo

== Nota biograficzna ==
Urodził się 8 września 1920 roku w Odrzykoniu koło Krosna. Zmarł 22 marca 2008 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Studiował na Wydziale Górniczym w Akademii Górniczej (1949).

W Akademii przeszedł wszystkie szczeble i stopnie: dr inż. (1960), dr hab. inż. (1964), prof. nadzw. (1971), prof. zw. (1982).

Związany z Akademią od 4 roku studiów kiedy to rozpoczął pracę jako młodszy asystent. W latach 1949–1960 st. asystent, w latach 1960-66 adiunkt, w latach 1967–1971 docent, w latach 1971–1982 prof. nadzw., w 1982 roku prof. zwyczajny

W latach 1966–1990 był Kierownikiem Zakładu Wierceń Geologiczno-Poszukiwawczych, Hydrogeologicznych i Inżynierskich w Instytucie Wiertniczo-Naftowym. Prodziekan [[Wydział Wiertniczo-Naftowy|Wydziału Wiertniczo-Naftowego]] w latach 1967-1970, 1974-1979 oraz organizator i kierownik studiów podyplomowych (1974-1990).

Kierownik studiów dla pracujących w Kielcach (1965-1966) i Krośnie (1967-1968), organizator i kierownik studiów zaocznych dla pracujących inżynierów w Pile (1977-1978).

W 1991 roku odszedł na emeryturę.

Pracował również w przemyśle, był konsultantem naukowym ds. wiertnictwa w przedsiębiorstwach hydrogeologicznych i przemyśle węglowym, w latach 1965-1990 ekspert przy pracach wiertniczych w Iraku, Libii, Austrii, Francji, RFN, Rosji, Czechach, Rumunii i Bułgarii. Był członkiem wielu Rad Naukowych Ośrodków Badawczo-Rozwojowych.

Twórca podstaw naukowych i dydaktycznych w zakresie mechaniki zwiercania skał, wiertnictwa geologiczno-poszukiwawczego, hydrogeologicznego i inżynieryjnego, wiertnictwa w ratownictwie górniczym.

Autor ponad 200 prac, w tym 7 skryptów, 6 monografii i 8 podręczników akademickich z zakresu wiertnictwa, m.in. Wiertnictwo i obsługa wierceń geologiczno-poszukiwawczych (1957), Technika rdzeniowania przy wierceniach obrotowych (1961), Wiertnictwo okrętne i udarowe (1964), Wiertnictwo (1976), Wiertnictwo ratunkowe w górnictwie (1980), Wiertnictwo - technika i technologia (1993). Ponadto autor 11 patentów i 81 ekspertyz.
Promotor 12 prac doktorskich, wychowawca kilku prof. wyższych uczelni.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego (SITPNiG) od 1948 r. oraz FSNT-NOT (1952-1990).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Kawaler Krzyża Komandorskiego Orderu Polonia Restituta]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], odznaka Ratownik Górnictwa oraz wiele innych odznaczeń resortowych i branżowych

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Autobiografia : Karol Wojnar. Kraków 2002, 140 s.
* Jubileusz XXX-lecia 1967–1997. Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków 1997. s. [20], [foto]
* Kto jest kim w Polsce. Ed. 2. Red. L. Becela [et al.]. Warszawa 1989, s. 1462-1463
* Kto jest kim w Polsce. Ed. 3. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Warszawa 1993 s. 802
* Kto jest kim w Polsce. Ed. 4. Warszawa 2001 s. 1036
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 24 / Red. nacz. Józef Piłatowicz. Warszawa 2013, s. 169-171, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu). Gliwice 2004, s. 399, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 4 : S–Ż. Warszawa 2002, s. 721–722, [foto]

====Artykuły====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1990, 15 października, s. 20-21
* ''Dziennik Polski'' 2008 nr 73 (27 III 2008) s. 12 [nekr.]
* Jubileusze 70-lecia urodzin : Prof. Karol Wojnar. ''Biuletyn Rektora'' 1990, [nr 10] 15 października, s. 20
* Wilga S.: Ludzie nafty w karykaturze : Prof. dr Karol Wojnar (1920-). ''Wiek Nafty'' 2003 nr 2. s. 17, [foto]
* Wojnar K.: [Wspomnienia]. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1995 nr 16. s. 8-10
* Wojnar K.: Profesor zwyczajny dr hab. inż. Karol Wojnar wspomina swoje lata pracy w AGH (1944/45-1990/91). ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1995, nr 17, s. 18-21

{{DEFAULTSORT:Wojnar, Karol }}
[[Category:Biogramy]]

Artur Antoni Marszałek

2018-03-09T13:06:24Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Marszałek
|given-name=Artur
|additional-name=Antoni
|birth_date=15 czerwca 1951
|birth_place=Bedford
|image=
|honorAGH=Konsul Honorowy AGH
}}
'''Artur Antoni Marszałek'''

== Nota biograficzna ==
Urodził się 15 czerwca 1951 roku w Bedford w Anglii w rodzinie polskich emigrantów wojennych.

Ukończył studia w zakresie geologii i chemii na Uniwersytecie w Birmingham.
W okresie swojej 35 letniej kariery zawodowej pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji w firmach naftowych w różnych częściach świata: w Europie, w Ameryce Północnej i Południowej oraz na Dalekim Wschodzie.
Jest uznanym autorytetem w zakresie techniki i technologii wykonywania otworów kierunkowych. Szczególne zasługi posiada w tworzeniu strategii rozwoju rynków regionalnych dla Firmy Schlumberger, zaangażowanej w poszukiwania i wydobycie węglowodorów, a także w organizacji i prowadzeniu treningów dla podnoszenia kwalifikacji zawodowych personelu technicznego i ekonomicznego firm świadczących usługi serwisowe przy poszukiwaniu surowców energetycznych.

Współpracował z AGH w zakresie podnoszenia poziomu badań i dydaktyki poprzez nieodpłatne udostępnianie przez Firmę Schlumberger oprogramowania komputerowego wykorzystywanego w geologii, geofizyce, wiertnictwie i inżynierii złożowej. Wspomagał ponadto organizację dodatkowych praktycznych szkoleń dla pracowników i studentów AGH.

4 marca 2009 roku otrzymał tytuł Konsula Honorowego AGH (Uchwałą nr 32/2009 Senatu AGH z dnia 4 marca 2009 r). Został uhonorowany za nawiązanie i ustawiczne rozwijanie współpracy między firmą Schlumberger i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, wspomaganie poziomu badań naukowych i dydaktyki oraz donację - najbardziej kompleksowego w skali światowej - oprogramowania komputerowego z zakresu geologii, geofizyki, wiertnictwa i inżynierii złożowej.

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 04.03.2009], s. 1, 13-14, 46

'''''stan na dzień 09.01.2018'''''

{{DEFAULTSORT: Marszałek, Artur Antoni}}

[[Category:Biogramy]]

Henryk Jacek Jezierski

2018-03-09T12:59:39Z

MalgorzataDudek:

{{Infobox scientist
|family-name=Jezierski
|given-name=Henryk Jacek
|honorific-prefix=Dr
|image=Henryk Jezierski.jpg
|birth_date=4 lipca 1955
|birth_place=Warszawa
|fields=hydrogeologia, ocena zasobów i jakości wód podziemnych, projektowanie systemów komputerowych w hydrogeologii
|honorAGH=Konsul Honorowy AGH,
}}
Dr '''Henryk Jacek Jezierski''' (1955–)

Dyscyplina/specjalności: hydrogeologia, ocena zasobów i jakości wód podziemnych, projektowanie systemów komputerowych w hydrogeologii

== Nota biograficzna ==
Urodził się 4 lipca 1955 roku w Warszawie.

Absolwent Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego z 1980 roku. Doktorat w dziedzinie geologii uzyskał w 1990 roku. Ukończył w latach 1994-2007 liczne kursy i szkolenia dotyczące zarządzania, między innymi organizowane przez: Krajową Szkołę Administracji Publicznej, Fundację Rozwoju Demokracji Lokalnej, Centrum Rozwiązań Menadżerskich, Francuski Instytut Zarządzania w Warszawie, Civil Service College. W 1992 roku odbył staż we Wspólnocie Europejskiej (Paryż-Bruksela) organizowany przez Instytut Administracji Publicznej w Paryżu dla wysokich funkcjonariuszy rządu.

Uzyskał wpis do państwowego zasobu kadrowego – zbioru kandydatów na wysokie stanowiska państwowe, tytuł Europejskiej Federacji Geologów, uprawnienia biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, uprawnienia do sporządzania projektów badań i dokumentacji w zakresie poszukiwania i rozpoznawania wód podziemnych.

W latach 1980-1991 zatrudniony w Państwowym Instytucie Geologicznym - Zakład Hydrogeologii i Geologii Inżynierskiej. W latach 1992-2006 dyrektor Departamentu Geologii i Koncesji Geologicznych w Ministerstwie Środowiska. W 2007 roku ekspert krótkoterminowy Banku Światowego z zakresu ochrony środowiska, doradca Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach oraz konsultant i zastępca dyrektora Biura w Polskim Górnictwie Naftowym i Gazownictwie SA.

W latach 2007-2011 pełnił stanowisko podsekretarza stanu i Głównego Geologa Kraju w Ministerstwie Środowiska.

Od 1992 roku blisko współpracował z Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie. Między innymi korzystając z opinii pracowników AGH w rozwiązaniu trudnych kwestii prac geologicznych czy działalności górniczej, wspierał nowy kierunek działalności AGH, czyli geoturystykę, został powołany do Konwentu AGH.

Autor ponad 34 publikacji oraz 25 opracowań archiwalnych z dziedziny geologii, górnictwa, ochrony środowiska, prawa i organizacji.

Członek International Association of Hydrogeologists, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Komisji Dokumentacji Hydrogeologicznych, Komisji Hydrogeologii Komitetu Geologii PAN, Komitetu Redakcyjnego "Przeglądu Geologicznego" (1992-2006), rady naukowej Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN (2003-2006), Rady Geologicznej organu doradczego Ministra Środowiska (1993-2006), przedstawiciel Polski w Radzie organizacji INTEROCEANMETAL (2002-2003) oraz członek rad nadzorczych wielu firm: Węglokoks SA, Kompania Węglowa SA, Gliwicka Spółka Węglowa, Petrobaltic PP, Geopol.

W 2009 roku otrzymał tytuł Konsula Honorowego AGH "za promocję Akademii Górniczo-Hutniczej w kraju i świecie, przygotowanie przyjaznej dla przedsiębiorców ustawy prawo geologiczne i górnicze, zlecanie AGH prowadzenia kilkudziesięciu tematów naukowo-badawczych w kraju i za granicą, promowanie inicjatywy AGH do organizacji w 2010 roku Światowej Konferencji Międzynarodowej Asocjacji Hydrogeologów i Światowego Kongresu Geoturystycznego".

== Źródła do biogramu ==
==== Artykuły ====
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH... '' 24.06.2009], s. 1, 10-11, 30
* Słomka T.: dr Henryk Jacek Jezierski : Główny Geolog Kraju konsulem honorowym AGH. ''Vivat Akademia : AGH'' 2009, nr 3, s. 21, [foto]

==== Inne ====
* dr Henryk Jacek Jezierski [online] [przeglądany 04.12.2017]. Dostępny w: http://nauka-polska.pl/#/profile/scientist?id=48413&_k=h9gxus
* Henryk Jezierski [online] [przeglądany 04.12.2017]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Henryk_Jezierski, [foto]
* Podsekretarz Stanu Główny Geolog Kraju Henryk Jacek Jezierski [online] [przeglądany 04.12.2017]. Dostępny w: http://web.archive.org/web/20110616195255/http://www.mos.gov.pl/kierownictwo/cv/5.html

'''''stan na dzień 09.03.2018'''''

{{DEFAULTSORT:Jezierski, Henryk Jacek }}
[[Category:Biogramy]]

Zdzisław Karol Wilk

2018-03-09T09:21:02Z

MalgorzataDudek: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Wilk
|given-name=Zdzisław Karol
|honorific-prefix=Prof. nadzw. inż.
|image=Zdzislaw_Wilk.jpg
|birth_date=19 sierpnia 1893
|birth_place=Sieniawa
|death_date=13 lipca 1968
|death_place=Kraków
|fields=gazownictwo, eksploatacja ropy naftowej
|function=Dziekan Wydziału Górniczego AGH (1952–54) (1960–62)
|faculty=Wydział Górniczy
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal 10-lecia Polski Ludowej
|name=Zdzisław Karol Wilk
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=7565
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Górniczy
|Rok_od=1952
|Rok_do=1954
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Górniczy
|Rok_od=1960
|Rok_do=1962
}}Prof. nadzw. inż. '''Zdzisław Karol Wilk''' (1893–1968)

Dyscyplina/specjalności: gazownictwo, eksploatacja ropy naftowej

== Nota biograficzna ==

Urodził się 19 sierpnia 1893 roku w Sieniawie koło Jarosławia, zmarł 13 lipca 1968 roku w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie, dalsze studia odbywał w Wiedniu. Po uzyskaniu dyplomu inżyniera mechanika pracował w przemyśle.

Zastępca dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Paliw Płynnych w Krakowie (1945–1946); naczelny dyrektor (1946–1947); dyrektor Wierceń Poszukiwawczych w Krakowie (1948).

Od 1948 roku związany z Akademią Górniczą. Praca na [[Wydział Górniczy|Wydziale Górniczym]] (1948–1963); kierownik Katedry Kopalnictwa Naftowego (1952–1963); dziekan Wydziału Górniczego (1952–54 oraz 1960–1962).

W 1963 roku przeszedł na emeryturę.

Członek Komisji Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego do zbadania możliwości wydobywania siarki w fazie ciekłej w Tarnobrzegu, do spraw odmentowania węgla w Rybnickim Okręgu Węglowym, Rady Techniczno-Ekonomicznej przy MGiE, przewodniczący Zespołu Wiertnictwa i Nafty przy Komitecie Górnictwa PAN, Rady Naukowej Instytutu i Centralnego Laboratorium Gazownictwa, Komitetu Naukowego do spraw Zgazowania Złóż Węgla w Głównym Instytucie Górnictwa i innych.

Ogłosił drukiem 80 prac i artykułów z zakresu górnictwa naftowego. Autor 5 patentów.

W budynku A-4, na pierwszym, piętrze znajduje się tablica poświęcona profesorowi Zdzisławowi Karolowi Wilkowi.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]], Nagroda Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego II st., Brązowy Medal „Górnictwo w 1000-lecie Państwa Polskiego”, Złota Odznaka Honorowa Stow. Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego w Polsce

== Źródła do biogramu ==

==== Książki====

* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 199
* Nafta i gaz Podkarpacia : zarys historii. Kraków - Kijów 2004, 496, [foto]
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 6. Red. T. Skarzyński. Warszawa 1995, s. 163
* Szkoły. Nauczyciele. Uczniowie : przyczynek do historii szkolnictwa, oświaty i wychowania na obszarze Kresów Południowo-Wschodnich II Rzeczypospolitej. W oprac. J. Kowalczuka. Kraków 2017, s. 253, 314-318, [foto] (Monografia Wydawnictw Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie)
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 119
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 395
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 628 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====

* Cząstka J.: Prof. Zdzisław Karol Wilk : [wspomnienie pośmiertne]. ''Przegląd Geologiczny'' 1968, nr 12, s. 586-587
* Cząstka J.: Prof. Zdzisław Karol Wilk : z żałobnej karty. '' Gaz, Woda i Technika Sanitarna'' 1969, T. 43, nr 7, s. 252
* Cząstka J.: Wspomnienie pośmiertne o prof. Z. Wilku (1893-1968). ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 240. [Seria] ''Górnictwo'' 1969, z. 21, s. 9-12, [foto]
* Cząstka J.: Zdzisław Karol Wilk 1893-1968 : [wspomnienie pośmiertne]. ''Kwartalnik Historii Nauki i Techniki'' 1968, nr 4, s. 815-817, [foto]
* Sieński H.: Profesor Zdzisław Wilk : tablice - pamięć wiecznie żywa - część 41. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 104/105, s. 30-31, [foto]
* [Wilk Zdzisław : wspomnienie pośmiertne]. ''Nafta'' 1968, R. 24, nr 8, s. 255-256, [foto]
* [Zdzisław Wilk]. ''Wiek Nafty'' 1993, nr 3, s. 22-23, [foto]
* Zdzisław Wilk (1893-1968). ''Wiek Nafty'' 2009, nr 2, s. 42, [foto]
* Zuzak J.: Ludzie nafty w karykaturach artysty malarza Stanisława Kochanka : prof. inż. Zdzisław Wilk. ''Wiek Nafty'' 1994, nr 1, s. 36, [foto]

{{DEFAULTSORT:Wilk, Zdzisław Karol}}
[[Category:Biogramy]]

Piotr Wasiunyk

2018-03-09T09:18:56Z

MalgorzataDudek: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Wasiunyk
|given-name=Piotr
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Piotr Wasiunyk.jpg
|birth_date=14 lutego 1911
|birth_place=Porzecze
|death_date=4 stycznia 2004
|death_place=Jasło
|fields=obróbka plastyczna metali
|faculty=Wydział Metalurgiczny
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Piotr Wasiunyk
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Piotr Wasiunyk''' (1911–2004)

Dyscyplina/specjalności: obróbka plastyczna metali

== Nota biograficzna ==

Urodził się 14 lutego 1911 roku w miejscowości Porzecze. Zmarł 4 stycznia 2004 roku w Jaśle. Pochowany na Nowym Cmentarzu w Jaśle.

Absolwent Politechniki Lwowskiej (1939).

W latach 1940–1956 zajmował się technologią obróbki plastycznej w przemyśle maszynowym.

Od 1956 roku pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej na [[Wydział Metalurgiczny|Wydziale Metalurgicznym]], do 1965 roku był zastępcą profesora, następnie docentem i profesorem (1972-1980).

W AGH uzyskał doktorat (1961), habilitacja (1964), prof. nadzw. (1972), prof. zw. (1977).

Wieloletni pracownik i konsultant Przemysłu Hutniczego i Biur Projektowych Przemysłu Przetwórczego.

Twórca wielu nowych metod obróbki plastycznej, m.in. matrycowego kucia wielowykrojowego, kucia bezwypływkowego, kucia na kuźniarkach, technologii wykonania odkuwek łożysk tocznych.

Wybitny uczony i nauczyciel wielu pokoleń młodzieży akademickiej, zawsze zaangażowany w pracy naukowej i organizacyjnej. Autor ponad 100 prac, w tym 8 książek i 2 patentów. Promotor 18 doktoratów.

Członek sekcji i komisji PAN, Rady Naukowo-Technicznej Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Przemysłu Wyrobów Metalowych, Rady Naukowej Instytutu Obróbki Plastycznej.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Nagrody Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, "Medal Honorowy" Rady Wydziału Metalurgii i Inżynierii Materiałowej w uznaniu wyjątkowych zasług położonych dla rozwoju hutnictwa i nauk metalurgicznych

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Ed. 3. Red. L. Mackiewicz, A. Żołna. Warszawa 1993, s. 773-774
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Ed. 2. Red. zespół. L. Becela [et al.]. Warszawa 1989, s. 1408
* Kto jest kim w Polsce 1984 : informator biograficzny. Ed. 1. Red. zespół. L. Becela [et al.]. Warszawa 1984, s. 1044
* Szkoły. Nauczyciele. Uczniowie : przyczynek do historii szkolnictwa, oświaty i wychowania na obszarze Kresów Południowo-Wschodnich II Rzeczypospolitej. W oprac. J. Kowalczuka. Kraków 2017, s. 253, 310-313, [foto] (Monografia Wydawnictw Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie)
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 387
* Wydział Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej : Wydział Hutniczy (1922-1951); Wydział Metalurgiczny (1951-1993); Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej (1993-2005) : jubileusz 90-lecia Wydziału 1922-2012. Oprac. red. B. Pawłowski. Kraków 2012, s. 135-136, [foto]

====Artykuły====

* ''Dziennik Polski'' 2005, nr 3 (5 I 2005), s. 12 [nekr.]
* Sińczak J.: Profesor Piotr Wasiunyk : wspomnienie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 140, s. 15-16

{{DEFAULTSORT:Wasiunyk, Piotr }}
[[Category:Biogramy]]

Julian Tokarski

2018-03-09T09:15:12Z

MalgorzataDudek: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Tokarski
|given-name=Julian
|honorific-prefix=Prof. dr
|image=Julian_Tokarski.jpg
|birth_date=29 marca 1883
|birth_place=Stanisławów
|death_date=17 października 1961
|death_place=Kraków
|fields=petrografia, mineralogia, gleboznawstwo
|function=Kierownik Zakładu Petrografii Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego AGH (1947–1960)
|faculty=Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy
|awards=Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 10-lecia Polski Ludowej,
|name=Julian Tokarski
|honorific-suffix=
|native_name=
|native_name_lang=
|image_size=5465
|alt=
|caption=
|resting_place=
|resting_place_coordinates=
|other_names=
|residence=
|citizenship=
|nationality=
|workplaces=
|alma_mater=
|thesis_title=
|thesis_url=
|thesis_year=
|doctoral_advisor=
|academic_advisors=
|doctoral_students=
|notable_students=
|known_for=
|varia=
|author_abbrev_bot=
|author_abbrev_zoo=
|influences=
|influenced=
|signature=
|signature_alt=
|website=
|footnotes=
|spouse=
|children=
}}
Prof. dr '''Julian Tokarski''' (1883–1961)

Dyscyplina/specjalności: petrografia, mineralogia, gleboznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 29 marca 1883 roku w Stanisławowie, zmarł 17 października 1961 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze zasłużonych.

Studiował na Uniwersytecie Lwowskim. Studia uzupełniające odbył na Uniwersytecie w Wiedniu. W 1904 roku uzyskał doktorat filozofii Uniwersytetu Lwowskiego, a w 1914 roku „venia legendi” z zakresu mineralogii i petrografii tego uniwersytetu. Od 1919 roku prof. nadzwyczajny Politechniki Lwowskiej, dwukrotny Dziekan Wydziału Chemicznego, a w 1928 roku Rektor Politechniki Lwowskiej, twórca Katedry Mineralogii i Petrografii. Od 1925 roku kierował równolegle Katedrą Mineralogii i Petrografii Uniwersytetu Lwowskiego. W 1934 roku powrócił na Uniwersytet Lwowski, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej.

W latach 1947–1960 kierownik Katedry Mineralogii i Petrografii [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]].

Pracował również w Uniwersytecie Jagiellońskim (Katedra Geologii na Wydziale Rolniczym), a następnie od 1953 roku - w Wyższej Szkole Rolniczej w Krakowie oraz Polskiej Akademii Nauk (stworzył Pracownię Mineralogii Gleb).

Autor ponad 150 prac z zakresu krystalografii, mineralogii, petrografii, geologii i gleboznawstwa. Wybitny znawca metod badań optycznych materii skalnej przy użyciu światła spolaryzowanego oraz chemicznej analizy krzemianów. Opisał morfologię drobnych kryształów w Karpatach Wschodnich oraz ich genezę, składy mineralne skał, systematykę gleb itp. W Polsce uznany za twórcę petrografii regionalnej.

Członek korespondent (1938) oraz członek czynny (1945) Polskiej Akademii Umiejętności, członek tytularny (1952) oraz członek rzeczywisty (1957) PAN, członek Towarzystwa Naukowego we Lwowie i Polskiego Towarzystwa Przyrodników (w l. 1927-32, 1939 i 1945-46 - prezes).

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]]

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Biogramy uczonych polskich : materiały o życiu i działalności członków AU w Krakowie, TNW, PAU, PAN. Cz. 7 : Nauki o Ziemi i górnicze A-Z. Wrocław [etc.] 1992, s. 248-252, [foto]
* Encyklopedia Krakowa. Kraków 2000, s. 997-998
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 187-188
* Politechnika Lwowska 1844-1945. Wrocław 1993, s. 251-252
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej… 1947/48]. Kraków 1947, s. 11
* Sylwetki zmarłych członków Oddziału Krakowskiego Polskiej Akademii Nauk. [Red. t. L. Starkel]. Kraków 2002, s. 190-192
* Szkoły. Nauczyciele. Uczniowie : przyczynek do historii szkolnictwa, oświaty i wychowania na obszarze Kresów Południowo-Wschodnich II Rzeczypospolitej. W oprac. J. Kowalczuka. Kraków 2017, s. 252, 308-309, [foto] (Monografia Wydawnictw Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie)
* Śródka A.: Uczeni polscy XIX-XX stulecia. T. 4 : S-Ż. Warszawa 1998, s. 375-377
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 373, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 627 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 204-208, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

====Artykuły====

* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1984, styczeń, luty, s. 7
* Dobrzański B.: Julian Tokarski. ''Nauka Polska'' 1961, nr 3, s. 73-77, [foto]
* Kamieński M.: Nauki mineralogiczno-geologiczne i górnictwo na Politechnice Lwowskiej w latach 1872-1939. ''Prace Muzeum Ziemi'' 1977, z. 27, s. 81-95, [foto]
* Kleczkowski A. S. : Geolodzy dla dobra Akademii Górniczo-Hutniczej (do 1949 roku Akademii Górniczej). ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 96, s. 6-9
* Konferencje, spotkania, posiedzenia : [Prof. Julian Tokarski - jubileusz 100-lecia urodzin]. ''Biuletyn Rektora AGH'' 1984, styczeń, luty, s. 7
* Mizikowski J.: Materiały Juliana Tokarskiego [1883-1961] : [biogr. i przegląd archiw.]. ''Biuletyn Archiwum PAN'' 1988, nr 31, s. 72-115
* Oberc A.: Prof. dr Julian Tokarski. Wychowawca młodzieży - pedagog i uczony : (wspomnienie). ''Zeszyty Naukowe'' [wyd. AGH] ; nr 81. [Seria] ''Geologia'' 1965, z. 6, s. 181-189, [foto]
* Tokarski Julian : [bibliogr.]. ''Nauka Polska'' 1937, T. 22, s. 428
* Tokarski Julian : [życiorys i spis prac]. ''Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności'' 1933 za 1931/32, s. XXXIV-XXXV
* Turnau-Morawska M.: Pięćdziesięciolecie pracy naukowej prof. dr Juliana Tokarskiego. ''Przegląd Geologiczny'' 1955, z. 11, s. 540-541, [foto]

{{DEFAULTSORT:Tokarski, Julian }}
[[Category:Biogramy]]

Izydor Stella-Sawicki

2018-03-09T09:12:33Z

MalgorzataDudek: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Stella-Sawicki
|given-name=Izydor
|honorific-prefix=Prof. zw. dr inż.
|image=Izydor_Stella-Sawicki.jpg
|birth_date=5 kwietnia 1881
|birth_place=Lwów
|death_date=19 grudnia 1957
|death_place=Kraków
|fields=budownictwo, konstrukcje żelbetowe, geodezja
|function=Dziekan Wydziału Hutniczego AG (1938-1939)
|faculty=Wydział Geodezji Górniczej; Wydziały Politechniczne - Wydział Inżynierii
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Order Sztandaru Pracy
|name=Izydor Stella-Sawicki
|image_size=10535
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Hutniczy
|Rok_od=1938
|Rok_do=1939
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydziały Politechniczne - Wydział Inżynierii
|Rok_od=1948
|Rok_do=1950
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor
|Jednostka=Wydziały Politechniczne
|Rok_od=1945
|Rok_do=1948
}}
Prof. zw. dr inż. '''Izydor Stella-Sawicki''' (1881–1957)

Dyscyplina/specjalności: budownictwo, konstrukcje żelbetowe, geodezja

== Nota biograficzna ==

Urodził się 5 kwietnia 1881 roku we Lwowie, zmarł 19 grudnia 1957 roku w Krakowie i pochowany został na Cmentarzu Rakowickim.

Ukończył Politechnikę Lwowską, tutaj w latach 1903–1904 pracował jako asystent w Katedrze Budowy Mostów i Statyki Konstrukcji Budowlanych. W latach 1911–1914 był docentem Krajowej Szkoły Ogrodniczej we Lwowie.

Od 1921 roku docent Akademii Górniczej, a od 1922 roku zastępca prof., następnie od 1922 roku prof. nadzw., a od 1936 roku prof. zw. w Katedrze Budownictwa i Inżynierii, dziekan [[Wydział Hutniczy|Wydziału Hutniczego]] AG 1938-1939.

6 listopada 1939 roku wraz z profesorami uczelni krakowskich aresztowany i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen.

Po powrocie w 1940 do 1945 roku pracował na Wydziałe Mierniczym w Szkole Górniczo-Hutniczo-Mierniczej w Krakowie. Po wojnie aktywnie uczestniczył w organizacji Politechniki Krakowskiej. Od 1945 roku objął ponownie obowiązki profesora na [[Wydział Elektromechaniczny|Wydziale Elektromechanicznym]] Akademii Górniczej pełniąc równocześnie kierownictwo Katedry Statyki Budowli i Wytrzymałości Materiałów Politechniki Krakowskiej. W latach 1945/1946 - 1947/1948 był prorektorem [[Wydziały Politechniczne|Wydziałów Politechnicznych]], a w latach 1948/1949 - 1949/1950 pełnił funkcję prodziekana [[Wydziały Politechniczne - Wydział Inżynierii|Wydziału Inżynierii Wydziałów Politechnicznych]]. Zorganizował na AG Oddział Geodezyjny Wydziałów Politechnicznych, który w 1951 roku po połączeniu z Oddziałem Miernictwa Górniczego pozwolił utworzyć samodzielny [[Wydział Geodezji Górniczej|Wydział Geodezji Górniczej]] Akademii o dwóch specjalnościach: geodezji górniczej i geodezji inżynieryjno-przemysłowej.

Był prekursorem budownictwa żelbetowego w Polsce, współpracował przy wydaniu "Podręcznika Inżynierskiego", wydał wiele podręczników z zakresu budownictwa.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Order Sztandaru Pracy]] I Klasy

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 174
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1935/36]. Kraków 1935, s. 25
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1936/37]. Kraków 1936, s. 27
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1937/38]. Kraków 1937, s. 26
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1938/39]. Kraków 1938, s. 29
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1946/47]. Kraków 1946, s. 13
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1947/48]. Kraków 1947, s. 6
* Szkoły. Nauczyciele. Uczniowie : przyczynek do historii szkolnictwa, oświaty i wychowania na obszarze Kresów Południowo-Wschodnich II Rzeczypospolitej. W oprac. J. Kowalczuka. Kraków 2017, s. 251, 306-307, [foto] (Monografia Wydawnictw Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie)
* Wacławik J.: Kronika Wydziału Górniczego 1919-1999. Kraków 1999, s. 118
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 338
* Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej : jubileusz 75-lecia Wydziału 1922-1997. [AGH]. Kraków 1997, s. 52
* Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej : jubileusz 90-lecia Wydziału 1922-2012. [AGH]. Kraków 2012, s. 130, [foto]
* Wyrok na Uniwersytet Jagielloński 6 listopada 1939. Pod red. L. Hajdukiewicza. Kraków 1989, s. 294-295, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 627 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 187-190, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

====Artykuły====
* Bolewski A.: Mobilizacja sił naukowych i organizacyjnych przy powstawaniu oraz inauguracji Akademii Górniczej w Krakowie : z kart historii. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 5-6
* Dział informacyjny Wydziału Metalurgicznego AGH za okres 50-lecia Wydziału 1922-1972 : VII. Odznaczenia, wyróżnienia i nagrody. ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 367. [Seria] ''Metalurgia i Odlewnictwo'' 1973 z. 51, s. 323
* Gomoliszewski J., Kantarek T.: Profesor doktor I. Stella-Sawicki (1881-1957). ''Zeszyty Naukowe'' [wyd.] AGH ; nr 17. [Seria] ''Geodezja'' 1959, z. 2, s. 11-14, [foto]
* Kleczkowski A. S. : Geolodzy dla dobra Akademii Górniczo-Hutniczej (do 1949 roku Akademii Górniczej). ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 96, s. 6-9
* Nowakowski A., Wnęk Z.: Wspomnienia o zmarłych profesorach Wydziału : Prof. dr inż. Izydor Stella-Sawicki (1881-1957). ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 367. [Seria] ''Metalurgia i Odlewnictwo'' 1973, z. 51, s. 43-44
* Prof. dr inż. Izydor Stella-Sawicki : [wspomnienie pośmiertne]. ''Przegląd Geodezyjny'' 1958, R. 14, nr 9, s. 361-362
* Prof. dr inż. Izydor Stella Sawicki zmarł 19 XII 1957 r. ''Wektor'' 1957, nr 13 (56), s. 6
* Śp. Prof. Dr Inż. Izydor Stella-Sawicki. ''Czasopismo Techniczne'' 1958, nr 1, s. 22-24, [foto]
* Tomczyk M.: 75. rocznica "Sonderaktion Krakau". ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 83, s. 8-9, [foto]

{{DEFAULTSORT:Stella-Sawicki, Izydor }}
[[Category:Biogramy]]

Tadeusz Sendzimir

2018-03-09T09:08:34Z

MalgorzataDudek: /* Książki */

{{Infobox scientist
|family-name=Sendzimir
|given-name=Tadeusz
|image=Tadeusz_Sendzimir.jpg
|birth_date=15 lipca 1894
|birth_place=Lwów
|death_date=1 września 1989
|death_place=Jupiter
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
|dhc_year=1973
|dhc_reason=za zasługi i osiągnięcia w dziedzinie unowocześniania konstrukcji i technologii walcownictwa
|name=Tadeusz Sendzimir
|image_size=10565
}}
'''Tadeusz Sendzimir''' (1894–1989)

== Nota biograficzna ==

Urodził się 15 lipca 1894 roku we Lwowie, zmarł 1 września 1989 roku w miejscowości Jupiter koło Palm Beach na Florydzie. Pochowany został w Bethlehem pod Waterbury.

Konstruktor urządzeń walcowniczych, racjonalizator technologii hutniczych, przemysłowiec.

W latach 1912–1914 studiował na Wydziale Mechanicznym Szkoły Politechnicznej we Lwowie.

Pod koniec I wojny światowej wyjechał do Chin i tam uruchomił pierwszą w Chinach fabrykę drutu, śrub, nakrętek oraz gwoździ.

W 1929 roku zamknął fabrykę w Chinach i wyjechał do USA.

W 1930 roku wrócił do Polski, a w 1939 roku ponownie wyjechał do USA.

Otrzymał doktoraty honoris causa: Alliance College w Cambridge Springs, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie - za zasługi i osiągnięcia w dziedzinie unowocześniania konstrukcji i technologii walcownictwa (1973) i Akademii Górniczej w Leoben w Austrii (1980).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], Złoty Medal im. Bublicka, Złoty Medal im. Bessemera, Złoty Medal im. Brinella, Komandoria Zasługi PRL

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Kowalczuk J.: Lwów i lwowianie : pamiętniki, wspomnienia, relacje. Cz. 3. Kraków 2011, s. 401-408
* Polski Słownik Biograficzny. T. 36/2, z. 149 : Seidel Stefan - Serkowski Stanisław. Kraków 1995, s. 267-269
* Szkoły. Nauczyciele. Uczniowie : przyczynek do historii szkolnictwa, oświaty i wychowania na obszarze Kresów Południowo-Wschodnich II Rzeczypospolitej. W oprac. J. Kowalczuka. Kraków 2017, s. 304-305, [foto] (Monografia Wydawnictw Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie)
* Walcownictwo 2005 : procesy – narzędzia – materiały : III konferencja naukowa z udziałem uczestników zagranicznych : Ustroń 19–21 października 2005 r. Eds. A. Nowakowski [et al.]. Kraków 2005, s. 11-19, [foto]

====Artykuły====
* Balcewicz J.: Ja cały czas myślę po polsku. ''Gazeta Krakowska'' 1983, nr 218, s. 1-2
* Balcewicz J.: Ja cały czas myślę po polsku. ''Gazeta Krakowska'' 1983, nr 219, s. 1-2
* Broniarek Z.: O dachu na Sukiennicach i polskim Bessemerze. ''Dookoła Świata'' 1966, nr 43, s. 1-2
* Budrewicz O.: Ocynkowane życie. ''Perspektywy'' 1974, nr 38, s. 23-24
* Dziedzic J.: Zrobię lepiej. ''Panorama Polska : Nasza Ojczyzna'' 1973, nr 11
* Huta nosi imię wielkiego Polaka. ''Głos'' 1994, nr 42, dod.
* Kalisz M.: Walcownia znaczy Sendzimir. ''Przekrój'' 1973, nr 1468, s. 4-5
* Kowalski A.: Gigant techniki. ''Dziennik Polski'' 1983, nr 183, s. 4
* Kółeczko W.: Tadeusz Sendzimir, patron Honorowego Medalu Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów = Tadeusz Sendzimir, patron of Honorary Order of the Polish Inventors and Rationalizers Association. ''Spotkania Kawalerów Honorowego Medalu Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów im. Tadeusza Sendzimira'' 2005, z. 2, s. 9-10, [foto]
* Leskiewicz W.: Tadeusz Sendzimir, doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. '' Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 434. [Seria] ''Metalurgia i Odlewnictwo'' 1974, z. 57, s. 11-15, [foto]
* Nowakowski A.: Inż. Tadeusz Sendzimir doctor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. ''Spotkania Kawalerów Honorowego Medalu Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów im. Tadeusza Sendzimira'' 2005, z. 2, s. 40-45, [foto]
* Nowakowski A.: VI Seminarium Kawalerów Honorowego Medalu SPWiR im. Tadeusza Sendzimira z okazji 110-tej rocznicy urodzin d.h.c. AGH Tadeusza Sendzimira oraz 80-tej rocznicy urodzin Michała Sendzimira. ''Biuletyn Infromacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 148, s. 6-7, [foto]
* Nowakowski A.: Tadeusz Sendzimir : 1894-1989. ''Hutnik'' 1990, nr 2-3, s. 71, [foto]
* Nowakowski A.: Tadeusz Sendzimir : 1894-1989 : doktor h.c. Akademii Górniczo-Hutniczej. ''Metalugia i Odlewnictwo'' [wyd. AGH] 1990, T. 16, z. 2, s. 237-238
* Nowakowski A.: Thadeus Sendzimir : 1894-1989 : doctor h.c. at the Academy of Mining and Metallurgy. ''Metalurgia i Odlewnictwo'' [wyd. AGH], 1990 T. 16, z. 2, s. 235-237, [foto]
* Nowy M.: Światowej sławy konstruktor walcarek swego imienia Tadeusz Sendzimir przyjechał do Krakowa. ''Echo Krakowa'' 1983, nr 180
* Nowy M.: Tego się nie zapomina. ''Echo Krakowa'' 1983, nr 181
* Portraits of Industrial Personalities - T. Sendzimir. ''Metal Bulletin'' 1958, z. 11
* Tadeusz Sendzimir. ''Gwiazda Polarna'' 1958, nr 31
* Wspomnienie o Tadeuszu Sędzimirze. ''Wiadomości Hutnicze'' 1989, nr 11-12, s. 325, [foto]
* Wusatowski R.: Tadeusz Sendzimir - Człowiek Renesansu. ''Spotkania Kawalerów Honorowego Medalu Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów im. Tadeusza Sendzimira'' 2005, z. 2, s. 18-39, [foto]
* Wykaz osób, które otrzymały Doktoraty Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 18
====Inne====
* Na podstawie materiałów Sekretariatu Prorektora ds. Ogólnych AGH

{{DEFAULTSORT:Sendzimir, Tadeusz }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]