Historia AGH - Wkład użytkownika [pl]

Jan Edward Gyurcsak

2023-03-07T13:48:30Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gyurcsak
|given-name=Jan Edward
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Jan Edward Gyurcsak.JPG
|birth_date=24 sierpnia 1944
|death_date=23 września 2022
|fields=elektrotechnika, informatyka, systemy informatyczne, sieci komputerowe, bibliotekoznawstwo i informacja naukowo-techniczna
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|unit=Biblioteka Główna
}}Dr inż. '''Jan Edward Gyurcsak''' (1944-2022)

Dyscyplina/specjalności: elektrotechnika, informatyka, systemy informatyczne, sieci komputerowe, bibliotekoznawstwo i informacja naukowo-techniczna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 24 sierpnia 1944 roku. Zmarł 23 września 2022 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1968 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1968 roku rozpoczął pracę asystenta stażysty w [[Instytut Techniki Jądrowej|Instytucie Techniki Jądrowej]] AGH, przekształconym w 1969 roku w [[Międzyresortowy Instytut Techniki Jądrowej|Międzyresortowy Instytut Techniki Jądrowej]].

W 1977 roku na podstawie pracy "Analiza wielokrotnych rozproszeń kwantów w zagadnieniu uniwersalnej krzywej kalibracji sond gamma - gamma", napisanej pod kierunkiem profesora Jan Czubka na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki, uzyskał stopień doktora.

W latach 90-tych rozpoczął pracę adiunkta w Katedrze Informatyki [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki|Wydziału Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki]] AGH.

W 1992 roku rozpoczął pracę w Samodzielnej Sekcji Komputeryzacji w [[Biblioteka Główna|Bibliotece Głównej]] AGH.

Przez wiele lat pracował jako nauczyciel akademicki. Był opiekunem wielu prac dyplomowych oraz cenionym specjalistą z dziedziny informatyki.

Pracował również w Katedrze Teleinformatyki Wydziału Informatyki i Telekomunikacji Politechniki Krakowskiej.

Kierował wieloma pracami badawczo-naukowymi.

Współautor 3 patentów.

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gyurcsak-jan-001260

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 204
* [Skład Osobowy AGH … 1968/69]. Kraków 1969, s. 103, 128
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 34, 124, 284
* [Skład Osobowy AGH … 1998]. Kraków 1998, s. 57, 142, 270

==== Inne ====

* Dr inż. Jan Edward Gyurcsak [online] [przeglądany 4.10. 2022]. Dostępny w: http://nauka-polska.opi.org.pl/dhtml/raporty/ludzieNauki?rtype=opis&objectId=36700&lang=pl
* Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 4.10. 2022]. Dostępny w: https://zck-krakow.pl/locator
* Zmarł dr inż. Jan Edward Gyurcsak [online] [przeglądany 4.10. 2022]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/pracownicy/odeszli/detail/zmarl-dr-inz-jan-edward-gyurcsak

{{DEFAULTSORT: Gyurcsak, Jan Edward}}

[[Category:Biogramy]]

Zofia Maria Guzik

2023-03-07T13:46:33Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Guzik
|given-name=Zofia Maria
|honorific-prefix=Dr
|image=Zofia_Guzik.jpg
|birth_date=29 czerwca 1930
|birth_place=Kraków
|death_date=14 kwietnia 2013
|fields=nauki chemiczne, chemia ciała stałego, monokryształy
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|name=Zofia Guzik
|image_size=11733
}}Dr '''Zofia Maria Guzik''' (1930–2013)

Dyscyplina/specjalności: nauki chemiczne, chemia ciała stałego, monokryształy

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 29 czerwca 1930 roku w Krakowie. Zmarła 14 kwietnia 2013 roku. Pochowana na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie.

W 1949 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Królowej Wandy w Krakowie.

Na Uniwersytecie Jagielońskim uzyskała dwa dyplomy. W 1953 roku z mineralogii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi i w 1954 roku z chemii na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii.

W latach 1954-1966 pracowała w Hucie Aluminium w Skawinie.

W 1966 roku rozpoczęła pracę starszego asystenta w Zakładzie i Katedrze Chemii Nieorganicznej [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] AGH.

W 1972 roku na podstawie pracy "Własności katalityczne monokryształów tlenku niklu czystego i modyfikowanego domieszkami litu", której promotorem był profesor Jerzy Dereń, uzyskała doktorat. W 1974 roku została adiunktem.

W 1985 roku przeszła na emeryturę.

Na emeryturze podjęła pracę na 1/2 etatu w Zakładzie Biochemii Akademii Rolniczej w Krakowie.

W trakcie pracy w Hucie Aluminium opracowała około 20 tematów, m.in.: "Opracowanie metody otrzymywania syntetycznych korundów" w 1965 roku, za który otrzymała zespołową nagrodę Ministra Przemysłu Ciężkiego.

Opublikowała 10 artykułów i książkę „Syntetyczne monokryształy”. Brała udział w wielu konferencjach naukowych w kraju.

Jest współautorką opatentowanego w 1988 roku wynalazku "Sposób wytwarzania wszczepów filarowych protetycznych jamy ustnej i wszczepy filarowe protetyczne jamy ustnej"

==== Odznaczenia i nagrody ====

Zespołowa Nagroda Ministra Przemysłu Ciężkiego, trzykrotnie Nagroda Rektora AGH

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50-lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 111, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1966/67]. Kraków 1967, s. 48
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111

==== Inne ====

* Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 24.05.2021]. Dostępny w: http://www.rakowice.eu/

{{DEFAULTSORT:Guzik, Zofia Maria }}
[[Category:Biogramy]]

Edward Guzik

2023-03-07T13:44:13Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Guzik
|given-name=Edward
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Edward Guzik.jpg
|birth_date=11 czerwca 1952
|birth_place=Golkowice
|fields=metalurgia i odlewnictwo żeliwa, krystalizacja stopów, kierunkowa krystalizacja stopów, inżynieria powierzchni
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Prof. dr hab. inż. '''Edward Guzik''' (1952-)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia i odlewnictwo żeliwa, krystalizacja stopów, kierunkowa krystalizacja stopów, inżynieria powierzchni

== Nota biograficzna ==

Urodził się 11 czerwca 1952 roku w Golkowicach, woj. małopolskie.

W 1978 roku ukończył studia na Wydziale Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

W 1978 roku rozpoczął pracę jako specjalista w Katedrze Odlewnictwa Żeliwa Instytutu Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa [[Wydział Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa|Wydziału Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa]].

W 1982 roku obronił doktorat, w 1995 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego, w 2002 roku tytuł profesora nadzwyczajnego, w 2006 roku profesora zwyczajnego.

Od 2011 roku kierownik Katedry Inżynierii Stopów i Kompozytów Odlewanych na Wydziale Odlewnictwa.

Specjalizacja: teoria i praktyka krystalizacji objętościowej i kierunkowej żeliwa, siluminu, superstopów i innych stopów eutektycznych oraz monokrystalizacja ferrytów
manganowo-cynkowych, kompozyty metalowe. Teoria i praktyka procesów metalurgicznych zachodzących w piecach odlewniczych, ze szczególnym uwzględnieniem pieca indukcyjnego i żeliwiaka; nowe technologie i urządzenia do wytwarzania żeliwa wysokojakościowego, stopowego, modyfikowanego, sferoidalnego, wermikularnego, żeliwa ADI i jego odmian oraz AVCI, a także AGI; opracowanie nowych stopów odlewniczych oraz gatunków żeliwa; inżynieria powierzchni - proces cynkownia wyrobów metalowych (ze stali i żeliwa) metodą zanurzeniową (zwaną też metodą ogniową).

Członek Rady Naukowej Instytutu Metalurgii i Inżynierii Materiałowej Polskiej Akademii Nauk (od 2006 roku), członek Komitetu Nauki o Materiałach PAN (od 2011 roku), członek Komitetu Metalurgii PAN (od 2011 roku). Jest ekspertem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (od 2011 roku). Członek Komisji Odlewnictwa PAN. Oddział w Katowicach (od 2000 roku), członek Komisji Metalurgiczno-Odlewniczej PAN (od 2012 roku), członek Komisji Doktorskiej Instytutu Podstaw Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN (od 2007 roku). Wiceprzewodniczący Polskiego Towarzystwa Materiałoznawczego, członek Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich STOP oraz Polskiego Forum Akademicko-Gospodarczego. Członek Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych (od 2012 roku). Przewodniczący Sekcji TO8C przy Komitecie Badań Naukowych (2003-2005). Członek zespołu interdyscyplinarnego ds. oceny wniosków o przyznanie Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2012 rok). Członek zespołu interdyscyplinarnego ds. Programu Wspierania Infrastruktury Badawczej w ramach Funduszu Nauki i Technologii Polskiej MNiSW (2012 rok). Członek Rady Doskonałości Naukowej (2019 rok).

Autor ponad 450 publikacji, w tym: 19 patentów, 78 materiałów konferencyjnych krajowych i zagranicznych.

Kierownik i współautor 124 zrealizowanych prac naukowo-badawczych, w tym 30 projektów celowych, badawczych i zamawianych.

Autor 62 referatów zamawianych wygłoszonych w przemyśle.

Promotor 6 prac doktorskich i 2 otwartych rozpraw doktorskich.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]] (2001), [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]] (2004), Złota Odznaka ZNP (1995), Honorowa Złota Odznaka Krajowej Izby Gospodarczej (2012), Nagroda I stopnia im. prof. Jerzego Buzka STOP (2015), Złoty Medal Wydziału Mechanicznego Politechniki Łódzkiej (2015). Wyróżnienie Instytutu Metalurgii i Inżynierii Materiałowej PAN (2017). Wielokrotnie nagrody Rektora AGH za działalność naukową i dydaktyczną.

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/guzik-edward-003132

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika Wydziału Odlewnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej 1951-2011. [Oprac. Z. Kulig]. Kraków 2011, s. 84, 97, 127

* [Skład Osobowy AGH... 1978-1979]. [Kraków 1979], s. 83-86

* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 111

==== Inne ====

* Informacje od prof. dra hab. inż. Edwarda Guzika
* Naukowcy z AGH zasiądą w Radzie Doskonałości Naukowej. [online] [przeglądany 14.10. 2019]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/aktualnosci/info/article/naukowcy-z-agh-zasiada-w-radzie-doskonalosci-naukowej/

{{DEFAULTSORT:Guzik, Edward}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 07.03.2023'''''

Golkowice

2023-03-07T13:40:02Z

Ludwika.Muller:

Krystyna Gustaw

2023-03-07T13:37:44Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gustaw
|given-name=Krystyna
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Krystyna_Gustaw.jpg
|birth_date=26 sierpnia 1927
|birth_place=Strumień
|death_date=27 października 2007
|fields=fizykochemia, technologia chemiczna, materiały budowlane, technologia materiałów wiążących
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
|name=Krystyna Gustaw
|image_size=10751
}}Prof. dr hab. '''Krystyna Gustaw''' (1927–2007)

Dyscyplina/specjalności: fizykochemia, technologia chemiczna, materiały budowlane, technologia materiałów wiążących

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 26 sierpnia 1927 roku w Strumieniu, woj. bielskie. Zmarła 27 października 2007 roku. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1948 roku ukończyła studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UJ, specjalizacja chemia. Doktor — UJ 1956, doktor habilitowany — AGH 1974, profesor (tytuł) — 1990.

W latach 1948–1996 pracownik naukowy [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]].

Uczestniczyła w pracach Komisji Ceramicznej PAN oraz Polskiego Towarzystwa Ceramicznego. Prowadziła prace naukowo-badawcze z zakresu fizykochemii i technologii budowlanych tworzyw wiążących.

Autorka 50 publikacji naukowych, współtwórca 6 patentów.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]] (1973), Srebrna Odznaka Zasłużonego dla Budownictwa (1976), [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]] (1984)

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 107, [foto]
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2020. Oprac. H. Sieński. Kraków 2020, s. 36-37, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 110-111, [foto]

====Artykuły====

* ''Dziennik Polski'' 2007, nr 255 (31 X - 1 XI 2007), s. 20 [nekr.]

=== Inne ===

* Wniosek o powołanie na stanowisko docenta w Instytucie Materiałów Budowlanych i Ogniotrwałych dr hab. Krystyny Gustaw. [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH...'' 19.06.1975], s. 46-47

{{DEFAULTSORT:Gustaw, Krystyna }}
[[Category:Biogramy]]

Henryk Gurgul

2023-03-07T13:07:15Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gurgul
|given-name=Henryk
|honorific-prefix=Prof. zw. dr hab. inż.
|image=Henryk Gurgul.jpg
|birth_date=8 stycznia 1953
|birth_place=Brzesko
|fields=ekonomia i finanse, matematyka stosowana
|faculty=Wydział Zarządzania
}}
Prof. zw. dr hab. inż. '''Henryk Gurgul''' (1953-)

Dyscyplina/specjalności: ekonomia i finanse, matematyka stosowana

== Nota biograficzna ==

Urodził się 8 stycznia 1953 roku w Brzesku.

Ukończył z wyróżnieniem Wydział Zarządzania na Akademii Ekonomicznej w Krakowie w 1977 roku (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny) oraz również z wyróżnieniem matematykę stosowaną w Instytucie Matematyki Akademii Górniczo-Hutniczej w 1980 roku.

W latach 1980-1986 zatrudniony jako asystent w Zakładzie Metod Statystycznych [[Instytut Matematyki|Instytutu Matematyki]] AGH. W 1986 roku doktoryzował się z ekonometrii (Akademia Ekonomiczna, Kraków). W latach 1987-1988 wykładał na Uniwersytecie w Grazu (Austria).

W latach 1988-2000 adiunkt w Zakładzie Metod Statystycznych IM AGH. W 1998 roku uzyskał habilitację z ekonometrii (Akademia Ekonomiczna, Kraków). Od 1998 roku profesor nadzwyczajny w Zakładzie Zastosowań Matematyki na [[Wydział Matematyki Stosowanej|Wydziale Matematyki Stosowanej]] AGH. Od października 2001 roku profesor nadzwyczajny w Samodzielnej Pracowni Zastosowań Matematyki w Ekonomii na [[Wydział Zarządzania|Wydziale Zarządzania]] AGH. 31 października 2007 roku został mu nadany tytuł profesora, zaś 1 kwietnia 2008 roku został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego.

W latach 2000-2018 profesor w Wyższej Szkole Ekonomii i Informatyki (WSEI) w Krakowie.

Visiting professor i wykładowca na uniwersytetach w Austrii (Graz), Finlandii, Niemczech (Erlangen-Nuernberg, Greifswald, Ilmenau, Saarbruecken), Włoszech (Siena), Hiszpanii (Valencia) i Słowenii (Koper). Wykłada po angielsku, niemiecku i rosyjsku.

Autor i współautor monografii i ogólnopolskich podręczników z zakresu matematyki stosowanej oraz ponad 200 artykułów naukowych, w tym w prestiżowych czasopismach z listy filadelfijskiej. Współautor materiałów konferencyjnych o zasięgu międzynarodowym. Tłumacz z języka niemieckiego podręcznika "Unternehmensbewertung" M. J. Matschke i G. Brösel (ang. "Enterprise valuation"): "Wycena przedsiębiorstwa : funkcje, metody, zasady" (2011).

Promotor 11 prac doktorskich. Recenzent wielu rozpraw doktorskich i habilitacyjnych w kraju i za granicą.

Redaktor naczelny czasopism naukowych: "Managerial Economics" (wyd. AGH) oraz "Zeszytów Naukowych" Wyższej Szkoły Ekonomii i Informatyki w Krakowie. Członek kolegiów redakcyjnych czasopism ekonomicznych krajowych i zagranicznych. Recenzent artykułów w czasopismach międzynarodowych.
Aktywny członek kilku międzynarodowych towarzystw naukowych, m.in. Międzynarodowego Instytutu Statystycznego (International Statistical Institute ISI, elected member). Sekretarz naukowy Komisji Ekonomicznej Oddziału Krakowskiego Polskiej Akademii Umiejętności. Członek Prezydium Komisji Nauk Ekonomicznych i Statystyki Oddziału Krakowskiego Polskiej Akademii Nauk.

==== Odznaczenia i nagrody ====

W 2007 roku otrzymał najwyższe polskie wyróżnienie w zakresie ekonomii - nagrodę Citi Banku - "za szczególny wkład w rozwój nauki w sferze ekonomii i finansów"

W 2015 roku odznaczony Medal of Honor Uniwersytetu w Grazu (Austria).

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gurgul-henryk-003083

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Wydział Zarządzania AGH w fotografii 1974-2009 : 35 lat Wydziału Zarządzania Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Kraków [2009], s. 96, [foto]

==== Inne ====

* Najwyższe wyróżnienie dla prof. dr hab. inż. Henryka Gurgula [online] [przeglądany 13.11.2018]. Dostępny w: https://www.wsei.edu.pl/najwyzsze-wyroznienie-dla-prof-dr-hab-inz-henryka-gurgula
* Prof. Henryk Gurgul [online] [przeglądany 13.11.2018]. Dostępny w: http://www.zarz.agh.edu.pl/gurgul/

'''''stan na dzień 07.03.2023'''''

{{DEFAULTSORT:Gurgul, Henryk}}

[[Category:Biogramy]]

Stanisław Andrzej Gumuła

2023-03-07T12:55:26Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gumuła
|given-name=Stanisław Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Stanisław Gumuła.jpg
|birth_date=8 stycznia 1944
|fields=energetyka, mechanika, mechanika płynów, termodynamika, maszyny energetyczne
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
}}{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Międzywydziałowa Szkoła Energetyki
|Rok_od=2004
|Rok_do=2008
}}
Prof. dr hab. inż. '''Stanisław Andrzej Gumuła''' (1944-)

Dyscyplina/specjalności: energetyka, mechanika, mechanika płynów, termodynamika, maszyny energetyczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 8 stycznia 1944 roku.

W 1967 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH uzyskując tytuł magistra inżyniera elektryka.

1 października 1967 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Hydromechaniki Katedry Aerologii i Hydromechaniki [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] AGH.

W 1974 roku na podstawie pracy "Dynamika procesu zmian koncentracji metanu w powietrzu" uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1986 roku na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej "O właściwościach wirów powietrznych z punktu widzenia zastosowań wentylacyjnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie mechaniki płynów.

Jego prace badawcze dotyczyły zastosowań mechaniki płynów w wentylacji i klimatyzacji górniczej oraz przemysłowej, a także badań właściwości mechanicznych i energetycznych strug zawirowanych.

Pełnił funkcje kierownika wieloetapowych prac naukowo-badawczych. Najważniejsze z nich dotyczyły rozwiązania problemów spotykanych w wentylacji i klimatyzacji przemysłowej. Wyniki tych prac zostały wdrożone w praktyce, miedzy innymi: w Przedsiębiorstwie Projektowania i Wyposażenia Odlewni "PRODLEW" w Warszawie, Walcowni Metali "Dziedzice" w Czechowicach-Dziedzicach, Hucie Szkła "Hortensja" w Piotrkowie Trybunalskim i Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Przemysłu Urządzeń Klimatyzacyjno-Wentylacyjnych i Odpylających "BAROWENT" w Katowicach.

W 1988 roku przeszedł do pracy w Instytucie Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]]. W 1989 roku został powołany na stanowisko docenta i kierownika Zakładu Maszyn i Urządzeń Przepływowych i pozostał nim do 1993 roku, po zmianie nazwy w 1992 roku [[Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki|Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki]]. W latach 1993-1997 był kierownikiem Zakładu Maszyn i Urządzeń Energetycznych, a w latach 1997-2008 kierownikiem Maszyn i Urządzeń Energetycznych. W latach 2004 - 2008 był dziekanem [[Międzywydziałowa Szkoła Energetyki|Międzywydziałowej Szkoły Energetyki]] AGH.

W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH. W 1997 roku otrzymał tytuł naukowy profesora.

Autor lub współautor ponad 250 prac opublikowanych w czasopismach naukowych, materiałach konferencyjnych w kraju i za granicą oraz czasopismach fachowych.

Promotor ponad 10 prac doktorskich.

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gumula-stanislaw-002473

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Historia katedry Systemów Energetycznych i Urządzeń Ochrony Środowiska. Red. K. Prync-Skotniczny. Kraków 2019, s. 169-200, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 125
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 11, 15, 182-184, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1967/68]. Kraków 1968, s. 28

==== Inne ====

* Katedra Maszyn Cieplnych i Przepływowych [online] [przeglądany 13.10.2020]. Dostępny w: http://kmcip.pl/katedra/
* Stanisław Gumuła – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 6.07.2020]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Gumu%C5%82a

{{DEFAULTSORT:Gumuła, Stanisław Andrzej}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 07.03.2023'''''

Stanisław Andrzej Gumuła

2023-03-07T12:55:01Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gumuła
|given-name=Stanisław Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Stanisław Gumuła.jpg
|birth_date=8 stycznia 1944
|fields=energetyka, mechanika, mechanika płynów, termodynamika, maszyny energetyczne
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Międzywydziałowa Szkoła Energetyki
|Rok_od=2004
|Rok_do=2008
}}
Prof. dr hab. inż. '''Stanisław Andrzej Gumuła''' (1944-)

Dyscyplina/specjalności: energetyka, mechanika, mechanika płynów, termodynamika, maszyny energetyczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 8 stycznia 1944 roku.

W 1967 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH uzyskując tytuł magistra inżyniera elektryka.

1 października 1967 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Hydromechaniki Katedry Aerologii i Hydromechaniki [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] AGH.

W 1974 roku na podstawie pracy "Dynamika procesu zmian koncentracji metanu w powietrzu" uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1986 roku na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej "O właściwościach wirów powietrznych z punktu widzenia zastosowań wentylacyjnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie mechaniki płynów.

Jego prace badawcze dotyczyły zastosowań mechaniki płynów w wentylacji i klimatyzacji górniczej oraz przemysłowej, a także badań właściwości mechanicznych i energetycznych strug zawirowanych.

Pełnił funkcje kierownika wieloetapowych prac naukowo-badawczych. Najważniejsze z nich dotyczyły rozwiązania problemów spotykanych w wentylacji i klimatyzacji przemysłowej. Wyniki tych prac zostały wdrożone w praktyce, miedzy innymi: w Przedsiębiorstwie Projektowania i Wyposażenia Odlewni "PRODLEW" w Warszawie, Walcowni Metali "Dziedzice" w Czechowicach-Dziedzicach, Hucie Szkła "Hortensja" w Piotrkowie Trybunalskim i Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Przemysłu Urządzeń Klimatyzacyjno-Wentylacyjnych i Odpylających "BAROWENT" w Katowicach.

W 1988 roku przeszedł do pracy w Instytucie Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]]. W 1989 roku został powołany na stanowisko docenta i kierownika Zakładu Maszyn i Urządzeń Przepływowych i pozostał nim do 1993 roku, po zmianie nazwy w 1992 roku [[Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki|Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki]]. W latach 1993-1997 był kierownikiem Zakładu Maszyn i Urządzeń Energetycznych, a w latach 1997-2008 kierownikiem Maszyn i Urządzeń Energetycznych. W latach 2004 - 2008 był dziekanem [[Międzywydziałowa Szkoła Energetyki|Międzywydziałowej Szkoły Energetyki]] AGH.

W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH. W 1997 roku otrzymał tytuł naukowy profesora.

Autor lub współautor ponad 250 prac opublikowanych w czasopismach naukowych, materiałach konferencyjnych w kraju i za granicą oraz czasopismach fachowych.

Promotor ponad 10 prac doktorskich.

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gumula-stanislaw-002473

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Historia katedry Systemów Energetycznych i Urządzeń Ochrony Środowiska. Red. K. Prync-Skotniczny. Kraków 2019, s. 169-200, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 125
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 11, 15, 182-184, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1967/68]. Kraków 1968, s. 28

==== Inne ====

* Katedra Maszyn Cieplnych i Przepływowych [online] [przeglądany 13.10.2020]. Dostępny w: http://kmcip.pl/katedra/
* Stanisław Gumuła – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 6.07.2020]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Gumu%C5%82a

{{DEFAULTSORT:Gumuła, Stanisław Andrzej}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 07.03.2023'''''

Stanisław Andrzej Gumuła

2023-03-07T12:54:25Z

Ludwika.Muller:

Stanisław Andrzej Gumuła

2023-03-07T12:50:12Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gumuła
|given-name=Stanisław Andrzej
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Stanisław Gumuła.jpg
|birth_date=8 stycznia 1944
|fields=energetyka, mechanika, mechanika płynów, termodynamika, maszyny energetyczne
|faculty=Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Międzywydziałowa Szkoła Energetyki
|Rok_od=2004
|Rok_do=2008
}}
Prof. dr hab. inż. '''Stanisław Andrzej Gumuła''' (1944-)

Dyscyplina/specjalności: energetyka, mechanika, mechanika płynów, termodynamika, maszyny energetyczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 8 stycznia 1944 roku.

W 1967 roku ukończył Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH uzyskując tytuł magistra inżyniera elektryka.

1 października 1967 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Hydromechaniki Katedry Aerologii i Hydromechaniki [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] AGH.

W 1974 roku na podstawie pracy "Dynamika procesu zmian koncentracji metanu w powietrzu" uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1986 roku na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej "O właściwościach wirów powietrznych z punktu widzenia zastosowań wentylacyjnych" uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie mechaniki płynów.

Jego prace badawcze dotyczyły zastosowań mechaniki płynów w wentylacji i klimatyzacji górniczej oraz przemysłowej, a także badań właściwości mechanicznych i energetycznych strug zawirowanych.

Pełnił funkcje kierownika wieloetapowych prac naukowo-badawczych. Najważniejsze z nich dotyczyły rozwiązania problemów spotykanych w wentylacji i klimatyzacji przemysłowej. Wyniki tych prac zostały wdrożone w praktyce, miedzy innymi: w Przedsiębiorstwie Projektowania i Wyposażenia Odlewni "PRODLEW" w Warszawie, Walcowni Metali "Dziedzice" w Czechowicach-Dziedzicach, Hucie Szkła "Hortensja" w Piotrkowie Trybunalskim i Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Przemysłu Urządzeń Klimatyzacyjno-Wentylacyjnych i Odpylających "BAROWENT" w Katowicach.

W 1988 roku przeszedł do pracy w Instytucie Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki [[Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych|Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych]]. W 1989 roku został powołany na stanowisko docenta i kierownika Zakładu Maszyn i Urządzeń Przepływowych i pozostał nim do 1993 roku, po zmianie nazwy w 1992 roku [[Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki|Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki]]. W latach 1993-1997 był kierownikiem Zakładu Maszyn i Urządzeń Energetycznych, a w latach 1997-2008 kierownikiem Maszyn i Urządzeń Energetycznych. W latach 2004 - 2008 był dziekanem [[Międzywydziałowa Szkoła Energetyki|Międzywydziałowej Szkoły Energetyki]] AGH.

W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH. W 1997 roku otrzymał tytuł naukowy profesora.

Autor lub współautor ponad 250 prac opublikowanych w czasopismach naukowych, materiałach konferencyjnych w kraju i za granicą oraz czasopismach fachowych.

Promotor ponad 10 prac doktorskich.

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gumula-stanislaw-002473

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Historia katedry Systemów Energetycznych i Urządzeń Ochrony Środowiska. Red. K. Prync-Skotniczny. Kraków 2019, s. 169-200, [foto]
* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne. Kraków 1979, s. 125
* Pracownicy naukowo-dydaktyczni [Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki AGH]. Pod red. W. P. Kowalskiego. Kraków 2002, s. 11, 15, 182-184, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1967/68]. Kraków 1968, s. 28

==== Inne ====

* Katedra Maszyn Cieplnych i Przepływowych [online] [przeglądany 13.10.2020]. Dostępny w: http://kmcip.pl/katedra/
* Stanisław Gumuła – Wikipedia, wolna encyklopedia [online] [przeglądany 6.07.2020]. Dostępny w: https://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Gumu%C5%82a

{{DEFAULTSORT:Gumuła, Stanisław Andrzej}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 07.03.2023'''''

Adam Guła

2023-03-07T12:43:09Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Guła
|given-name=Adam
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Adam Guła.jpg
|birth_date=16 września 1941
|birth_place=Lwów
|death_date=7 sierpnia 2014
|fields=fizyka, energetyka
|faculty=Wydział Energetyki i Paliw
}}
Prof. dr hab. '''Adam Guła''' (1941-2014)

Dyscyplina/specjalności: fizyka, energetyka

== Nota biograficzna ==
Urodził się 16 września 1941 roku we Lwowie. Zmarł 7 sierpnia 2014 roku. Pochowany w Krakowie na cmentarzu w Borku Fałęckim.

W 1965 roku ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dr – UJ 1973, dr hab. – AGH 1988, prof. nadzw. – 1994, prof. – AGH 2000.

W latach 1965-1997 pracownik Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej - jednostki pozawydziałowej AGH, a następnie [[Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej| Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej]] AGH.

W latach 1996-2008 Kierownik Katedry Zrównoważonego Rozwoju Energetycznego Wydział Energetyki i Paliw AGH.

Pracował nad zagadnieniami syntezy jądrowej. Na początku lat 90. XX wieku skierował swoje zainteresowania na badania nad zrównoważonym rozwojem energetyki, stając się ekspertem w tej dziedzinie. Począwszy od 1992 roku kierował pracami polskich zespołów w szeregu międzynarodowych projektów w zakresie efektywności energetycznej i energii odnawialnych w ramach programów USAID, GEF i EU (FP, THERMIE, SAVE, ALTENER, TEMPUS, EIE oraz AsiaLink).

Autor lub współautor ponad 60 prac z dziedziny fizyki cząstek elementarnych i syntezy jądrowej oraz ponad 130 publikacji i wystąpień na międzynarodowych konferencjach z dziedziny energetyki. Członek rad programowych wielu czasopism branżowych oraz instytucji i stowarzyszeń krajowych i zagranicznych.

Jeden z założycieli Polskiego Klubu Ekologicznego – członek Zarządu Krajowego w latach 1988-1990, prezes w latach 2009-2011. Współtworzył polsko-amerykańską Fundację na rzecz Efektywnego Wykorzystania Energii (FEWE), a w 2000 roku Stowarzyszenie The Krakow Institute for Sustainable Energy. Współzałożyciel wielu lokalnych oraz międzynarodowych instytucji, między innymi: International Network for Sustainable Energy (INFORSE), Stowarzyszenia Gmin „Polska Sieć – Energie Cites”, Polskiego Stowarzyszenia Biomasy POLBIOM.

==== Bibliografia publikacji ====
https://badap.agh.edu.pl/autor/gula-adam-003220

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Filipowicz M.: Adam Guła - wspomnienie. W: XXV lat Szkoły Ochrony i Inżynierii Środowiska im. Walerego Goetla. Kraków 2017, s. 137, 167-172, [foto] (Monografia Szkoły Ochrony i Inżynierii Środowiska im. Walerego Goetla ; nr 3)
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 110

==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 187 (13 VIII 2014), s. A10 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 188 (14-15 VIII 2014), s. A11 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 190 (18 VIII 2014), s. A9 [nekr.]
* Milewska-Duda J.: Profesor Adam Guła przed komisją Bundestagu 31 października 2000 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2000, nr 84, s. 23

==== Inne ====
* Guła Adam, prof. [online] [przeglądany 17.02.2017]. Dostępny w:http://www.smartgrid.agh.edu.pl/index.php/sylwetki-wykladowcow/147-prof-adam-gula
* Refleksja po pogrzebie prof. Adama Guły. [online] [przeglądany 11.12.2017]. Dostępny w: http://krakowska.biz/ludzkie-losy/774-refleksja-po-pogrzebie-prof-adama-guy

{{DEFAULTSORT:Guła, Adam}}
[[Category:Biogramy]]

Jerzy Grzymek

2023-03-06T08:49:41Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grzymek
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Prof. zw. dr inż.
|image=Jerzy Grzymek1.jpg
|birth_date=9 kwietnia 1908
|birth_place=Iwkowa
|death_date=4 maja 1990
|death_place=Kraków
|fields=technologia materiałów budowlanych, technologia związków siarkowych, technologia związków glinu
|function=Dziekan Wydziału Ceramicznego AGH (1964–1967)
|faculty=Wydział Ceramiczny
|awards=Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal 10-lecia Polski Ludowej, Medal 30-lecia Polski Ludowej, Medal 40-lecia Polski Ludowej
|dhc_year=1979
|dhc_reason=za zasługi dla rozwoju chemii, a w szczególności fizykochemii stosowanej materiałów budowlanych oraz kompleksowych metod wytwarzania materiałów wiążących z ubogich rud i odpadów przemysłowych wraz z uznaną w świecie metodą pozyskiwania tlenku glinu i cementów szybkosprawnych
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Jerzy Grzymek
|image_size=9834
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Ceramiczny
|Rok_od=1964
|Rok_do=1967
}}
Prof. zw. dr inż. '''Jerzy Grzymek''' (1908–1990)

Dyscyplina/specjalności: technologia materiałów budowlanych, technologia związków siarkowych, technologia związków glinu

== Nota biograficzna ==

Urodził się 9 kwietnia 1908 roku w Iwkowej k. Brzeska, zmarł 4 maja 1990 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Ukończył Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie. Po studiach chemicznych w Politechnice Lwowskiej, podjął pracę jako st. asystent w Katedrze Technologii Wielkiego Przemysłu Nieorganicznego i Elektrochemii Technicznej tamże (1932–1935). W 1936 roku rozpoczął pracę w Zakładach "Solvay" w Krakowie, następnie w Cementowni "Grodziec" w Będzinie jako kierownik produkcji, awansując na stanowisko naczelnego inżyniera.

Podczas okupacji pracował jako chemik i palacz pieców obrotowych. Od 1942 roku działał w Armii Krajowej. Był żołnierzem 120. Pułku Piechoty 106. Dywizji "Tysiąca" w okręgu miechowsko-pińczowskim.

W 1945 roku został pełnomocnikiem rządu ds. odbudowy przemysłu cementowego na Śląsku Opolskim, funkcję tę pełnił do 1948 roku. Od 1946 roku należał do PPR, od 1949 roku do PZPR. Został dyrektorem Zjednoczenia Fabryk Cementu w Sosnowcu. W tym okresie przygotował też do budowy podstawowe obiekty planu 6-letniego, m.in. 3 cementownie – zabezpieczając dla nich import maszyn i urządzeń. W 1951 roku został powołany na stanowisko wiceministra Przemysłu Lekkiego. Był organizatorem i kierownikiem powstałego w 1953 roku Ministerstwa Przemysłu Materiałów Budowlanych. W latach 1955–1960 był podsekretarzem stanu tegoż ministerstwa, w 1957 roku przemianowanego na Ministerstwo Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych.

Równolegle z pracą w przemyśle zajmował się działalnością naukowo-dydaktyczną. Przyczynił się do powstania w 1951 roku [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] Akademii Górniczo-Hutniczej. Objął kierownictwo Katedry Technologii Wiążących Materiałów Budowlanych i Betonów. W 1954 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 roku profesorem zwyczajnym. Tytuł doktora nauk technicznych uzyskał na AGH 1957 roku. W latach 1964–1967 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Ceramicznego. W tym czasie zainicjował pracę nad przebudową struktury uczelni.

Jest autorem kilkudziesięciu opracowań i monografii z zakresu technologii związków siarkowych, technologii związków glinu, technologii materiałów budowlanych. Opracował m.in. metodę spiekowego otrzymywania Al2O3 o wysokiej czystości z tanich surowców nieboksytowych (zwanej odtąd metodą Grzymka).

Był organizatorem Wydziału Ceramicznego w AGH oraz Instytutu Technologii Krzemianów w Warszawie, Instytutu Przemysłu Wiążących Materiałów Budowlanych w Opolu, a także inicjatorem budowy cementowni „Nowiny” w Kielcach.

Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk (od 1973 roku). Doktor Honoris Causa AGH (1979).

Autor około 170 prac naukowych i opracowań technicznych, z czego 50 wydanych w zagranicznej literaturze fachowej. Autor około 30 patentów, w tym 16 zagranicznych. Wypromował 17 doktorów, był recenzentem 27 prac doktorskich i habilitacyjnych.

Od 1998 roku Jego imię nosi zbudowany w latach 1969–1974 budynek Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki – pawilon B-6, zwany popularnie „Grzymkówką”. Nazwa jest jak najbardziej słuszna, gdyż do jego zbudowania przyczynił się profesor Jerzy Grzymek. W budynku znajduje się tablica pamiątkowa jemu poświęcona.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]] i [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Order Budowniczego Polski Ludowej, [[Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”]], [[Order Sztandaru Pracy]] I klasy, [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]], [[Medal 30-lecia Polski Ludowej]], [[Medal 40-lecia Polski Ludowej]], Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, Medal of Honor od American Biographical Institute, Złota Odznaka Honorowa NOT, Złota Odznaka Honorowa SITPMB. Był również trzykrotnym laureatem Nagród Państwowych.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Biogramy uczonych polskich : suplement. Oprac. A. Śródka. Warszawa 1993, s. 63-65
* Encyklopedia Krakowa. Kraków 2000, s. 269
* Encyklopedyczny słownik sławnych Polaków. Pod red. J. Borowca. Warszawa 1996, s. 439
* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 10, 32-35, 57, [foto]
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Warszawa 1989, s. 373-374
* Mołdawa T.: Ludzie władzy 1944-1991 : władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991. Warszawa 1991, s. 107, 183, 202-204, 358
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. [Z. 1]. Oprac. H. Sieński. Kraków 2018, s. 31-32, [foto]
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 6. Red. T. Skarzyński. Warszawa 1995, s. 45-46
* Śródka A.: Uczeni polscy XIX-XX stulecia. T. 1 : A-G. Warszawa 1994, s. 603-605, [foto]
* Vademecum Krakowskie '91. Kraków 1991, s. 96
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 109-110, [foto]
* Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH w 70-lecie swojej działalności. Kraków 2019, s. 14, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 622 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1983, maj, s. 11-12
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1988, 15 kwietnia, s. 2-3
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1988, czerwiec, s. 4-5
* Grzymek J.: Moje ważniejsze prace naukowe i technologiczne w okresie przed- i powojennym. ''Cement Wapno Gips'' 1988, nr 4-5, s. 83-86
* Jerzy Grzymek : z żałobnej karty. ''Szkło i Ceramika'' 1990, nr 4, s. 33, [foto]
* Mazurkiewicz L.: W czterdziestolecie pracy naukowej Profesora inż. Jerzego Grzymka. ''Cement, Wapno, Gips'' 1973, nr 11, s. 337-339
* Nedoma J.: Jerzy Grzymek. ''Nauka Polska'' 1978, R. 26, nr 10, s. 81-85, [foto]
* Podrzucki C.: Konwent Seniorów AGH w dwóch ostatnich kadencjach swej działalności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 90, s. 7-8
* Prof. Jerzy Grzymek. ''Biuletyn Rektora'' 1983, maj, s. 12
*[[Media:Tablice - Jerzy Grzymek. Biuletyn AGH nr 66-67.pdf|Sieński H.: Profesor Jerzy Grzymek : tablice - pamięć wiecznie żywa - część 4. ''Biuletyn AGH'' 2013, nr 66-67, s. 27-29, [foto]]]
* Sylwetka naukowa prof. dra inż. Jerzego Grzymka członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk. ''Cement Wapno Gips'' 1988, nr 4-5, s. 81-83
* Sylwetka naukowa prof. dra inż. Jerzego Grzymka członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk. ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 1314. [Seria] ''Ceramika'' 1990, z. 55, s. 7-13
* Wykaz osób, które otrzymały Doktoraty Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 18

====Inne====
* Dyplom nadania DHC AGH (na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH)

{{DEFAULTSORT:Grzymek, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Jerzy Grzymek

2023-03-06T08:44:30Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grzymek
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Prof. zw. dr inż.
|image=Jerzy Grzymek1.jpg
|birth_date=9 kwietnia 1908
|birth_place=Iwkowa
|death_date=4 maja 1990
|death_place=Kraków
|fields=technologia materiałów budowlanych, technologia związków siarkowych, technologia związków glinu
|function=Dziekan Wydziału Ceramicznego AGH (1964–1967)
|faculty=Wydział Ceramiczny
|awards=Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal 10-lecia Polski Ludowej, Medal 30-lecia Polski Ludowej, Medal 40-lecia Polski Ludowej
|dhc_year=1979
|dhc_reason=za zasługi dla rozwoju chemii, a w szczególności fizykochemii stosowanej materiałów budowlanych oraz kompleksowych metod wytwarzania materiałów wiążących z ubogich rud i odpadów przemysłowych wraz z uznaną w świecie metodą pozyskiwania tlenku glinu i cementów szybkosprawnych
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Jerzy Grzymek
|image_size=9834
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Ceramiczny
|Rok_od=1964
|Rok_do=1967
}}
Prof. zw. dr inż. '''Jerzy Grzymek''' (1908–1990)

Dyscyplina/specjalności: technologia materiałów budowlanych, technologia związków siarkowych, technologia związków glinu

== Nota biograficzna ==

Urodził się 9 kwietnia 1908 roku w Iwkowej k. Brzeska, zmarł 4 maja 1990 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Ukończył Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie. Po studiach chemicznych w Politechnice Lwowskiej, podjął pracę jako st. asystent w Katedrze Technologii Wielkiego Przemysłu Nieorganicznego i Elektrochemii Technicznej tamże (1932–1935). W 1936 roku rozpoczął pracę w Zakładach "Solvay" w Krakowie, następnie w Cementowni "Grodziec" w Będzinie jako kierownik produkcji, awansując na stanowisko naczelnego inżyniera.

Podczas okupacji pracował jako chemik i palacz pieców obrotowych. Od 1942 roku działał w Armii Krajowej. Był żołnierzem 120. Pułku Piechoty 106. Dywizji "Tysiąca" w okręgu miechowsko-pińczowskim.

W 1945 roku został pełnomocnikiem rządu ds. odbudowy przemysłu cementowego na Śląsku Opolskim, funkcję tę pełnił do 1948 roku. Od 1946 roku należał do PPR, od 1949 roku do PZPR. Został dyrektorem Zjednoczenia Fabryk Cementu w Sosnowcu. W tym okresie przygotował też do budowy podstawowe obiekty planu 6-letniego, m.in. 3 cementownie – zabezpieczając dla nich import maszyn i urządzeń. W 1951 roku został powołany na stanowisko wiceministra Przemysłu Lekkiego. Był pierwszym organizatorem i kierownikiem powstałego w 1953 roku Ministerstwa Przemysłu Materiałów Budowlanych. W latach 1955–1960 był podsekretarzem stanu tegoż ministerstwa, w 1957 roku przemianowanego na Ministerstwo Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych.

Równolegle z pracą w przemyśle zajmował się działalnością naukowo-dydaktyczną. Przyczynił się do powstania w 1951 roku [[Wydział Ceramiczny|Wydziału Ceramicznego]] Akademii Górniczo-Hutniczej. Objął kierownictwo Katedry Technologii Wiążących Materiałów Budowlanych i Betonów. W 1954 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 roku profesorem zwyczajnym. Tytuł doktora nauk technicznych uzyskał na AGH 1957 roku. W latach 1964–1967 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Ceramicznego. W tym czasie zainicjował pracę nad przebudową struktury uczelni.

Jest autorem kilkudziesięciu opracowań i monografii z zakresu technologii związków siarkowych, technologii związków glinu, technologii materiałów budowlanych. Opracował m.in. metodę spiekowego otrzymywania Al2O3 o wysokiej czystości z tanich surowców nieboksytowych (zwanej odtąd metodą Grzymka).

Był organizatorem Wydziału Ceramicznego w AGH oraz Instytutu Technologii Krzemianów w Warszawie, Instytutu Przemysłu Wiążących Materiałów Budowlanych w Opolu, a także inicjatorem budowy cementowni „Nowiny” w Kielcach.

Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk (od 1973 roku). Doktor Honoris Causa AGH (1979).

Autor około 170 prac naukowych i opracowań technicznych, z czego 50 wydanych w zagranicznej literaturze fachowej. Autor około 30 patentów, w tym 16 zagranicznych. Wypromował 17 doktorów, był recenzentem 27 prac doktorskich i habilitacyjnych.

Od 1998 roku Jego imię nosi zbudowany w latach 1969–1974 budynek Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki – pawilon B-6, zwany popularnie „Grzymkówką”. Nazwa jest jak najbardziej słuszna, gdyż do jego zbudowania przyczynił się profesor Jerzy Grzymek. W budynku znajduje się tablica pamiątkowa Jemu poświęcona.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]] i [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Order Budowniczego Polski Ludowej, [[Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”]], [[Order Sztandaru Pracy]] I klasy, [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]], [[Medal 30-lecia Polski Ludowej]], [[Medal 40-lecia Polski Ludowej]], Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, Medal of Honor od American Biographical Institute, Złota Odznaka Honorowa NOT, Złota Odznaka Honorowa SITPMB. Był również trzykrotnym laureatem Nagród Państwowych.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Biogramy uczonych polskich : suplement. Oprac. A. Śródka. Warszawa 1993, s. 63-65
* Encyklopedia Krakowa. Kraków 2000, s. 269
* Encyklopedyczny słownik sławnych Polaków. Pod red. J. Borowca. Warszawa 1996, s. 439
* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 10, 32-35, 57, [foto]
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Red. zespół L. Becela [et al.]. Warszawa 1989, s. 373-374
* Mołdawa T.: Ludzie władzy 1944-1991 : władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991. Warszawa 1991, s. 107, 183, 202-204, 358
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. [Z. 1]. Oprac. H. Sieński. Kraków 2018, s. 31-32, [foto]
* Słownik biograficzny techników polskich. Z. 6. Red. T. Skarzyński. Warszawa 1995, s. 45-46
* Śródka A.: Uczeni polscy XIX-XX stulecia. T. 1 : A-G. Warszawa 1994, s. 603-605, [foto]
* Vademecum Krakowskie '91. Kraków 1991, s. 96
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 109-110, [foto]
* Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH w 70-lecie swojej działalności. Kraków 2019, s. 14, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 622 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1983, maj, s. 11-12
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1988, 15 kwietnia, s. 2-3
* ''Biuletyn Rektora'' [''AGH''] 1988, czerwiec, s. 4-5
* Grzymek J.: Moje ważniejsze prace naukowe i technologiczne w okresie przed- i powojennym. ''Cement Wapno Gips'' 1988, nr 4-5, s. 83-86
* Jerzy Grzymek : z żałobnej karty. ''Szkło i Ceramika'' 1990, nr 4, s. 33, [foto]
* Mazurkiewicz L.: W czterdziestolecie pracy naukowej Profesora inż. Jerzego Grzymka. ''Cement, Wapno, Gips'' 1973, nr 11, s. 337-339
* Nedoma J.: Jerzy Grzymek. ''Nauka Polska'' 1978, R. 26, nr 10, s. 81-85, [foto]
* Podrzucki C.: Konwent Seniorów AGH w dwóch ostatnich kadencjach swej działalności. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2001, nr 90, s. 7-8
* Prof. Jerzy Grzymek. ''Biuletyn Rektora'' 1983, maj, s. 12
*[[Media:Tablice - Jerzy Grzymek. Biuletyn AGH nr 66-67.pdf|Sieński H.: Profesor Jerzy Grzymek : tablice - pamięć wiecznie żywa - część 4. ''Biuletyn AGH'' 2013, nr 66-67, s. 27-29, [foto]]]
* Sylwetka naukowa prof. dra inż. Jerzego Grzymka członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk. ''Cement Wapno Gips'' 1988, nr 4-5, s. 81-83
* Sylwetka naukowa prof. dra inż. Jerzego Grzymka członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk. ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 1314. [Seria] ''Ceramika'' 1990, z. 55, s. 7-13
* Wykaz osób, które otrzymały Doktoraty Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 18

====Inne====
* Dyplom nadania DHC AGH (na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH)

{{DEFAULTSORT:Grzymek, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Iwkowa

2023-03-06T08:35:45Z

Ludwika.Muller:

Teresa Grzybek

2023-03-06T08:33:49Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grzybek
|given-name=Teresa
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Teresa Grzybek.jpg
|birth_date=23 września 1947
|birth_place=Kraków
|fields=chemia, kataliza chemiczna, adsorpcja
|function=Prodziekan ds. Ogólnych (1999-2002) (2005-2008), (2009-2012)
|faculty=Wydział Energetyki i Paliw
|awards=Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan ds. Ogólnych
|Jednostka=Wydział Paliw i Energii
|Rok_od=1999
|Rok_do=2002
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan ds. Ogólnych
|Jednostka=Wydział Paliw i Energii
|Rok_od=2005
|Rok_do=2008
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan ds. Ogólnych
|Jednostka=Wydział Energetyki i Paliw
|Rok_od=2009
|Rok_do=2012
}}
Prof. dr hab. '''Teresa Grzybek''' (1947- )

Dyscyplina/specjalności: chemia, kataliza chemiczna, adsorpcja

== Nota biograficzna ==
Urodziła się 23 września 1947 roku w Krakowie.

W 1970 roku ukończyła studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1970-1974 kontynuowała naukę na studiach doktoranckich na Wydziale Chemii UJ. W 1975 roku uzyskała stopień doktora, w 1994 roku doktora habilitowanego, w 2005 roku - profesora.

W latach 1975-1986 specjalista w Zakładzie Metodologii i Badań Sorbentów w [[Instytut Energochemii Węgla i Fizykochemii Sorbentów|Instytucie Energochemii Węgla i Fizykochemii Sorbentów]] AGH (na prawach wydziału); w latach 1986-1987 starszy asystent; 1987–1999 adiunkt; w roku 1999 roku została profesorem nadzwyczajnym.

W latach 2001-2002 kierownik Zakładu Materiałów Węglowych i Nieorganicznych; trzykrotnie prodziekan ds. ogólnych: 1999-2002, 2005-2008; 2009-2012.

Wieloletni koordynator programów wymiany zagranicznej (Socrates Erasmus, Erasmus i Erasmus Plus), w latach 2011-2014 organizator i koordynator studiów międzynarodowych pod egidą KIC InnoEnergy (studia II stopnia: Clean Coal/Clean Fossil and Alternative Fuels Energy i III stopnia Clean Coal). Uczestnik licznych stażów zagranicznych w Universitaet Bochum RFN oraz Universitaet Leipzig, RFN.

Współpraca międzynarodowa: UPMC Paryż, Bochum, Lipsk, Politechnika Mediolańska, Instituto Superior Tecnico Lizbona; współpraca krajowa: Wydział Chemii UJ, Wydział Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Chemii Uniwersytetu im. M. Kopernika w Toruniu. Współorganizator 3 konferencji międzynarodowych.

Autorka ponad 250 publikacji, promotor 7 prac doktorskich (3 z nich to podwójne doktoraty AGH-UPMC, Paryż), promotor licznych prac magisterskich.

Wśród osiągnięć można wymienić opracowanie nowych specjalności w ramach kierunku Technologia Chemiczna: Clean Coal/Clean Fossil and Alternative Fuels Energy, opracowanie szeregu nowych wykładów z dziedziny katalizy, adsorpcji, chemicznego zagospodarowania CO2.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Medal Komisji Edukacji Narodowej]] (1999), [[Złoty Krzyż Zasługi]] (2004)

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/grzybek-teresa-003223

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 109
* [Skład Osobowy AGH...1978-79]. Kraków 1979, s. 120

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani AGH na kadencję 1999-2002. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 69, s. 4
* Motak M.: Jubileusz Pani Profesor Teresy Grzybek. ''Biuletyn AGH'' 2018, nr 131, s. 9-10, [foto]
* Prodziekani AGH na kadencję 2005-2008. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 146, s. 9

==== Inne ====

* Informacje od dr hab. Moniki Motak

{{DEFAULTSORT:Grzybek, Teresa}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 06.03.2023'''''

Zbigniew Władysław Grzesik

2023-03-06T08:11:14Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grzesik
|given-name=Zbigniew Władysław
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Zbigniew_Grzesik.jpg
|birth_date=20 marca 1961
|birth_place=Lublin
|fields=inżynieria materiałowa, fizykochemia ciała stałego, korozja wysokotemperaturowa, dyfuzje
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
}}
Prof. dr hab. inż. '''Zbigniew Władysław Grzesik''' (1961–)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, fizykochemia ciała stałego, korozja wysokotemperaturowa, dyfuzje

== Nota biograficzna ==

Urodził się 20 marca 1961 roku w Lublinie.

W 1985 roku ukończył studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

W 1985 roku rozpoczął pracę asystenta w Katedrze Fizykochemii Ciała Stałego [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH.

Zajmował się badaniami kinetyki i mechanizmu siarkowania metali i stopów (manganu, niobu, chromu oraz stopów: Mn-Nb i Nb-Si) w szerokim zakresie temperatur i ciśnień parcjalnych par siarki oraz zjawiskiem transportu masy w materiałach nieorganicznych.

W 1993 roku na podstawie pracy "Matematyczny model procesów powstawania wielowarstwowych zgorzelin na metalach" uzyskał stopień doktora nauk technicznych.

W latach 1993–94 odbył staż naukowy w Institute for Materials Research, Tohoku University w Sendai w Japonii.

W 2006 roku na podstawie rozprawy "Własności transportowe zgorzelin siarczkowych powstających w procesie wysokotemperaturowej korozji metali" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2012 roku otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.

Obecnie jest zastępcą kierownika Katedry Fizykochemii i Modelowania Procesów WIMiC.

Autor około 200 publikacji.

Promotor 3 prac doktorskich. Jest recenzentem prac doktorskich i habilitacyjnych.

Od 1995 roku był sekretarzem Sekcji Fizykochemii Ciała Stałego Polskiego Towarzystwa Chemicznego.

==== Odznaczenia i nagrody ====

W 2001 roku otrzymał Stypendium Fulbright'a

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/grzesik-zbigniew-002281

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kto jest kim w ceramice : 50-lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1949-1999. [AGH]. Kraków 1999, s. 148, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 109, [foto]
* Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH w 70-lecie swojej działalności. Kraków 2019, s. 18, 20, 24

==== Inne ====

* Nowi-profesorowie | Kronika wydarzeń - | | | Forum Akademickie [online] [przeglądany 12.05.2022]. Dostępny w: https://prenumeruj.forumakademickie.pl/fa/2012/12/kronika-wydarzen/nowi-profesorowie/

{{DEFAULTSORT:Grzesik, Zbigniew Władysław}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 6.03.2023'''''

Tadeusz Grzebieniowski

2023-03-06T08:04:08Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grzebieniowski
|given-name=Tadeusz
|honorific-prefix=St. asystent inż.
|birth_date=17 marca 1908
|image=
|birth_place=Lwów
|death_date=1941
|fields=mechanika, maszynoznawstwo
|faculty=Wydział Górniczy
}}
St. asystent inż. '''Tadeusz Grzebieniowski''' (1908-1941)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, maszynoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 17 marca 1908 roku we Lwowie. Zmarł zamordowany przez gestapo w 1941 roku.

Do Szkoły Powszechnej i XII Państwowego Liceum i Gimnazjum im. Stanisława Szczepanowskiego uczęszczał we Lwowie, gdzie w 1928 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku zdał egzamin konkursowy i został przyjęty na Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej.

9 grudnia 1932 roku otrzymał dyplom inżyniera mechanika.

W latach 1933-1934 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.

W 1934 roku rozpoczął pracę w Oddziale Mechanicznym Dyrekcji Okręgu Kolei Państwowych w Krakowie.

1 października 1936 roku został zastępcą asystenta w Zakładzie Maszynoznawstwa I [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] Akademii Górniczej, następnie 1 marca 1937 roku awansował na starszego asystenta.

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku został powołany do wojska. W publikacji "Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964)" podano, że poległ, walcząc na froncie we wrześniu. Z kolei w książce "Trudne lata Akademii Górniczej" napisano, że włączył się w działalność powstałej w 1940 roku Państwowej Szkoły Technicznej Górniczo-Hutniczo-Mierniczej i w 1941 roku został zamordowany przez gestapo, najprawdopodobniej w Krakowie.

Jego nazwisko umieszczone jest na tablicy poświęconej pamięci profesorów i pracowników Akademii Górniczej, którzy w okresie 1939–1945 zginęli z rąk okupanta hitlerowskiego za Ojczyznę i naukę w latach 1939–1945. Znajduję się ona w budynku głównym AGH - A-0, którą odsłonięto 4 października 1975 roku.

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Bolewski A. [et al.]: Trudne lata Akademii Górniczej. Kraków 1989, s. 51, 70. 170, 322
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1936/37]. Kraków 1936, s 40. 42
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1938/39]. Kraków 1938, s 43. 46
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 78-79, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo- Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

==== Artykuły ====

* Bolewski A.: Konspiracyjna działalność Akademii Górniczej w latach 1939-1945. ''Kwartalnik Historii Nauki i techniki'' 1984, nr 3-4, s. 586-604, [foto]
*[[Media:Tablice - II wojna światowa. Biuletyn AGH nr 71.pdf|Sieński H.: II wojna światowa : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz. 6. ''Biuletyn AGH'' 2013, nr 71, s. 28-30, [foto]]]

{{DEFAULTSORT:Grzebieniowski, Tadeusz}}

[[Category:Biogramy]]

Tadeusz Grzebieniowski

2023-03-06T08:03:29Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grzebieniowski
|given-name=Tadeusz
|honorific-prefix=St. asystent inż.
|birth_date=17 marca 1908
|birth_place=Lwów
|death_date=1941
|fields=mechanika, maszynoznawstwo
|faculty=Wydział Górniczy
}}
St. asystent inż. '''Tadeusz Grzebieniowski''' (1908-1941)

Dyscyplina/specjalności: mechanika, maszynoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 17 marca 1908 roku we Lwowie. Zmarł zamordowany przez gestapo w 1941 roku.

Do Szkoły Powszechnej i XII Państwowego Liceum i Gimnazjum im. Stanisława Szczepanowskiego uczęszczał we Lwowie, gdzie w 1928 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku zdał egzamin konkursowy i został przyjęty na Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej.

9 grudnia 1932 roku otrzymał dyplom inżyniera mechanika.

W latach 1933-1934 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.

W 1934 roku rozpoczął pracę w Oddziale Mechanicznym Dyrekcji Okręgu Kolei Państwowych w Krakowie.

1 października 1936 roku został zastępcą asystenta w Zakładzie Maszynoznawstwa I [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]] Akademii Górniczej, następnie 1 marca 1937 roku awansował na starszego asystenta.

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku został powołany do wojska. W publikacji "Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964)" podano, że poległ, walcząc na froncie we wrześniu. Z kolei w książce "Trudne lata Akademii Górniczej" napisano, że włączył się w działalność powstałej w 1940 roku Państwowej Szkoły Technicznej Górniczo-Hutniczo-Mierniczej i w 1941 roku został zamordowany przez gestapo, najprawdopodobniej w Krakowie.

Jego nazwisko umieszczone jest na tablicy poświęconej pamięci profesorów i pracowników Akademii Górniczej, którzy w okresie 1939–1945 zginęli z rąk okupanta hitlerowskiego za Ojczyznę i naukę w latach 1939–1945. Znajduję się ona w budynku głównym AGH - A-0, którą odsłonięto 4 października 1975 roku.

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Bolewski A. [et al.]: Trudne lata Akademii Górniczej. Kraków 1989, s. 51, 70. 170, 322
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1936/37]. Kraków 1936, s 40. 42
* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1938/39]. Kraków 1938, s 43. 46
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 78-79, [foto] (Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo- Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

==== Artykuły ====

* Bolewski A.: Konspiracyjna działalność Akademii Górniczej w latach 1939-1945. ''Kwartalnik Historii Nauki i techniki'' 1984, nr 3-4, s. 586-604, [foto]
*[[Media:Tablice - II wojna światowa. Biuletyn AGH nr 71.pdf|Sieński H.: II wojna światowa : tablice - pamięć wiecznie żywa - cz. 6. ''Biuletyn AGH'' 2013, nr 71, s. 28-30, [foto]]]

{{DEFAULTSORT:Grzebieniowski, Tadeusz}}

[[Category:Biogramy]]

Stanisław Gruszczyński

2023-03-06T07:59:43Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gruszczyński
|given-name=Stanisław
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Stanisław Gruszczyński.jpg
|birth_date=9 listopada 1949
|birth_place=Chęciny
|fields=inżynieria, ochrona środowiska, rekultywacja, ochrona gleb, szkody górnicze, geoinformatyka
|function=Dziekan Wydziału Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska (2012-2016, 2016-2020)
|faculty=Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
|Rok_od=2012
|Rok_do=2016
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
|Rok_od=2016
|Rok_do=2020
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
|Rok_od=1999
|Rok_do=2002
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
|Rok_od=1996
|Rok_do=1999
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
|Rok_od=2002
|Rok_do=2005
}}
{{Funkcja}}
Prof. dr hab. inż. '''Stanisław Gruszczyński''' (1949-)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria, ochrona środowiska, rekultywacja, ochrona gleb, szkody górnicze, geoinformatyka

== Nota biograficzna ==
Urodził się 9 listopada 1949 roku w Chęcinach.

W 1972 roku ukończył studia na Akademii Rolniczej w Krakowie.

Stopień doktora nauk technicznych uzyskał na Wydziale Metali Nieżelaznych AGH w 1987 roku na podstawie pracy "Prognoza szkód górniczych na użytkach rolnych i leśnych", doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie inżynierii środowiska w 2000 roku. Tytuł profesora otrzymał w 2010 roku.

W 1972 roku rozpoczął pracę w AGH - [[Wydział Geodezji Górniczej |Wydział Geodezji Górniczej]], gdzie pełnił między innymi funkcję kierownika studiów doktoranckich, zastępcy kierownika Katedry Kształtowania i Ochrony Środowiska, kierownika Zespołu Rekultywacji i Ochrony Gleb KKiOŚ oraz Prodziekana ds. Dydaktycznych.

W latach 1996-1999, 1999-2002 i 2002-2005 był prodziekanem, a następnie w latach 2012-2016 i 2016-2020 prodziekan [[Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska|Wydziału Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska]].

W 2014 roku został zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego.

Specjalizuje się w geoinformatyce, inżynierii środowiska, monitoringu środowiska, ocenie oddziaływania na środowisko oraz rekultywacji i ochronie gleb.

Autor lub współautor ponad 50 publikacji w tym artykułów naukowych i książek. Promotor 6 prac doktorskich.

Członek Komisji Geoinformatyki Polskiej Akademii Umiejętności.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Złoty Krzyż Zasługi]]

==== Bibliografia publikacji ====
https://badap.agh.edu.pl/autor/gruszczynski-stanislaw-001850

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Księga tytułów i stopni naukowych : uzyskanych na Wydziale Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska w latach 1951-2001. [AGH]. Red. J. Bernasik. Kraków 2001, s. 69, [foto]
* Rys historyczny Wydziału Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska. [Red. Z. Niedojadło et al.]. Kraków 2001, s. 29-31, 32-53
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 108

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani AGH na kadencję 1999-2002. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 69, s. 4
* Dziekani i prodziekani na kadencję 2016–2020. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 106, s. 19, [foto]
* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia'' 2020, nr 22, s. 3
* Gocał J.: Etapy rozwoju Wydziału Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska AGH w latach 1951-2006.''Geodezja : półrocznik AGH'' 2006, T. 12, z. 2/1, s. 35-55, [foto]

==== Inne ====

* Dziekani i prodziekani AGH na kadencję 1999-2002 [online] [przeglądany 20.08.2018] Dostępny w: https://www.uci.agh.edu.pl/bip/69/04_01_69.htm
* Prof. Gruszczyński dziekanem WGGiIŚ AGH na kolejną kadencję [online] [przeglądany 30.07.2018]. Dostępny w: https://geoforum.pl/news/21709/prof-gruszczynski-dziekanem-wggiis-agh-na-kolejna-kadencje

{{DEFAULTSORT:Gruszczyński, Stanisław}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 6.03.2023'''''

Stanisław Gruszczyński

2023-03-06T07:56:09Z

Ludwika.Muller:

Jan Władysław Gruszczyński

2023-03-06T07:46:38Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gruszczyński
|given-name=Jan Władysław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Jan_Gruszczynski.jpg
|birth_date=23 października 1940
|birth_place=Kraków
|death_date=24 stycznia 2011
|fields=ceramika, technologia materiałów ogniotrwałych, zastosowanie ceramiki ogniotrwałej, korozja tworzyw ceramicznych
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Jan Władysław Gruszczyński
|image_size=11022
}}
Dr inż. '''Jan Władysław Gruszczyński''' (1940–2011)

Dyscyplina/specjalności: ceramika, technologia materiałów ogniotrwałych, zastosowanie ceramiki ogniotrwałej, korozja tworzyw ceramicznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 października 1940 roku w Krakowie. Zmarł 24 stycznia 2011 roku. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim.

W 1963 roku ukończył studia na [[Wydział Ceramiczny|Wydziale Ceramicznym]] Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Doktoryzował się na AGH w 1977 roku.

Pracownik AGH od 1964 roku jako asystent stażysta, w latach 1965-1969 asystent, starszy asystent 1969-1973, specjalista naukowo-techniczny 1977-1984, starszy specjalista naukowo-techniczny 1985-1990, adiunkt od 1991 roku.

Pracę zawodową w charakterze nauczyciela akademickiego łączył z działalnością naukowo-techniczną.

Autor lub współautor wielu publikacji, 6 patentów krajowych. Autor i redaktor opracowań związanych z działalnością normalizacyjną Komisji Problemowej ds. Materiałów Ogniotrwałych.

Uczestniczył w pracach Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego (oddział Materiały Ogniotrwałe), członek Polskiego Towarzystwa Mineralogicznego, działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego, rzeczoznawca SITPH w Polsce od 1980 roku, członek Polskiego Komitetu Normalizacyjnego.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka ZNP, Srebrna Odznaka SITPH, nagrody resortowe

==== Bibliografia publikacji ====
https://badap.agh.edu.pl/autor/gruszczynski-jan-002357

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2019. Oprac. H. Sieński. Kraków 2019, s. 69-70, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 108, [foto]

====Artykuły====
* Dr inż. Jan Gruszczyński. ''Materiały Ceramiczne'' 2011, nr 2, s. 466, [foto]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 20 (26 I 2011), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 21 (27 I 2011), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 22 (28 I 2011), s. A16 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Gruszczyński, Jan Władysław}}
[[Category:Biogramy]]

Jan Władysław Gruszczyński

2023-03-06T07:44:37Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gruszczyński
|given-name=Jan Władysław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Jan_Gruszczynski.jpg
|birth_date=23 października 1940
|birth_place=Kraków
|death_date=24 stycznia 2011
|fields=ceramika, technologia materiałów ogniotrwałych, zastosowanie ceramiki ogniotrwałej, korozja tworzyw ceramicznych
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Jan Władysław Gruszczyński
|image_size=11022
}}
Dr inż. '''Jan Władysław Gruszczyński''' (1940–2011)

Dyscyplina/specjalności: ceramika, technologia materiałów ogniotrwałych, zastosowanie ceramiki ogniotrwałej, korozja tworzyw ceramicznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 października 1940 roku w Krakowie. Zmarł 24 stycznia 2011 roku. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim.

W 1963 roku ukończył studia na [[Wydział Ceramiczny|Wydziale Ceramicznym]] Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Doktoryzował się na AGH w 1977 roku.

Pracownik AGH od 1964 roku jako asystent stażysta, w latach 1965-1969 asystent, starszy asystent 1969-1973, specjalista naukowo-techniczny 1977-1984, starszy specjalista naukowo-techniczny 1985-1990, adiunkt od 1991 roku.

Pracę zawodową w charakterze nauczyciela akademickiego łączył z działalnością naukowo-techniczną.

Autor lub współautor wielu publikacji, 6 patentów krajowych. Autor i redaktor opracowań związanych z działalnością normalizacyjną Komisji Problemowej ds. Materiałów Ogniotrwałych.

Uczestniczył w pracach Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego (oddział Materiały Ogniotrwałe), członek Polskiego Towarzystwa Mineralogicznego, działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego, rzeczoznawca SITPH w Polsce od 1980 roku, członek Polskiego Komitetu Normalizacyjnego.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka ZNP, Srebrna Odznaka SITPH, nagrody resortowe

==== Bibliografia publikacji ====
https://badapp.agh.edu.pl/autor/gruszczynski-jan-002357

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2019. Oprac. H. Sieński. Kraków 2019, s. 69-70, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 108, [foto]

====Artykuły====
* Dr inż. Jan Gruszczyński. ''Materiały Ceramiczne'' 2011, nr 2, s. 466, [foto]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 20 (26 I 2011), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 21 (27 I 2011), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 22 (28 I 2011), s. A16 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Gruszczyński, Jan Władysław}}
[[Category:Biogramy]]

Jan Władysław Gruszczyński

2023-03-06T07:41:56Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gruszczyński
|given-name=Jan Władysław
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Jan_Gruszczynski.jpg
|birth_date=23 października 1940
|birth_place=Kraków
|death_date=24 stycznia 2011
|fields=ceramika, technologia materiałów ogniotrwałych, zastosowanie ceramiki ogniotrwałej, korozja tworzyw ceramicznych
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi
|name=Jan Władysław Gruszczyński
|image_size=11022
}}
Dr inż. '''Jan Władysław Gruszczyński''' (1940–2011)

Dyscyplina/specjalności: ceramika, technologia materiałów ogniotrwałych, zastosowanie ceramiki ogniotrwałej, korozja tworzyw ceramicznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 23 października 1940 roku w Krakowie. Zmarł 24 stycznia 2011 roku. Pochowany w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim.

W 1963 roku ukończył studia na [[Wydział Ceramiczny|Wydziale Ceramicznym]] Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Doktoryzował się na AGH (1977).

Pracownik AGH od 1964 roku jako asystent stażysta, w latach 1965-1969 asystent, starszy asystent 1969-1973, specjalista naukowo-techniczny 1977-1984, starszy specjalista naukowo-techniczny 1985-1990, adiunkt od 1991 roku.

Pracę zawodową w charakterze nauczyciela akademickiego łączył z działalnością naukowo-techniczną.

Autor lub współautor wielu publikacji, 6 patentów krajowych. Autor i redaktor opracowań związanych z działalnością normalizacyjną Komisji Problemowej ds. Materiałów Ogniotrwałych.

Uczestniczył w pracach Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego (oddział Materiały Ogniotrwałe), członek Polskiego Towarzystwa Mineralogicznego, działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego, rzeczoznawca SITPH w Polsce od 1980 roku, członek Polskiego Komitetu Normalizacyjnego.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka ZNP, Srebrna Odznaka SITPH, nagrody resortowe

==== Bibliografia publikacji ====
https://badapp.agh.edu.pl/autor/gruszczynski-jan-002357

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Kto jest kim w ceramice : 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki : 1949-1999. Kraków 1999, s. 121, [foto]
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2019. Oprac. H. Sieński. Kraków 2019, s. 69-70, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 108, [foto]

====Artykuły====
* Dr inż. Jan Gruszczyński. ''Materiały Ceramiczne'' 2011, nr 2, s. 466, [foto]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 20 (26 I 2011), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 21 (27 I 2011), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2011, nr 22 (28 I 2011), s. A16 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Gruszczyński, Jan Władysław}}
[[Category:Biogramy]]

Biertułtowy

2023-03-06T07:38:22Z

Ludwika.Muller:

Hubert Gruszczyk

2023-03-06T07:29:16Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gruszczyk
|given-name=Hubert
|honorific-prefix=Prof. dr inż.
|image=Hubert Gruszczyk-1.jpg
|birth_date=7 sierpnia 1919
|birth_place=Biertułtowy
|death_date=18 sierpnia 1985
|death_place=Kraków
|fields=mineralogia, petrografia
|function=Prorektor ds. Ogólnych AGH (1964–1969)
|faculty=Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
|name=Hubert Gruszczyk
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prorektor ds. Ogólnych
|Jednostka=AGH
|Rok_od=1964
|Rok_do=1969
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy
|Rok_od=1956
|Rok_do=1960
}}
Prof. dr inż. '''Hubert Gruszczyk''' (1919–1985)

Dyscyplina/specjalności: mineralogia, petrografia

== Nota biograficzna ==

Urodził się 7 sierpnia 1919 roku w Biertułtowach (obecnie dzielnica Radlina, pow. Wodzisław Śląski), zmarł 18 sierpnia 1985 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Po ukończeniu gimnazjum w Rybniku i odbyciu rocznej służby wojskowej w Cieszynie, studiował w latach 1938–1947 w Akademii Górniczej na Wydziale Górniczym.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 roku. Ranny 19 września trafił do szpitala w Krakowie. Po leczeniu i rehabilitacji podjął studia w warunkach konspiracji na Oddziale Górniczym Technicznej Szkoły Górniczo-Hutniczo-Mierniczej. Po uzyskaniu dyplomu technika górniczego (1942), został włączony do tworzącej się nowej, podziemnej organizacji Akademii Górniczej, pod nazwą Zakład Badań Materiałów (Staatliche Technische Trufanstalt) i zatrudniony w Dziale Badań Materiałów Budowlanych pod kierunkiem dra inż. Andrzeja Bolewskiego. Uczestniczył w ratowaniu mienia Politechniki Warszawskiej i biblioteki oraz manuskryptów Karola Bohdanowicza po powstaniu warszawskim.

Od 1945 roku pracował w Akademii Górniczej jako zastępca asystenta w Katedrze Mineralogii i Petrografii [[Wydział Górniczy|Wydziału Górniczego]]. W 1947 roku uzyskał dyplom inżyniera górnika, 1950 - dyplom doktora nauk technicznych. Asystent, starszy asystent i adiunkt (do 1952 roku) na [[Wydział Geologiczno-Mierniczy| Wydziale Geologiczno-Mierniczym]].

Profesorem nadzwyczajnym został w 1962. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1973.

W latach 1953–1958 był kierownikiem Zakładu Surowców Metalicznych w Katedrze Surowców Mineralnych, w latach 1958–1966 kierownikiem Zakładu Geologii Złóż Rud, w latach 1966–1969 kierownikiem Katedry Złóż Rud. Od 1969 roku był kierownikiem Zakładu Metodyki Poszukiwania Złóż w Instytucie Mineralogii i Złóż Surowców Mineralnych. Pełnił funkcję prodziekana [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] w latach 1956–1960. Prorektor ds. ogólnych w latach 1964-1969.

Autor 133 prac prac naukowych i skryptów z zakresu mineralogii i petrografii. Członek wielu redakcji wydawnictw naukowych.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], liczne nagrody resortowe

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* 90 lat "Metalurgii" w fotografiach i wspomnieniach. Oprac. I. Suliga. Kraków 2012, s. 97, [foto]
* Hubert Gruszczyk. W: Manecki A.: Alfabet wspomnień o ludziach nauki i wydarzeniach lat minionych. Kraków 2015, s. 166
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 55
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2019. Oprac. H. Sieński. Kraków 2019, s. 66-68, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 107-108, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1970, s. 622 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====
* Bolewski A.: 40 lat pracy profesora dr inż. Huberta Gruszczyka (1919-1985). ''Gospodarka Surowcami Mineralnymi'' 1986, T. 2, z. 2, s. 121-126, [foto]
* Bolewski A.: Hubert Gruszczyk 1919-1985. ''Mineralogia Polonica'' 1986, vol. 17, nr 2, s. 73-75, [foto]
* Bolewski A.: Hubert Gruszczyk (1919-1985). ''Przegląd Geologiczny'' 1986, R. 34, nr 4, s. 228-230, [foto]
* Jaros J.: "Salamandra" - pamięci Kolegów Górników (3). ''Przegląd Górniczy'' 1988, T. 44, nr 11-12, s. 34
* Pytko S.: Największe osiągnięcie naukowców AGH po II Wojnie Światowej : pamięci naszych Profesorów Geologów. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2005, nr 141, s. 18-20

{{DEFAULTSORT:Gruszczyk, Hubert }}
[[Category:Biogramy]]

Adam Jerzy Grudziński

2023-03-01T13:35:54Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grudziński
|given-name=Adam Jerzy
|image=Adam Grudziński.jpg
|birth_date=15 kwietnia 1946
|birth_place=Kraków
|death_date=24 września 1982
|death_place=Kraków
|fields=drukarz, działacz NSZZ "Solidarność"
|unit=Biblioteka Główna
}}
'''Adam Jerzy Grudziński''' (1946-1982)

Dyscyplina/specjalności: drukarz, działacz NSZZ "Solidarność"

== Nota biograficzna ==

Urodził się 15 kwietnia 1946 roku w Krakowie. Zmarł 24 września 1982 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Od 1964 roku pracował w Wojewódzkim Zarządzie Kin - kino "Zuch" i "Wolność".
W 1967 roku ukończył Technikum Kinotechniczne i otrzymał tytuł zawodowy kinotechnik, uprawniający do wykonywania zawodu kinooperatora. W latach 1968-1971 pracował jako pierwszy operator w kinie "Związkowiec" przy Radzie Zakładowej Zakładów Budowy Maszyn i Aparatury im. Stanisława Szadkowskiego w Krakowie podlegających Związkowi Zawodowemu Metalowców w Polsce.

W 1971 roku podjął studia wieczorowe dla pracujących na Wydziale Odlewnictwa AGH. Zaliczył dwa lata studiów. 1 kwietnia 1972 roku rozpoczął pracę jako technik w Pracowni Reprograficznej [[Biblioteka Główna| Biblioteki Głównej]] AGH. 1 września 1973 roku otrzymał stanowisko fototechnika. Dwa lata później powrócił na stanowisko technika. 1 stycznia 1977 roku został starszym technikiem. W 1974 roku odbył kurs operatora maszyny Rank Xerox w Warszawie. W lutym 1975 roku, w związku z faktycznym wykonywaniem czynności związanych z obsługą i zabezpieczeniem działalności podstawowej Biblioteki, jego praca została zaliczona do działalności dydaktyczno-wychowawczej. Przez wszystkie lata pracy w Bibliotece otrzymywał pochlebne opinie.

W okresie marzec - grudzień 1973 roku, na pół etatu, wykonywał dodatkową pracę w Resortowym Ośrodku Informacji i Ochrony Patentowej Przemysłu Spożywczego w Krakowie, przy mikrofilmowaniu zbiorów patentów kanadyjskich znajdujących się w Bibliotece Głównej AGH, na wymianę z Czechosłowacją.

Od 1980 roku był bardzo zaangażowany w działalność związkową NSZZ "Solidarność" oraz działalność opozycyjną. Był przedstawicielem Biblioteki Głównej i znalazł się w grupie członków założycieli NSZZ w AGH. 19 września 1980 roku uczestniczył w zebraniu Uczelnianego Komitetu Założycielskiego w AGH. Wspierał także działalność Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od początku działalności opozycyjnej podjął z ogromnym, osobistym zaangażowaniem działalność związkową zarówno na terenie AGH, jak i w Zarządzie Regionu Małopolska, służąc Związkowi doświadczeniem poligraficzno-kserograficznym, co w okresie przed stanem wojennym nie było ani proste, ani bezpieczne. W 1981 roku został oddelegowany do pracy w Zarządzie Regionu. Jego działalność była rejestrowana przez milicję i odpowiednie komórki służby bezpieczeństwa. Kilkakrotnie był zastraszany i pobity, jak to często wówczas bywało, przez nieznanych sprawców, których nigdy nie odnaleziono. Dość szybko został zarejestrowany w kartotece osób rozpracowywanych przez organy bezpieczeństwa PRL. Jego działalność nie ograniczała się tylko do "Solidarności", współpracował też z KOR-em - Komitetem Obrony Robotników, KPN-em - Konfederacją Polski Niepodległej i RMP - Ruchem Młodej Polski. Już 22 października 1981 roku do Wydziału Paszportowego Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Krakowie wpłynęło pismo z Wydziału "C" Służby Bezpieczeństwa z poleceniem informowania w przypadku ubiegania się przez niego o paszport na wyjazd zagraniczny. W momencie wprowadzenia stanu wojennego dobiegał końca strajk studentów AGH.
W chwili wprowadzenia stanu wojennego - 13 grudnia 1981 roku - zabezpieczył sprzęt i dokumentację "Solidarności" i wywiózł ją poza Kraków. Aresztowany został 6 stycznia 1982 roku, ale zaświadczenie o internowaniu nosi datę 9 stycznia. Osadzenie w Ośrodku Odosobnienia w Załężu pod Rzeszowem nastąpiło 12 stycznia. 23 stycznia 1982 roku Prorektor ds. Nauki prof. dr hab. Andrzej Oleś wystosował do KW MO w Krakowie prośbę o udzielenie informacji, czy Adam Grudziński przebywa w dyspozycji Komendy, ponieważ od 7 stycznia był nieobecny w pracy. Odpowiedź z 9 lutego 1982 roku brzmiała: "Adam Grudziński został internowany w dniu 16.01.1982 r. decyzją Komendanta Wojewódzkiego MO w Krakowie" (podano niewłaściwą datę internowania).

Okres internowania był dla niego szczególnie przykry i bardzo niekorzystnie wpłynął na kondycję zdrowotną. Nastąpiła całkowita głuchota ucha prawego, zawroty głowy, rozpoznano chorobę wieńcową oraz chorobę nerek. Przebywał w szpitalu w Rzeszowie. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, został zwolniony 14 czerwca 1982 roku. Po opuszczeniu aresztu kontynuował działalność w strukturach konspiracyjnych NSZZ "Solidarność", w związku z tym nadal interesowała się nim Służba Bezpieczeństwa KW MO w Krakowie. Jego miejsce zamieszkania było pod obserwacją milicji i często zarządzano w nim rewizje.

24 września 1982 roku w godzinach południowych przebywał w Centrum Informatyki AGH, gdzie próbował skontaktować się ze swoimi współpracownikami z "Solidarności". Tego samego dnia około godziny 16.20 został znaleziony w domu martwy. Zmarł w wieku 36 lat, w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach.

W dzień przed jego pogrzebem w AGH, Uniwersytecie Jagiellońskim i na mieście pojawiły się klepsydry informujące o jego śmierci. Pogrzeb odbył się 1 października 1982 roku i był dużym zgromadzeniem opozycyjnym. Jego śmierć była następstwem przeżyć związanych z internowaniem. Jest zasłużony w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce i traktowany jako ofiara stanu wojennego.

W pierwszą rocznicę śmierci w kościele OO Dominikanów Pracownicy BG AGH - 25 września 1983 roku - uczestniczyli w Mszy Świętej, odprawionej w jego intencji. W dziesiątą rocznicę śmierci w holu wejściowym do Biblioteki Głównej AGH umieszczono tablicę pamiątkową, odsłoniętą w grudniu 1992 roku.

W 2019 roku otrzymał Medal "Dziękujemy za Wolność" przyznawany przez Stowarzyszenie Sieć Solidarności za "wkład w dzieło wolności, niepodległości, budowę demokratycznej i samorządnej Rzeczypospolitej" (pośmiertnie).

==== Odznaczenia i nagrody ====

Medal "Dziękujemy za Wolność"

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Dudziak-Kowalska M., Janczak B., Krawczyk J.: Nie tylko bibliotekarze... : pracownicy bibliotek Akademii Górniczo-Hutniczej w stuleciu Uczelni. Kraków 2019, s. 60-61
* Gliksman A.:: Leksykon Ludzi Małopolskiej "Solidarności". T. 2. Kraków 2017, s. 95-96, [foto]
* Kwiek J.: "Solidarność" w Akademii Górniczo-Hutniczej w latach 1980-1990. Kraków 2015, s. 16, 18-20, 33, 94, 211, 266, 323
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2020. Oprac. H. Sieński. Kraków 2020, s. 33-35, [foto]
* Od "Indeksu" do "Hutnika" : bibliografia druków ciągłych drugiego obiegu wydawniczego w Krakowie i Małopolsce 1976-1990. Wstęp i oprac. A. Roliński, A. Dróżdż, W. Marchewczyk. Kraków 2019, s. 21, 98, 182
* Siwik A., Artymiak R., Kwiek J:. "Na podstawie wydanych przez obywatela ministra dyspozycji..." : Akademia Górnicza i Akademia Górniczo-Hutnicza w powojennej rzeczywistości 1945-1989/1990 : dokumenty. T. [3]. Kraków 2016, 322
* Stan wojenny w Małopolsce : relacje i dokumenty. Oprac. Z. Solak, J. Szarek. Kraków 2005, s. 204, 412

==== Artykuły ====

* [[Media:Tablice - Adam Grudzinski. Biuletyn AGH nr 100.pdf|Sieński H.: Adam Grudziński : tablice - pamięć wiecznie żywa - część 35. ''Biuletyn AGH'' 2016, nr 100, s. 19-21, [foto]]]

==== Inne ====

* Informacje od p. Anny Grudzińskiej - żony, dotyczące działalności opozycyjnej [inf. z dnia 30.03.2016]

{{DEFAULTSORT:Grudziński, Adam Jerzy}}

[[Category:Biogramy]]
[[Category:Bibliotekarze]]

Giennadij Grigoriewicz-Piwniak

2023-03-01T13:07:44Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grigoriewicz-Piwniak
|given-name=Giennadij
|honorific-prefix=Prof.
|image=Giennadij_Piwniak.jpg
|birth_date=23 października 1940
|birth_place=Aleksandria (Ukraina)
|fields=elektromechanika, elektrotechnika, energetyka
|dhc_year=1999
|dhc_reason=za całokształt osiągnięć w dziedzinie elektrotechniki, a w szczególności elektryfikacji przemysłu górniczego oraz znamienity wkład we współpracę pomiędzy Akademią Górniczą w Dniepropietrowsku i Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, która służy rozwojowi nauki i normalizacji stosunków między narodami ukraińskim i polskim
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
}}
Prof. '''Giennadij Grigoriewicz-Piwniak''' (1940-)

(Геннадий Григорьевич Пивняк)

Dyscyplina/specjalności: elektromechanika, elektrotechnika, energetyka

== Nota biograficzna ==
Urodził się 23 października 1940 roku w Aleksandrii (Олександрія) w Ukrainie.

W latach 1958–1963 studiował w Instytucie Górniczym w Dniepropietrowsku. W 1963 roku został inżynierem górnikiem-elektromechanikiem. W 1965 roku został przyjęty na studia doktoranckie w Katedrze Elektryfikacji Robót Górniczych i Przedsiębiorstw Przemysłowych, w 1969 roku został mianowany docentem. W 1976 roku został powołany na stanowisko kierownika tej Katedry. W 1981 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych (odpowiednik habilitacji w Polsce), profesor od 1983 roku.

W 1981 roku objął funkcję prorektora ds. kształcenia Instytutu Górniczego w Dniepropietrowsku, w 1982 roku wybrano go rektorem tego Instytutu.

Jest twórcą szkoły naukowej w zakresie problematyki elektryfikacji zakładów górniczych od wytwarzania energii poprzez jej przesył, do konstrukcji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w kopalniach i zakładach górniczych.

Autor ok. 150 publikacji naukowych, 52 patentów i innych opracowań.

W 1986 roku z jego inicjatywy nawiązano współpracę z AGH. Wspiera organizacje polonijne w Dniepropietrowsku.

Członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce, Akademii Nauk Inżynierskich Ukrainy od 1991 roku, członek rzeczywisty Akademii Nauk Ukrainy od 1997 roku. Pełni wiele funkcji w organizacjach międzynarodowych, gremiach ekspertów i organach opiniodawczo-decyzyjnych, m.in.: członek Kolegium Ministerstwa Edukacji, Europejskiego Stowarzyszenia ds. Kształcenia Inżynierów (SEFI), Międzynarodowej Asocjacji ds. Ekonomii Elektroenergetyki, ekspert ONZ ds. technologii w przemyśle węglowym. Ponadto członek kilku kolegiów redakcyjnych czasopism.

Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie 1999.

==== Odznaczenia i nagrody ====

Nagroda Narodowej Akademii Nauk Ukrainy im. S. A. Lebiediewa (1996), Nagroda Państwowa Ukrainy (1998), „Złota Odznaka” Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego w Polsce i inne

== Źródła do biogramu ==

==== Artykuły ====

* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 28.04.1999], s. 1, 9, [30]
* Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH Profesorowi Gienadijowi Grigoriewiczowi Piwniakowi - tekst laudacji wygłoszonej, w imieniu zmarłego prof. Ryszarda Kozioła, przez prof. Stanisława Witkowskiego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 70, s. 45-47, [foto]

==== Inne ====

* Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH
* Пивняк, Геннадий Григорьевич [on line] [przeglądany 08.02.2017]. Dostępny w: https://goo.gl/9uyLSH
* Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowie Giennadijemu G. Piwniakowi

{{DEFAULTSORT: Grigoriewicz-Piwniak, Giennadij}}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

'''''stan na dzień 01.03.2023'''''

Karol Greń

2023-03-01T13:01:27Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Greń
|given-name=Karol
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Karol_Gren.jpg
|birth_date=16 września 1926
|birth_place=Zabłocie
|death_date=14 kwietnia 1991
|fields=geodezja górnicza
|function=Prodziekan Wydziału Geodezji Górniczej (1987–1990)
|faculty=Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi
|name=Karol Greń
|image_size=12552
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Geodezji Górniczej
|Rok_od=1987
|Rok_do=1990
}}
Prof. dr hab. inż. '''Karol Greń''' (1926–1991)

Dyscyplina/specjalności: geodezja górnicza

== Nota biograficzna ==

Urodził się 16 września 1926 roku w Zabłociu, zmarł 14 kwietnia 1991 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1955 roku ukończył studia na Wydziale Geologiczno-Mierniczym AGH.

Z Akademią Górniczo-Hutniczą związany był w latach 1955-1991.

W 1955 roku podjął pracę w Katedrze Geodezji Wyższej i Obliczeń Geodezyjnych na [[Wydział Geologiczno-Mierniczy|Wydziale Geologiczno-Mierniczym]] AGH, początkowo jako inżynier robót mierniczych, od 1957 roku jako asystent.

W 1964 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych, w 1973 roku doktora habilitowanego w zakresie geodezji górniczej. W 1988 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Adiunkt w Zakładzie Rachunku Wyrównawczego i i Metod Obliczeń Instytutu Geodezji AGH (1964-1975), docent w Instytucie Kształtowania i Ochrony Środowiska AGH (1975-1988), kierownik Zakładu Szkód Górniczych (1978-1991), zastępca dyrektora Instytutu Kształtowania i Ochrony Środowiska (1981-1982), Prodziekan [[Wydział Geodezji Górniczej |Wydziału Geodezji Górniczej]] AGH (1987–1990).

Autor 35 publikacji, w tym 2 książek i 3 patentów.

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], Srebrna Odznaka za zasługi dla Geodezji i Kartografii, nagrody resortowe

== Źródła do biogramu ==

====Książki====
* Księga tytułów i stopni naukowych : uzyskanych na Wydziale Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska w latach 1951-2001. [AGH]. Red. J. Bernasik. Kraków 2001, s. 26-27, [foto]
* Rys historyczny Wydziału Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska. [Red. Z. Niedojadło et al.]. Kraków 2001, s. 29-31, 32-53
* Vademecum Krakowskie 92. Red. T. Gugała, R. Kantor, J. Paluch. Stan z dn. 30.10.1991. Kraków 1991, s. 103
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 107, [foto]

====Artykuły====
* Chmura K., Dziura T.: Wspomnienie o prof. dr hab. inż. Karolu Greniu. ''Przegląd Górniczy'' 1992, t. 48, nr 2, s. 31-32, [foto]
* Gocał J.: Etapy rozwoju Wydziału Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska AGH w latach 1951-2006. Geodezja : półrocznik AGH 2006, T. 12, z. 2/1, s. 35-55, [foto]
* Profesor dr hab. inż. Karol Greń : (1926-1991). ''Zeszyty Naukowe AGH'' ; nr 1425. [Seria] ''Sozologia i Sozotechnika'' 1991, z. 33, s. 9-11
* Profesor dr hab. inż. Karol Greń (1926-1991) : nekr. ''Karta Groni'' 1993, nr 17, s. 207-209

{{DEFAULTSORT:Greń, Karol }}
[[Category:Biogramy]]

Elżbieta Greiner-Wrona

2023-03-01T12:52:32Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Greiner-Wrona
|given-name=Elżbieta
|honorific-prefix=Dr inż.
|image=Elżbieta Geiner-Wrona.jpg
|birth_date=22 czerwca 1951
|birth_place=Kraków
|death_date=1 stycznia 2022
|fields=inżynieria materiałowa, inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia szkła, korozja szkła, reakcje powierzchniowe, konserwacja szkła
|faculty=Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
|awards=Srebrny Krzyż Zasługi
}}
Dr inż. '''Elżbieta Greiner-Wrona''' (1951-2022)

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, inżynieria chemiczna, technologia chemiczna, technologia szkła, korozja szkła, reakcje powierzchniowe, konserwacja szkła

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 22 czerwca 1951 roku w Krakowie. Zmarła 1 stycznia 2022 roku. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1969 roku ukończyła VI Liceum Ogólnokształcące im. A. Mickiewicza w Krakowie.

W 1974 roku ukończyła studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH.

W latach 1974-1990 pracowała w Instytucie Szkła i Ceramiki, jako starszy asystent w Pracowni Szkieł Barwionych i Pigmentów.

Ukończyła studia podyplomowe na Wydziale Nauki o Materiałach i Inżynierii w University of Florida.

W 1990 roku rozpoczęła pracę w Katedrze Szkła i Emalii [[Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki|Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki]] AGH. Następnie była związana z Katedrą Technologii Szkła i Powłok Amorficznych.

W 1999 roku na podstawie pracy "Szkła sensorowe dla ochrony zabytków", napisanej pod kierunkiem profesora Leszka Stocha, uzyskała stopień doktora.

Zajmowała się badaniem reakcji powierzchniowych na szkle, w aspekcie korozji szkła, zarówno wykopaliskowego, historycznego, jak i współczesnego. Celem tych badań było wyszukiwanie optymalnych wariantów zabezpieczenia szkieł przed szkodliwymi wpływami różnego pochodzenia. Wyniki prowadzonych prac prezentowała na konferencjach krajowych i zagranicznych. Uczestniczyła w pracach komitetów organizacyjnych przy cyklicznie przygotowywanych konferencjach o charakterze międzynarodowym oraz seminariach o zasięgu krajowym.

Prowadziła wykłady na uniwersytetach w Genui, Turynie i Modenie.

Była opiekunką wielu pokoleń studentów, promotorką kilkudziesięciu prac magisterskich i projektów inżynierskich.

Autorka ponad 100 publikacji oraz 2 patentów.

Była członkinią Naczelnej Organizacji Technicznej, Polskiego Towarzystwa Ceramicznego, Polskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych, AIHV - Asociation Internationale pour L'Histoire du Verre, Towarzystwa Miłośników Witraży.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Srebrny Krzyż Zasługi]], Nagroda Ministra Przemysłu, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH.

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/greiner-wrona-elzbieta-002379

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 2. Pion hutniczy. Kraków 1979, s. 232
* Kto jest kim w ceramice : 50-lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1949-1999. [AGH]. Kraków : 1999, s. 141-142, [foto]
* [Skład Osobowy AGH … 1994]. Kraków 1994, s. 279
* [Skład Osobowy AGH … 2003]. Kraków 2003, s. 83, 262
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 106-107, [foto}

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 3 (5-6 I 2022), s. A16 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 4 (7 I 2022), s. 36 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2022, nr 6 (10 I 2022), s. 18 [nekr.]
* Stabryła A., Konsorski A.: Elżbieta Greiner-Wrona (1951-2022) - wspomnienie. ''Biuletyn AGH'' 2022, nr 168, s. 34, [foto]
* Stabryła A., Konsorski A.: Elżbieta Greiner-Wrona (1951-2022) - wspomnienie. ''Vivat Akademia : AGH'' 2022, nr 25, s. 34, [foto]

==== Inne ====

* Dr inż. Elżbieta Greiner-Wrona | Biuletyn Informacji Publicznej [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: http://bip.us.edu.pl/dr-inz-elzbieta-greiner-wrona
* Nauka w sukurs konserwatorom zabytków / Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/nauka/info/article/nauka-w-sukurs-konserwatorom-zabytkow/
* Wydarzenia - WIMIC AGH [online] [przeglądany 14.01.2022]. Dostępny w: https://www.ceramika.agh.edu.pl/pl/wimic-wydarzenia

{{DEFAULTSORT:Greiner-Wrona, Elżbieta}}

[[Category:Biogramy]]

Mirosław Roman Gregoraszczuk

2023-03-01T12:36:25Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Gregoraszczuk
|given-name=Mirosław Roman
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Miroslaw_Gregoraszczuk.jpg
|birth_date=27 sierpnia 1930
|birth_place=Kołomyja
|death_date=20 marca 2004
|death_place=Kraków
|fields=metalurgia i odlewnictwo, mechanizacja i automatyzacja odlewni
|function=Kierownik Katedry Mechanizacji, Automatyzacji i Projektowania Odlewni AGH (1993–2000)
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|name=Mirosław Roman Gregoraszczuk
|image_size=9321
}}
Prof. dr hab. inż. '''Mirosław Roman Gregoraszczuk''' (1930–2004)

Dyscyplina/specjalności: metalurgia i odlewnictwo, mechanizacja i automatyzacja odlewni

== Nota biograficzna ==

Urodził się 27 sierpnia 1930 roku w Kołomyi. Zmarł 20 marca 2004 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Absolwent AGH (1956), doktor nauk technicznych (1964), doktor habilitowany (1972), profesor (1978), prof. zw. od 1992 roku.

Kierownik Zakładu Mechanizacji Odlewni [[Wydział Odlewnictwa|Wydziału Odlewnictwa]] (1975–1993), kierownik Katedry Mechanizacji, Automatyzacji i Projektowania Odlewni w latach 1993–2000.

Badania: analiza działania maszyn formierskich, opracowanie i opanowanie metodyki i techniki badań mechanizmów wibro-uderzeniowych, analiza porównawcza wstrząsarek; teoria działania i badania nowoczesnych odmian przenośników i podajników (aeracyjne, sfluidyzowanego nosiwa, wibracyjne, śrubowe, przewodowe), nowe podwieszone środki transportu wewnętrznego; reologia i sedymentacja; analiza, metody i kryteria oceny oraz usprawnianie działania linii odlewniczych; analiza rozwiązań mechanizacji transportu w odlewniach.

Autor 140 publikacji, 1 książki, 4 podręczników akademickich, 7 patentów, 12 ekspertyz. Promotor 8 prac doktorskich.

Członek Komisji Metalurgiczno-Odlewniczej PAN, Oddział w Krakowie.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Nagroda Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, odznaka "Za zasługi dla rozwoju krajowego przemysłu maszynowego", medal "Za zasługi w rozwoju Vysokej Skoly Technickej w Kosicach"

==== Bibliografia publikacji ====
https://badap.agh.edu.pl/autor/gregoraszczuk-miroslaw-003111

== Źródła do biogramu ==
====Książki====

* XXVIII konferencja naukowa z okazji Święta Odlewnika 2004. Kraków 2004, s. 94-95, [foto]
* Non omnis moriar… : groby profesorów AGH Cmentarz Rakowicki. Z. 2019. Oprac. H. Sieński. Kraków 2019, s. 64-65, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 1 : A-G. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 1998, s. 517, [foto]

====Artykuły====
* Wrona R.: Profesor Mirosław Gregoraszczuk : wspomnienie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2004, nr 132/133, s. 19, [foto]
* Wspomnienie pośmiertne o prof. zw. dr. hab. inż. Mirosławie Gregoraszczuku. ''Archiwum Technologii Maszyn i Automatyzacji'' 2004, vol. 24, nr 3 spec., s. 230, [foto]

{{DEFAULTSORT:Gregoraszczuk, Mirosław Roman}}
[[Category:Biogramy]]

Wojciech Grega

2023-03-01T12:31:35Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grega
|given-name=Wojciech
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Wojciech Grega.jpg
|birth_date=21 września 1948
|birth_place=Kraków
|fields=automatyka i robotyka, automatyka, sterowanie w czasie rzeczywistym, sterowanie cyfrowe, układy nieliniowe, sterowanie rozproszone, sieci przemysłowe, optymalizacja, integracja systemów
|function=Prodziekan Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki (1994-1996)
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Inżynierii Biomedycznej
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki
|Rok_od=1994
|Rok_do=1996
}}
Prof. dr hab. inż. '''Wojciech Grega''' (1948-)

Dyscyplina/specjalności: automatyka i robotyka, automatyka, sterowanie w czasie rzeczywistym, sterowanie cyfrowe, układy nieliniowe, sterowanie rozproszone, sieci przemysłowe, optymalizacja, integracja systemów

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 września 1948 roku w Krakowie.

W latach 1966-1972 odbył studia na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH, uzyskując tytuł magistra inżyniera elektryka.

W 1972 roku uzyskał dyplom na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH. W latach 1972-1975 był słuchaczem Studium Doktoranckiego przy Wydziale.

W 1975 roku podjął pracę w Zakładzie Cybernetyki i Teorii Sterowania Instytutu Informatyki i Automatyki [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki|Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki]] AGH.

W 1976 roku na podstawie pracy "Aproksymacja wybranej klasy obiektów o parametrach rozłożonych modelem dyskretnym" uzyskał doktorat. Od 1977 roku był zatrudniony na stanowisku adiunkta.

Odbył krajowe staże przemysłowe i zagraniczne staże naukowe m.in. w Szwecji, Kanadzie i Wielkiej Brytanii.

W 1994 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego.

W latach 1994-1996 był prodziekanem Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki.

Od roku 1998 był Kierownikiem Laboratorium Sterowania w Katedrze Automatyki AGH. Od 2002 roku jest przewodniczącym Wydziałowej Komisji ds. Kształcenia Wydziału EAIiE.

W 2005 roku otrzymał tytuł naukowy profesora.

Kierował projektami krajowymi (KBN, MNiE) i zagranicznymi (EU).

Autor i współautor około 100 publikacji, w tym 4 książek i 2 skryptów. Jego prace dotyczą metod sterowania komputerowego i optymalizacji, a w szczególności algorytmów sterowania cyfrowego, sterowania rozproszonego, modelowania i optymalnego sterowania systemami wytwarzania i przesyłu energii. Opublikował także szereg prac z zakresu metodyki kształcenia w szkołach wyższych.

Od 1999 redaktor miesięcznika "Pomiary, Automatyka, Robotyka".

Członek Komisji Nauk Technicznych PAU, IEEE, od 2003 reprezentant Polski w zarządzie stowarzyszenia European Association for Education in Electrical and Information Engineering, ekspert Unii Europejskiej, Zespołu Teorii Sterowania przy Komitecie Automatyki i Robotyki PAN, Komisji Nauk PAU.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]

==== Bibliografia publikacji ====
https://badap.agh.edu.pl/autor/grega-wojciech-001059

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy Akademii Górniczej … 1978/79]. Kraków 1979, s. 97
* Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 96, [foto]
* Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 104, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 106, [foto]

==== Inne ====

* Grega Wojciech, prof. - Smart Grid - AGH [online] [przeglądany 2.07.2020]. Dostępny w: http://www.smartgrid.agh.edu.pl/index.php/sylwetki-wykladowcow/99-prof-wojciech-grega

{{DEFAULTSORT:Grega, Wojciech}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 01.03.2023'''''

Alan Lindsay Greer

2023-03-01T11:15:19Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Greer
|given-name=Alan Lindsay
|honorific-prefix=Prof.
|image=Alan Lindsay Greer.jpg
|birth_date=19 czerwca 1955
|birth_place=Ballymena
|fields=materiałoznawstwo
|dhc_year=2014
|dhc_reason=za wybitny wkład w rozwój metalurgii i inżynierii materiałowej oraz wieloletnią współpracę naukową i promocję AGH w międzynarodowym środowisku naukowym
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
}}
Prof. '''Alan Lindsay Greer''' (1955-)

Dyscyplina/specjalności: materiałoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 19 czerwca 1955 roku w Ballymena (hrabstwo Antrim) w Irlandii Północnej.

Tytuł magistra (Master of Arts, 1976) i doktora (Doctor of Philosophy, 1979) otrzymał w University of Cambridge.
W 2001 roku uzyskał tytuł profesora (Professor of Materials Science).

Od 1979 roku pracownik University of Cambridge (Department of Materials Science and Metallurgy). W latach 2001-2006 pełnił funkcję zastępcy dyrektora, a następnie w latach 2006-2013 dyrektora Department of Materials Science and Metallurgy University of Cambridge.

Pełnił funkcję profesora wizytującego w Grenoble (Institut National Polytechnique de Grenoble) i w Centrum Studiów Jądrowych (Centre d'Etudes Nucleaires),
nadano mu także tytuł "wybitnego profesora wizytującego" (Distinguished Visiting Professor) Centre for Materials Innovation University of Washington. Wykładał na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Wiedeńskiego oraz pełnił funkcję profesora doradcy na Uniwersytecie Chongqing (Chiny).

Autor licznych publikacji, w tym kilku książek.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Pilkington Teaching Prize University of Cambridge, Light Metal and Cast Shop Technology Award TMS (USA), Cook-Ablett Award, Hume-Rothery Prize, Griffith Medal Institute of Materials, Minerals and Mining, medal ISMANAM, medal pamiątkowy Honda Kotara Uniwersytetu Tohoku, Lee Hsun-Prize Lecture Award Chinese Academy of Sciences, nagroda Rektora AGH, Bruce Chalmers Award TMS (USA) oraz inne

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====
* Prof. Alan Lindsay Greer Doktorem Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków, 26 września 2014 r. Kraków 2014, 64, [2] s.

==== Artykuły ====
* Prof. Alan Lindsay Greer Doktorem Honoris Causa AGH. 26 września 2014. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 82, s. 7, [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 29.01.2014], s. 2, 8-10, 32
==== Inne ====
* CV of Professor A.L . Greer (Head of Dept of Materials & Metallurgy, University of Cambridge UK) [online] [przeglądany 10.12.2015]. Dostępny w: http://bmg-rtn.inpg.fr/participants/cv%20pdf%20rtn/CV-Greer.pdf

{{DEFAULTSORT:Greer, Alan Lindsay}}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

'''''stan na dzień 23.01.2017'''''

Alan Lindsay Greer

2023-03-01T11:14:57Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Greer
|given-name=Alan Lindsay
|honorific-prefix=Prof.
|image=Alan Lindsay Greer.jpg
|birth_date=19 czerwca 1955
|birth_place=Ballymena
|fields=materiałoznawstwo
|dhc_year=2014
|dhc_reason=za wybitny wkład w rozwój metalurgii i inżynierii materiałowej oraz wieloletnią współpracę naukową i promocję AGH w międzynarodowym środowisku naukowym
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
}}
Prof. '''Alan Lindsay Greer''' (1955-)

Dyscyplina/specjalności: materiałoznawstwo

== Nota biograficzna ==

Urodził się 19 czerwca 1955 roku w Ballymena (hrabstwo Antrim) w Irlandii Północnej..

Tytuł magistra (Master of Arts, 1976) i doktora (Doctor of Philosophy, 1979) otrzymał w University of Cambridge.
W 2001 roku uzyskał tytuł profesora (Professor of Materials Science).

Od 1979 roku pracownik University of Cambridge (Department of Materials Science and Metallurgy). W latach 2001-2006 pełnił funkcję zastępcy dyrektora, a następnie w latach 2006-2013 dyrektora Department of Materials Science and Metallurgy University of Cambridge.

Pełnił funkcję profesora wizytującego w Grenoble (Institut National Polytechnique de Grenoble) i w Centrum Studiów Jądrowych (Centre d'Etudes Nucleaires),
nadano mu także tytuł "wybitnego profesora wizytującego" (Distinguished Visiting Professor) Centre for Materials Innovation University of Washington. Wykładał na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Wiedeńskiego oraz pełnił funkcję profesora doradcy na Uniwersytecie Chongqing (Chiny).

Autor licznych publikacji, w tym kilku książek.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Pilkington Teaching Prize University of Cambridge, Light Metal and Cast Shop Technology Award TMS (USA), Cook-Ablett Award, Hume-Rothery Prize, Griffith Medal Institute of Materials, Minerals and Mining, medal ISMANAM, medal pamiątkowy Honda Kotara Uniwersytetu Tohoku, Lee Hsun-Prize Lecture Award Chinese Academy of Sciences, nagroda Rektora AGH, Bruce Chalmers Award TMS (USA) oraz inne

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====
* Prof. Alan Lindsay Greer Doktorem Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Kraków, 26 września 2014 r. Kraków 2014, 64, [2] s.

==== Artykuły ====
* Prof. Alan Lindsay Greer Doktorem Honoris Causa AGH. 26 września 2014. ''Biuletyn AGH'' 2014, nr 82, s. 7, [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 29.01.2014], s. 2, 8-10, 32
==== Inne ====
* CV of Professor A.L . Greer (Head of Dept of Materials & Metallurgy, University of Cambridge UK) [online] [przeglądany 10.12.2015]. Dostępny w: http://bmg-rtn.inpg.fr/participants/cv%20pdf%20rtn/CV-Greer.pdf

{{DEFAULTSORT:Greer, Alan Lindsay}}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

'''''stan na dzień 23.01.2017'''''

Michał Grażyński

2023-03-01T11:05:54Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grażyński
|given-name=Michał
|honorific-prefix=Dr
|image=Michal_Grazynski.jpg
|birth_date=12 maja 1890
|birth_place=Gdów
|death_date=10 grudnia 1965
|death_place=Londyn
|fields=historia
|awards=Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi
|dhc_year=1937
|dhc_reason=za zasługi na polu utrwalenia polskości na terenie Polskiego Zagłębia
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Michał Grażyński
|image_size=8541
}}
Dr '''Michał Grażyński''' (1890–1965)

wojewoda śląski w latach 1929–1939, działacz polityczny i społeczny na Górnym Śląsku

Dyscyplina/specjalności: historia

== Nota biograficzna ==

Urodził się 12 maja 1890 roku w Gdowie koło Myślenic. Zmarł tragicznie 10 grudnia 1965 roku w Londynie. Pochowany na Putney Vale Cemetery.

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując doktoraty filozofii i prawa.

Podczas I wojny światowej organizował POW (Polska Organizacja Wojskowa) na Górnym Śląsku. Uczestniczył w II i III powstaniu śląskim. W znacznym stopniu przyczynił się do wszechstronnego rozwoju Śląska. W działalności politycznej był przeciwnikiem separatyzmu dzielnicowego. Zwolennik Józefa Piłsudskiego, współorganizator Związku Naprawy Rzeczypospolitej, w 1928 roku współtwórca Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy; zwalczany przez Chrześcijańską Demokrację, Lewiatana i konserwatystów. We wrześniu 1939 roku mianowany ministrem propagandy w rządzie Felicjana Sławoja Składkowskiego.

W latach 1931–1939 był przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego, w latach 1946–1960 przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego poza Granicami.

Od października 1939 roku we Francji, od 1940 roku na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był jednym z założycieli i działaczem powstałej w 1944 roku Ligi Niepodległości Polski.

==== Odznaczenia i nagrody ====
Medal Srebrny Virtuti Militari, [[Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], Krzyż Niepodległości, Krzyż Walecznych, [[Złoty Krzyż Zasługi]], Złoty Krzyż Akademicki Polskiej Akademii Literatury, Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I klasy, Krzyż Obrony Lwowa, Złota Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej I stopnia, dwukrotnie Odznaka "Srebrny Wilk", Order Korony Jugosłowiańskiej II klasy, Order Korony Włoch III klasy

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====
* Encyklopedia popularna PWN. Wyd. 23 zm. i uzup. Warszawa 1993, s. 271
* Kamiński A.: Michał Grażyński 1890-1965 : (nie dokończona biografia). Kraków 1994, [foto]
* Łączewski J.: Michał Grażyński (1890-1965) : sylwetka polityka. Częstochowa 2000, [foto]
* Marszałek L.: O Michale Grażyńskim : wspomnienia i refleksje. Katowice 1990, [foto]
* Materiały Informacyjne [nr 4]. Komisja Propagandowa Komitetu Obchodu 50-lecia AGH. Kraków 1969, s. 96
* Musialik W.: Michał Tadeusz Grażyński 1890-1965 : biografia polityczna. Opole 1989, [foto]
* Nowa encyklopedia powszechna PWN. T. 2 : D-H. Warszawa 1995, s. 609
* Rechowicz H.: Wojewoda śląski dr Michał Grażyński [1890-1965]. Warszawa 1988, [foto]
* Wielka encyklopedia PWN. [T.] 10 : gazy cieplarniane - guna. Warszawa 2002, s. 408
* Zieliński W.: Michał Grażyński 1980-1965, wojewoda śląski. Katowice 1986, [foto]

==== Artykuły ====
* Katelbach T.: ZET. ''Zeszyty Historyczne'' 1968, z. 13
* Marszałek L.: Michał Grażyński [1890-1965]. ''Zeszyty Historyczne'' 1983, z. 64, s. 91-131
* Nadanie doktoratów honorowych przez Wydział Górniczy Akademii Górniczej w Krakowie. ''Przegląd Górniczo-Hutniczy'' 1938, t. 30, nr 1, s. 1-10, [foto]
* Wykaz osób, które otrzymały Doktoraty Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 18
* Zieliński W.: Włodarz śląski : sylwetka polityczna Michała Grażyńskiego (12.V.1890-10.XII.1965). ''Poglądy'' 1982, R. 20, nr 23, s. 1, 4-5

==== Inne ====
* Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH

{{DEFAULTSORT:Grażyński, Michał }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Maciej Władysław Grabski

2023-02-21T09:04:09Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grabski
|given-name=Maciej Władysław
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Maciej_Grabski.jpg
|birth_date=20 czerwca 1934
|birth_place=Grabków
|death_date=12 lutego 2016
|death_place=Warszawa
|fields=budowa polikryształów, badanie struktury granic ziarn w metalach
|awards=Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
|dhc_year=1999
|dhc_reason=za wybitne osiągnięcia naukowe w zakresie inżynierii materiałowej oraz znaczący wkład w rozwój kadry naukowej AGH
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
}}
Prof. dr hab. '''Maciej Władysław Grabski''' (1934-2016)

Dyscyplina/specjalności: budowa polikryształów, badanie struktury granic ziarn w metalach

== Nota biograficzna ==

Urodził się 20 czerwca 1934 roku w Grabkowie. Zmarł 12 lutego 2016 roku w Warszawie. Pochowany na Starych Powązkach.

Absolwent Politechniki Warszawskiej z 1960 roku ze specjalnością metaloznawstwo. W 1967 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1973 roku doktora habilitowanego. Profesorem nadzwyczajnym został w 1979 roku, a zwyczajnym w 1989 roku.

Pracownik Politechniki Warszawskiej. Wieloletni kierownik Zakładu Podstaw Nauki o Materiałach tej uczelni. W latach 1992-2005 Prezes Zarządu Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Do 2012 roku członek Rady Fundacji, później członek honorowy.

Specjalizował się w zakresie nauki o materiałach, zajmując się głównie związkami pomiędzy strukturą granic ziarn a właściwościami metali, oddziaływaniem dyslokacji z granicami oraz stabilnością mikrostruktury.

Autor publikacji ponad 70 prac naukowych. Promotor ok. 15 prac doktorskich.

Członek Polskiej Akademii Nauk. W latach 1991–1994 przewodniczył Zespołowi Nauk Technicznych w Komisji Badań Podstawowych Komitetu Badań Naukowych, a w latach 1994–1997 był wiceprzewodniczącym Komisji Badań Stosowanych. Należał do Zespołu ds. Etyki w Nauce przy Ministrze Nauki (2000–2008, od 2004 jako jego przewodniczący). W 2011 objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji ds. Etyki w Nauce PAN na okres trzyletniej kadencji, ponownie powołany w 2014 roku. W latach 1992–2005 był prezesem Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk.

Doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej (2001).

==== Odznaczenia i nagrody ====
[[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], Wielki Krzyż Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec, Nagroda im. Erazma i Anny Jerzmanowskich i inne

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* 90 lat "Metalurgii" w fotografiach i wspomnieniach. Oprac. I. Suliga. Kraków 2012, s. 65-66, [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 1: A–G. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa [ca 1998], s. 513, [foto]

==== Artykuły ====

* ''Dziennik Polski'' 2016, nr 39 (17 II 2016), s. A11 [nekr.]
* Grabski M. W.: O nauce w Polsce - zamyślenie. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 68, s. 28-30, [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH''... 24.03.1999], s. 1, 7, [22]
* Uroczystość nadania doktoratu honoris causa AGH prof. Maciejowi Grabskiemu - 25 czerwca 1999 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1999, nr 68, s. 20, [foto]

==== Inne ====

* Na podstawie materiałów Muzeum Historii AGH
* Prof. dr hab. Maciej W. Grabski [online] [przeglądany 21.11.2016]. Dostępny w: http://www.fnp.org.pl/o_fundacji/prof-maciej-w-grabski/
* Zmarł Maciej Grabski... [online] [przeglądany 21.11.2016]. Dostępny w: http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news,408428,zmarl-maciej-grabski-wspoltworca-fundacji-na-rzecz-nauki-polskiej.html

{{DEFAULTSORT:Grabski, Maciej Władysław}}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Teresa Grabowska

2023-02-21T08:59:54Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grabowska
|given-name=Teresa
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Teresa Grabowska.jpg
|birth_date=28 sierpnia 1938
|birth_place=Zbaraż
|fields=geologia, geofizyka stosowana, magnetometria, grawimetria
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Prof. dr hab. inż. '''Teresa Grabowska''' (1938-)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka stosowana, magnetometria, grawimetria

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 28 sierpnia 1938 roku w Zbarażu.

W 1961 roku ukończyła Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH i otrzymała dyplom magistra inżyniera geologii – specjalność: geofizyka poszukiwawcza.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie Grawimetrii i Magnetometrii Poszukiwawczej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1968 roku na podstawie pracy "Wykorzystanie funkcji E i F do interpretacji danych grawimetrycznych i magnetycznych nad wybranymi strukturami geologicznym" uzyskała stopień doktora nauk technicznych.

W latach 1969-1971 była kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych w Instytucie Geofizyki Stosowanej i Poszukiwań Naftowych Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego, następnie w latach 1972-1974 była kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych i Informatyki w Międzyresortowym Instytucie Geofizyki Stosowanej i Geologii Naftowej tego samego Wydziału.

W 1978 roku na podstawie rozprawy "Korelacja anomalii grawimetrycznych z budową geologiczną centralnej części obszaru lubelskiego" uzyskała stopień doktora habilitowanego w specjalności geofizyka stosowana.

W 1990 roku otrzymała tytuł profesora nauk przyrodniczych i objęła stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Geofizyki na Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska AGH.

Jest jednym z niewielu specjalistów z zakresu geofizycznych pól potencjalnych (magnetometria i grawimetria) w Polsce. W ciągu swej pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej zajmowała się m. in. zastosowaniem grawimetrii i magnetometrii w problematyce geologicznej (zagadnienia surowcowe, elementy budowy tektonicznej wybranych rejonów Polski). Brała czynny udział w badaniach głębokiej struktury skorupy i górnego płaszcza Ziemi środkowej Europy, realizowanych we współpracy z Instytutem Geofizyki PAN. Obiektem jej badań były również długookresowe zmiany ziemskiego pola magnetycznego na obszarze Polski.

Od połowy lat 70-tych aktywnie uczestniczyła w realizacji międzyresortowego projektu badawczego ”Geodynamika obszaru Polski” prowadząc badania nad związkiem anomalii grawimetrycznych z budową i miąższością skorupy ziemskiej na obszarze Polski. Rozwijając w latach 80-tych i 90-tych działalność naukową w tej dziedzinie przy współpracy z Instytutami Geofizyki PAN, a także słowackiej, białoruskiej i ukraińskiej Akademii Nauk przyczyniła się do uzyskania nowych informacji odnośnie struktury górnego płaszcza w środkowej Europie, wskazując na zróżnicowanie gęstości skał górnego płaszcza na obszarze Polski.

Uczestniczyła w realizacji międzynarodowych projektów EUROPROBE, POLONAISE’97, CELEBRATION 2000. Równolegle kontynuowała 50-letnie cykliczne badania ziemskiego pola magnetycznego, których celem było rozpoznanie względnych, lokalnych zmian wiekowych na tle budowy geologicznej obszaru Polski.

W ramach grantów KBN i działalności statutowej zajmowała się wykorzystaniem metod grawimetrycznej i magnetycznej w rozpoznawaniu elementów głębokiej budowy geologicznej różnych regionów Polski (południowo-wschodnia Polska, Karpaty Zachodnie, północno–zachodnia Polska, południowy Bałtyk).

W latach 80-tych, jako jeden z redaktorów naukowych "Słownika Geofizyki Geologicznej" (działy Magnetometria Poszukiwawcza i Kompleksowe Badania Geofizyczne) czynnie uczestniczyła w jego realizacji. Słownik był publikowany w 1980 roku w kolejnych sześciu zeszytach czasopisma ”Technika Poszukiwań Geologicznych”. W latach 90-tych była inicjatorką wprowadzenia do zajęć dydaktycznych przedmiotu ”Magnetometrii Środowiska”. Zainteresowania tą dziedziną wiedzy zaowocowały opracowaniem dwutomowego podręcznika „Magnetometria stosowana w badaniach środowiska".

Autorka i współautorka około 100 publikacji opublikowanych w polskich i zagranicznych naukowych czasopismach geofizycznych i geologicznych, takich jak Acta Geophysica, Przegląd Geologiczny, Kwartalnik AGH Geologia, Fizyka Ziemi, Journal of Geodynamics, Terra Nova, Tectonophysics a także 84 niepublikowanych opracowań naukowo–badawczych.

Brała czynny udział w ponad 50 konferencjach i sympozjach naukowych w kraju i za granicą, m.in.: w Rosji, Ukrainie, Czechosłowacji, Niemczech, Francji, Austrii.

Ważną dziedziną pracy była działalności dydaktyczna. Problematyka prowadzonych przez nią na studiach stacjonarnych, zaocznych, podyplomowych dla studentów geofizyki i geologii - polskich i zagranicznych (Irak, Mongolia, Libia) - obejmowała wykłady, seminaria, ćwiczenia z zakresu magnetometrii stosowanej, magnetometrii środowiska, kompleksowych badań geofizycznych i geofizycznego rozpoznania litosfery oraz zastosowania metod geofizycznych w geologii.

Była opiekunem i promotorem kilkudziesięciu prac magisterskich i jednej pracy doktorskiej, doktoranta z Mongolii. Autorka 15 recenzji prac doktorskich (w tym dwie dla naukowców z Indian School of Mines (Dhanbad) oraz wielu opinii wydawniczych prac naukowych w kraju i za granicą, a także licznych recenzji projektów badań naukowych oraz końcowych ocen grantów wykonywanych na zlecenie KBN, 5 w przewodach habilitacyjnych, 3 ocen dorobku naukowego na potrzeby wniosku o nadanie tytułu Profesora Nauk o Ziemi oraz jako członek Centralnej Komisji ds. Tytułu i Stopni Naukowych 2 opinii dotyczących wniosków o nadanie tytułu naukowego Profesora Nauk Przyrodniczych.

Członek wielu towarzystw, stowarzyszeń i komisji naukowych: Polskie Towarzystwo Geologiczne, Komitet Geofizyki PAN, Komisja Nauk Geologicznych PAN, Polski Klub Ekologiczny, Komisja Akademii Nauk ds. Geofizyki Planetarnej w Europie Wschodniej (KAPG), European Geophysical Society (EGS), Centralna Komisja ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, European Geosciences Union (EGU), American Geophysical Union (AGU).

0d 2010 roku jest członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma "Acta Geophysica", pełniąc funkcję współpracownika wydawcy (Associate Editor) w sekcji Geofizyka Stosowana.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Nagroda Sekretarza PAN, Honorowa Odznaka "Za Zasługi dla Lubelszczyzny", Srebrna Odznaka "Zasłużony dla Polskiej Geologii", wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/grabowska-teresa-002053

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy AGH … 1964/64]. Kraków 1964, s. 62
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 105, [foto]

==== Inne ====

* Informacja od p. Teresy Grabowskiej [inf. z dnia 2.09.2021]

{{DEFAULTSORT:Grabowska, Teresa}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.02.2023'''''

Teresa Grabowska

2023-02-21T08:54:13Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Grabowska
|given-name=Teresa
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Teresa Grabowska.jpg
|birth_date=28 sierpnia 1938
|birth_place=Zbaraż
|fields=geologia, geofizyka stosowana, magnetometria, grawimetria
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
}}
Prof. dr hab. inż. '''Teresa Grabowska''' (1938-)

Dyscyplina/specjalności: geologia, geofizyka stosowana, magnetometria, grawimetria

== Nota biograficzna ==

Urodziła się 28 sierpnia 1938 roku w Zbarażu.

W 1961 roku ukończyła Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH otrzymując dyplom magistra inżyniera geologii – specjalność: geofizyka poszukiwawcza.

W 1962 roku rozpoczęła pracę asystenta w Zakładzie Grawimetrii i Magnetometrii Poszukiwawczej Katedry Geofizyki Geologicznej [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1968 roku na podstawie pracy "Wykorzystanie funkcji E i F do interpretacji danych grawimetrycznych i magnetycznych nad wybranymi strukturami geologicznym" uzyskała stopień doktora nauk technicznych.

W latach 1969-1971 była kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych w Instytucie Geofizyki Stosowanej i Poszukiwań Naftowych Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego, następnie w latach 1972-1974 była kierownikiem Zakładu Modelowań Geofizycznych i Informatyki w Międzyresortowym Instytucie Geofizyki Stosowanej i Geologii Naftowej tego samego Wydziału.

W 1978 roku na podstawie rozprawy "Korelacja anomalii grawimetrycznych z budową geologiczną centralnej części obszaru lubelskiego" uzyskała stopień doktora habilitowanego w specjalności geofizyka stosowana.

W 1990 roku otrzymała tytuł profesora nauk przyrodniczych i objęła stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Geofizyki na Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska AGH.

Jest jednym z niewielu specjalistów z zakresu geofizycznych pól potencjalnych (magnetometria i grawimetria) w Polsce. W ciągu swej pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej zajmowała się m. in. zastosowaniem grawimetrii i magnetometrii w problematyce geologicznej (zagadnienia surowcowe, elementy budowy tektonicznej wybranych rejonów Polski). Brała czynny udział w badaniach głębokiej struktury skorupy i górnego płaszcza Ziemi środkowej Europy, realizowanych we współpracy z Instytutem Geofizyki PAN. Obiektem jej badań były również długookresowe zmiany ziemskiego pola magnetycznego na obszarze Polski.

Od połowy lat 70-tych aktywnie uczestniczyła w realizacji międzyresortowego projektu badawczego ”Geodynamika obszaru Polski” prowadząc badania nad związkiem anomalii grawimetrycznych z budową i miąższością skorupy ziemskiej na obszarze Polski. Rozwijając w latach 80-tych i 90-tych działalność naukową w tej dziedzinie przy współpracy z Instytutami Geofizyki PAN, a także słowackiej, białoruskiej i ukraińskiej Akademii Nauk przyczyniła się do uzyskania nowych informacji odnośnie struktury górnego płaszcza w środkowej Europie, wskazując na zróżnicowanie gęstości skał górnego płaszcza na obszarze Polski.

Uczestniczyła w realizacji międzynarodowych projektów EUROPROBE, POLONAISE’97, CELEBRATION 2000. Równolegle kontynuowała 50-letnie cykliczne badania ziemskiego pola magnetycznego, których celem było rozpoznanie względnych, lokalnych zmian wiekowych na tle budowy geologicznej obszaru Polski.

W ramach grantów KBN i działalności statutowej zajmowała się wykorzystaniem metod grawimetrycznej i magnetycznej w rozpoznawaniu elementów głębokiej budowy geologicznej różnych regionów Polski (południowo-wschodnia Polska, Karpaty Zachodnie, północno–zachodnia Polska, południowy Bałtyk).

W latach 80-tych, jako jeden z redaktorów naukowych "Słownika Geofizyki Geologicznej" (działy Magnetometria Poszukiwawcza i Kompleksowe Badania Geofizyczne) czynnie uczestniczyła w jego realizacji. Słownik był publikowany w 1980 roku w kolejnych sześciu zeszytach czasopisma ”Technika Poszukiwań Geologicznych”. W latach 90-tych była inicjatorką wprowadzenia do zajęć dydaktycznych przedmiotu ”Magnetometrii Środowiska”. Zainteresowania tą dziedziną wiedzy zaowocowały opracowaniem dwutomowego podręcznika „Magnetometria stosowana w badaniach środowiska".

Autorka i współautorka około 100 publikacji opublikowanych w polskich i zagranicznych naukowych czasopismach geofizycznych i geologicznych, takich jak Acta Geophysica, Przegląd Geologiczny, Kwartalnik AGH Geologia, Fizyka Ziemi, Journal of Geodynamics, Terra Nova, Tectonophysics a także 84 niepublikowanych opracowań naukowo–badawczych.

Brała czynny udział w ponad 50 konferencjach i sympozjach naukowych w kraju i za granicą, m.in.: w Rosji, Ukrainie, Czechosłowacji, Niemczech, Francji, Austrii.

Ważną dziedziną pracy była działalności dydaktyczna. Problematyka prowadzonych przez nią na studiach stacjonarnych, zaocznych, podyplomowych dla studentów geofizyki i geologii - polskich i zagranicznych (Irak, Mongolia, Libia) - obejmowała wykłady, seminaria, ćwiczenia z zakresu magnetometrii stosowanej, magnetometrii środowiska, kompleksowych badań geofizycznych i geofizycznego rozpoznania litosfery oraz zastosowania metod geofizycznych w geologii.

Była opiekunem i promotorem kilkudziesięciu prac magisterskich i jednej pracy doktorskiej, doktoranta z Mongolii. Autorka 15 recenzji prac doktorskich (w tym dwie dla naukowców z Indian School of Mines (Dhanbad) oraz wielu opinii wydawniczych prac naukowych w kraju i za granicą, a także licznych recenzji projektów badań naukowych oraz końcowych ocen grantów wykonywanych na zlecenie KBN, 5 w przewodach habilitacyjnych, 3 ocen dorobku naukowego na potrzeby wniosku o nadanie tytułu Profesora Nauk o Ziemi oraz jako członek Centralnej Komisji ds. Tytułu i Stopni Naukowych 2 opinii dotyczących wniosków o nadanie tytułu naukowego Profesora Nauk Przyrodniczych.

Członek wielu towarzystw, stowarzyszeń i komisji naukowych: Polskie Towarzystwo Geologiczne, Komitet Geofizyki PAN, Komisja Nauk Geologicznych PAN, Polski Klub Ekologiczny, Komisja Akademii Nauk ds. Geofizyki Planetarnej w Europie Wschodniej (KAPG), European Geophysical Society (EGS), Centralna Komisja ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, European Geosciences Union (EGU), American Geophysical Union (AGU).

0d 2010 roku jest członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma "Acta Geophysica", pełniąc funkcję współpracownika wydawcy (Associate Editor) w sekcji Geofizyka Stosowana.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Nagroda Sekretarza PAN, Honorowa Odznaka "Za Zasługi dla Lubelszczyzny", Srebrna Odznaka "Zasłużony dla Polskiej Geologii", wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/grabowska-teresa-002053

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy AGH … 1964/64]. Kraków 1964, s. 62
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 105, [foto]

==== Inne ====

* Informacja od p. Teresy Grabowskiej [inf. z dnia 2.09.2021]

{{DEFAULTSORT:Grabowska, Teresa}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.02.2023'''''

Ludwik Konstanty Górski

2023-02-21T08:37:42Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górski
|given-name=Ludwik
|additional-name=Konstanty
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Ludwik_Gorski.jpg
|birth_date=21 grudnia 1924
|birth_place=Kraków
|death_date=10 grudnia 2012
|death_place=Kraków
|fields=chemia analityczna, chemia jądrowa, chemometria
|function=Dyrektor Międzyresortowego Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej AGH (1977–1979)
|faculty=Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Ludwik Konstanty Górski
|image_size=36799
|resting_place=Kraków — Cmentarz Salwatorski
|workplaces=Akademia Medyczna w Krakowie, Zakład Chemii Lekarskiej: asystent 1946–1948; st. asystent 1948–1952; adiunkt 1952–1953;, AGH 1956–1979: Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej — adiunkt 1956–1966; docent 1966–1974 i kierownik Zakładu Analiz Radiometrycznych 1964–1972; z-ca dyr. Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej 1976–1977; dyrektor IFTJ 1977–1979; prof. nadzw. 1974–1979;, od 1979 pracownik Politechniki Krakowskiej; w latach 1972–1975 pracownik Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) w Wiedniu
|alma_mater=UJ — 1948
|known_for=101 publikacji, w tym 1 książka, 5 patentów; promotor 11 rozpraw doktorskich
}}
Prof. dr hab. '''Ludwik Konstanty Górski''' (1924–2012)

Dyscyplina/specjalności: chemia analityczna, chemia jądrowa, chemometria

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 grudnia 1924 roku w Krakowie. Zmarł 10 grudnia 2012 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego (1948), dr 1962, dr hab. 1966, prof. nadzw. 1974, prof. zw. 1994.

Pracownik Akademii Medycznej w Krakowie w Zakładzie Chemii Lekarskiej: asystent 1946-1948, starszy asystent 1948-1952, adiunkt 1952-1953.

Z Akademią Górniczo-Hutniczą związany w latach 1956-1979: [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] - adiunkt 1956-1966; docent 1966-1974 i kierownik Zakładu Analiz Radiometrycznych 1964-1972; zastępca dyrektora Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej 1976-1977; dyrektor IFTJ 1977-1979; prof. nadzw. 1974-1979. Od 1979 roku zatrudniony w Politechnice Krakowskiej, dziekan Wydziału Chemii i Inżynierii Chemicznej PK 1984-1987, prorektor PK 1981-1982.

W latach 1972-1975 pracownik Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) w Wiedniu.

W 1995 roku odszedł na emeryturę.

Autor 101 publikacji, w tym 1 książki, 5 patentów, promotor 11 rozpraw doktorskich.

Od 1950 roku członek Polskiego Towarzystwa Chemicznego, członek Komitetu Chemii Analitycznej PAN 1964-1995, redaktor pomocniczy Radiochemical and Radioanalytical Letters, ekspert Komitetu Technicznego ds. Jakości Wody Polskiego Komitetu Normalizacyjnego. Członek NSZZ Solidarność (1980), wiceprzewodniczący w Politechnice Krakowskiej.

Był sędzią sportowym I klasy w żeglarstwie.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Złoty Krzyż Zasługi]]], Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego, Honorowa Odznaka Politechniki Krakowskiej, Medal 50-lecia Politechniki Krakowskiej, Złota i Srebrna Odznaka Akademickiego Związku Sportowego, Złota Odznaka 50-lecia AZS, Złota Odznaka Polskiego Związku Żeglarskiego, Odznaka Zasłużonego Działacza Żeglarstwa Polskiego, trzykrotnie nagroda Państwowej Rady do Spraw Pokojowego Wykorzystania Energii Atomowej.

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Dziunikowski B.: Kronika wydarzeń poprzedzających powstanie Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie : 1919-1991. Kraków 2001, s. 56 [i inne strony], [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 105, [foto]

====Artykuły====

* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 291 (13 XII 2012), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 292 (14 XII 2012), s. A13 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 291 (13 XII 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 7 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 293 (15-16 XII 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 6 [nekr.]
* ''Polska Gazeta Krakowska'' 2012, nr 291 (13 XII 2012), s. 15 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Górski, Ludwik Konstanty}}
[[Category:Biogramy]]

Ludwik Konstanty Górski

2023-02-21T08:37:26Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górski
|given-name=Ludwik
|additional-name=Konstanty
|honorific-prefix=Prof. dr hab.
|image=Ludwik_Gorski.jpg
|birth_date=21 grudnia 1924
|birth_place=Kraków
|death_date=10 grudnia 2012
|death_place=Kraków
|fields=chemia analityczna, chemia jądrowa, chemometria
|function=Dyrektor Międzyresortowego Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej AGH (1977–1979)
|faculty=Międzyresortowy Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi
|name=Ludwik Konstanty Górski
|image_size=36799
|resting_place=Kraków — Cmentarz Salwatorski
|workplaces=Akademia Medyczna w Krakowie, Zakład Chemii Lekarskiej: asystent 1946–1948; st. asystent 1948–1952; adiunkt 1952–1953;, AGH 1956–1979: Instytut Fizyki i Techniki Jądrowej — adiunkt 1956–1966; docent 1966–1974 i kierownik Zakładu Analiz Radiometrycznych 1964–1972; z-ca dyr. Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej 1976–1977; dyrektor IFTJ 1977–1979; prof. nadzw. 1974–1979;, od 1979 pracownik Politechniki Krakowskiej; w latach 1972–1975 pracownik Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) w Wiedniu
|alma_mater=UJ — 1948
|known_for=101 publikacji, w tym 1 książka, 5 patentów; promotor 11 rozpraw doktorskich
}}
Prof. dr hab. '''Ludwik Konstanty Górski''' (1924–2012)

Dyscyplina/specjalności: chemia analityczna, chemia jądrowa, chemometria

== Nota biograficzna ==

Urodził się 21 grudnia 1924 roku w Krakowie. Zmarł 10 grudnia 2012 roku w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Salwatorskim..

Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego (1948), dr 1962, dr hab. 1966, prof. nadzw. 1974, prof. zw. 1994.

Pracownik Akademii Medycznej w Krakowie w Zakładzie Chemii Lekarskiej: asystent 1946-1948, starszy asystent 1948-1952, adiunkt 1952-1953.

Z Akademią Górniczo-Hutniczą związany w latach 1956-1979: [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] - adiunkt 1956-1966; docent 1966-1974 i kierownik Zakładu Analiz Radiometrycznych 1964-1972; zastępca dyrektora Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej 1976-1977; dyrektor IFTJ 1977-1979; prof. nadzw. 1974-1979. Od 1979 roku zatrudniony w Politechnice Krakowskiej, dziekan Wydziału Chemii i Inżynierii Chemicznej PK 1984-1987, prorektor PK 1981-1982.

W latach 1972-1975 pracownik Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) w Wiedniu.

W 1995 roku odszedł na emeryturę.

Autor 101 publikacji, w tym 1 książki, 5 patentów, promotor 11 rozpraw doktorskich.

Od 1950 roku członek Polskiego Towarzystwa Chemicznego, członek Komitetu Chemii Analitycznej PAN 1964-1995, redaktor pomocniczy Radiochemical and Radioanalytical Letters, ekspert Komitetu Technicznego ds. Jakości Wody Polskiego Komitetu Normalizacyjnego. Członek NSZZ Solidarność (1980), wiceprzewodniczący w Politechnice Krakowskiej.

Był sędzią sportowym I klasy w żeglarstwie.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], [[Złoty Krzyż Zasługi]]], Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego, Honorowa Odznaka Politechniki Krakowskiej, Medal 50-lecia Politechniki Krakowskiej, Złota i Srebrna Odznaka Akademickiego Związku Sportowego, Złota Odznaka 50-lecia AZS, Złota Odznaka Polskiego Związku Żeglarskiego, Odznaka Zasłużonego Działacza Żeglarstwa Polskiego, trzykrotnie nagroda Państwowej Rady do Spraw Pokojowego Wykorzystania Energii Atomowej.

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Dziunikowski B.: Kronika wydarzeń poprzedzających powstanie Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie : 1919-1991. Kraków 2001, s. 56 [i inne strony], [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 105, [foto]

====Artykuły====

* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 291 (13 XII 2012), s. A14 [nekr.]
* ''Dziennik Polski'' 2012, nr 292 (14 XII 2012), s. A13 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 291 (13 XII 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 7 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2012, nr 293 (15-16 XII 2012), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 6 [nekr.]
* ''Polska Gazeta Krakowska'' 2012, nr 291 (13 XII 2012), s. 15 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Górski, Ludwik Konstanty}}
[[Category:Biogramy]]

Jerzy Górski

2023-02-21T08:34:14Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górski
|given-name=Jerzy
|honorific-prefix=Prof. dr
|image=Jerzy_Gorski.jpg
|birth_date=2 listopada 1920
|birth_place=Dorbuldźin (Chiny)
|death_date=7 listopada 2011
|fields=matematyka, funkcje analityczne i harmoniczne
|function=Kierownik Katedry i Zakładu Matematyki II na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH (1960–1969)
|faculty=Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”
|name=Jerzy Górski
|image_size=37730
|resting_place=cmentarz Tychy-Żwaków
|workplaces=pracownik AGH 1960–1969, kierownik Katedry i Zakładu Matematyki II na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH 1960–1969, prof. nadzw. 1962–1969;, nauczyciel w Gimn. Ogólnokształcącym w Nałęczowie 1944–1945; UJ: asystent Inst. Fizyki 1946–1948 i w Inst. Matematyki 1948–1950, adiunkt 1950–1954, doc. 1954–1961; Inst. Matematyczny PAN w Krakowie: 1950–1962; UŚ w Katowicach: 1969–1990, dyr. Inst. Matematyki 1973–1979, kier. Zakł. Funkcji Analitycznych do 1990;, Styp. Inst. PAN w Uniw. Stanford, California, USA 1859–1960; Prof. na Uniw. Stanowym w Tallohosse, Floryda, USA 1965–1966; wykł. w Uniw. Amiens, Francja 1977
|alma_mater=UJ 1946
|known_for=47 prac naukowych, 2 książki; promotor 3 prac doktorskich; opiekun 3 habilitacji
|varia=nauczyciel na tajnych kompletach w Nałęczowie 1942–1944, czł. Krak Oddz. Pol. Tow. Entomologicznego i Śląskiego Tow. Entomologicznego w Bytomiu
}}
Prof. dr '''Jerzy Górski''' (1920–2011)

Dyscyplina/specjalności: matematyka, funkcje analityczne i harmoniczne

== Nota biograficzna ==

Urodził się 2 listopada 1920 roku w miejscowości Dorbuldźin (Chiny), zmarł 7 listopada 2011 roku, pochowany na cmentarzu Tychy-Żwaków.

Absolwent matematyki Uniwersytetu Jagiellońskiego 1946, dr 1950, doc. 1954, prof. nadzw. 1964.

Pracował jako nauczyciel w Gimnazjum Ogólnokształcącym w Nałęczowie 1944-1945.

Następnie pracował: UJ - asystent w Instytucie Fizyki 1946-1948 i w Instytucie Matematyki 1948-1950, adiunkt 1950-1954, doc. 1954-1961; w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk w Krakowie 1950-1962.

Pracownik AGH 1960-1969, kierownik Katedry i Zakładu Matematyki II na [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]] AGH 1960-1969, prof. nadzw. 1962-1969.

Później pracował: UŚ w Katowicach 1969-1990; jako dyrektor Instytutu Matematyki 1973-1979, kierownik Zakładu Funkcji Analitycznych do 1990. Stypendysta Instytutu PAN w Uniwersytecie Stanforda (California USA, 1959-1960). Profesor na Uniwersytecie Stanowym w Tallohosse, (Floryda USA, 1965-1966). Wykładowca w Uniwersytecie Amiens (Francja 1977).

Autor 47 prac naukowych.

Członek Polskiego Towarzystwa Matematycznego (sekretarz Oddziału w Krakowie 1950-1954, prezes 1954-1956), członek Krakowskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Entomologicznego i Śląskiego Towarzystwa Entomologicznego w Bytomiu.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], Nagroda Polskiego Towarzystwa Matematycznego im. Stanisława Zaremby, [[Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”]].

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* [Skład Osobowy AGH ... 1969-1969]. Kraków 1969, s. 78, 82
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 5 : Suplement A-Ż. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa 2006, s. 312, [foto]
* Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919-1967. Oprac. J. Sulima-Samujłło oraz zespół aut. Kraków 1970, s. 622 (Wydawnictwa Jubileuszowe 1919-1969)

====Artykuły====

* ''Gazeta Wyborcza'' 2011, nr 261 (9 XI 2011), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 8 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2011, nr 262 (10-11 XI 2011), [dod.] Gazeta Wyborcza Kraków, s. 13 [nekr.]

{{DEFAULTSORT:Górski, Jerzy }}
[[Category:Biogramy]]

Zbigniew Górny

2023-02-21T08:30:16Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górny
|given-name=Zbigniew
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Zbigniew_Gorny.jpg
|birth_date=15 listopada 1927
|birth_place=Kraków
|death_date=27 marca 2014
|fields=odlewnictwo, metaloznawstwo metali nieżelaznych
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Państwowa Nagroda II stopnia
|dhc_year=2002
|dhc_reason=za znaczący wkład w rozwój naukowo-techniczny odlewnictwa polskiego i jego międzynarodową promocję oraz za istotny wkład w rozwój kadr naukowych dla specjalności odlewnictwo
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Zbigniew Górny
|image_size=14983
}}
Prof. dr hab. inż. '''Zbigniew Górny''' (1927–2014)

Dyscyplina/specjalności: odlewnictwo, metaloznawstwo metali nieżelaznych

== Nota biograficzna ==
Urodził się 15 listopada 1927 w Krakowie. Zmarł 27 marca 2014 roku. Został pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

W czasie II wojny światowej ukończył tajne gimnazjum ogólnokształcące oraz równocześnie szkołę handlową i budowlaną. Od 1943 roku żołnierz Armii Krajowej (zgrupowanie "Żelbet"). W 1945 roku otrzymał świadectwo dojrzałości w Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Krakowie.

Ukończył Wydział Komunikacji (Sekcja Lotnicza) [[Wydziały Politechniczne|Wydziałów Politechnicznych]] AGH w Krakowie (1950). Młodszy asystent i asystent w Katedrze Budowy Płatowców na Wydziale Komunikacji i innych Wydziałach AG/AGH w latach 1947-1951, dr nauk technicznych (1963), dr hab. Politechniki Śląskiej w Gliwicach (1967), prof. nadzw. (1973), prof. zw. (1983).

W Instytucie Odlewnictwa w Krakowie podjął pracę 2 stycznia 1950 roku, zajmując stanowisko dyrektora Instytutu w latach 1975-1996, po przejściu na emeryturę Doradca Dyrektora ds. Naukowych. Równolegle prowadził zajęcia dydaktyczne jako wykładowca w Politechnice Krakowskiej (z Hydro- i Aeromechaniki 1953-1958). Profesor w Politechnice Poznańskiej (1982-1992) oraz Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu (1992-1997) i Politechnice Opolskiej (1992-2000). Wykładał gościnnie w AGH, Wyższej Szkole Inżynierskiej w Krakowie, w Politechnice Wrocławskiej.

Autor ponad 58 monografii, książek i skryptów, ok. 75 publikacji naukowych, ponad 500 publikacji technicznych i popularyzatorskich oraz ponad 250 niepublikowanych projektów, ekspertyz, opracowań analitycznych i prognostycznych. Współautor 26 patentów. Był redaktorem naczelnym kwartalnika naukowego „Prace Instytutu Odlewnictwa” (1975-1996) oraz popularnego czasopisma technicznego „Doświadczony Mistrz” (1982-1992). Współorganizator kilku Światowych Kongresów Odlewniczych oraz szkoleń w ramach UNIDO. Wygłaszał referaty w Australii, Hiszpanii, Niemczech, na Węgrzech, prowadził seminaria w Lubljanie, Porto Roge, Mariborze.

Specjalizował się w zakresie odlewnictwa i metaloznawstwa metali nieżelaznych, specjalnych metod odlewania, aparatury kontrolnej dla materiałów formierskich, kompozytów metalowych oraz symulacji krzepnięcia i krystalizacji z weryfikacją badawczą. Założyciel i członek Akademii Technicznej. Członek Komitetu Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk (od 1975 roku), członek Komitetu Metalurgii PAN (od 1978 roku). Członek Zarządu Głównego Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich (członek od 1956 roku, sekretarz generalny 1961-1971, wiceprezes 1971-1987, prezes 1987-1993). Wiceprzewodniczący Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych, członek założyciel Akademii Inżynierskiej w Polsce. Członek Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, członek Rady Głównej Jednostek Badawczo-Rozwojowych. Członek Association Technique de Fonderie (Francja) oraz The Institute of British Foundrymen (Wielka Brytania).

Doktor honoris causa Politechniki Poznańskiej (1993) i Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (2002).

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], dwukrotnie [[Państwowa Nagroda II stopnia]], wielokrotnie nominowany przez American Biographical Institute na człowieka roku oraz do Amerykańskiego Medalu Honorowego, Medal SVUM (Państwowego Badawczego Zakładu Materiałów) w Pradze, szereg złotych odznak honorowych (zakładowych, komunalnych, stowarzyszeniowych) i wiele nagród za osiągnięcia w zakresie nauki i postępu technicznego

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Kto jest kim w Polsce. Ed. 4. Red. zesp. B. Cynkier [et al]. Warszawa 2001, s. 264
* Kto jest kim w Polsce 1984 : informator biograficzny. Ed. 1. Red. zesp. L. Becela [et al.]. Warszawa 1984, s. 253
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Ed. 2. Red. zesp. L. Becela [et al.]. Warszawa 1989, s. 349
* Profesor Zbigniew Górny Doktor Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica. [Kraków ca 2002, 60 s.], [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 1: A–G. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa [ca 1998], s. 504

==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 74 (29-30 III 2014), s. A6 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2014, nr 76 (1 IV 2014), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 6 [nekr.]
* [Kryś-Dyja A.]: Posiedzenie Senatu [AGH] w dniu 12 grudnia 2001 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 99, s. 21
* [Kryś-Dyja A.]: Posiedzenie Senatu [AGH] w dniu 27 marca 2002 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 102, s. 12
* Longa W.: Laudacja osiągnięć Pana prof. zw. dr hab. inż. Zbigniewa Górnego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 104/105, s. 23–24
* Prof. zw. dr hab. inż. dr h.c. Zbigniew Górny prof. zw. w Instytucie Odlewnictwa w Krakowie. ''Archiwum Technologii Maszyn i Automatyzacji'' 1997, vol. 17, nr 2, s. [7], [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH...'' 27.03.2002], s. [1], [6-7], [43]
* Uroczystość wręczenia godności doktora honoris causa AGH Profesorowi Zbigniewowi Górnemu : 5 czerwca 2002 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 104/105, s. [28], [foto]
* Zet: Doktorat honoris causa Politechniki Poznańskiej dla profesora Zbigniewa Górnego. ''Prace Instytutu Odlewnictwa'' 1993, T. 43, z. 4, s. 299-309, [foto]

==== Inne ====
* Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowi Zbigniewowi Górnemu, [1 k.]

{{DEFAULTSORT:Górny, Zbigniew }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Zbigniew Górny

2023-02-21T08:29:47Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górny
|given-name=Zbigniew
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Zbigniew_Gorny.jpg
|birth_date=15 listopada 1927
|birth_place=Kraków
|death_date=27 marca 2014
|fields=odlewnictwo, metaloznawstwo metali nieżelaznych
|faculty=Wydział Odlewnictwa
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Państwowa Nagroda II stopnia
|dhc_year=2002
|dhc_reason=za znaczący wkład w rozwój naukowo-techniczny odlewnictwa polskiego i jego międzynarodową promocję oraz za istotny wkład w rozwój kadr naukowych dla specjalności odlewnictwo
|honorAGH=Doktor Honoris Causa AGH
|name=Zbigniew Górny
|image_size=14983
}}
Prof. dr hab. inż. '''Zbigniew Górny''' (1927–2014)

Dyscyplina/specjalności: odlewnictwo, metaloznawstwo metali nieżelaznych

== Nota biograficzna ==
Urodził się 15 listopada 1927 w Krakowie. Zmarł 27 marca 2014 roku. Został pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie..

W czasie II wojny światowej ukończył tajne gimnazjum ogólnokształcące oraz równocześnie szkołę handlową i budowlaną. Od 1943 roku żołnierz Armii Krajowej (zgrupowanie "Żelbet"). W 1945 roku otrzymał świadectwo dojrzałości w Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Krakowie.

Ukończył Wydział Komunikacji (Sekcja Lotnicza) [[Wydziały Politechniczne|Wydziałów Politechnicznych]] AGH w Krakowie (1950). Młodszy asystent i asystent w Katedrze Budowy Płatowców na Wydziale Komunikacji i innych Wydziałach AG/AGH w latach 1947-1951, dr nauk technicznych (1963), dr hab. Politechniki Śląskiej w Gliwicach (1967), prof. nadzw. (1973), prof. zw. (1983).

W Instytucie Odlewnictwa w Krakowie podjął pracę 2 stycznia 1950 roku, zajmując stanowisko dyrektora Instytutu w latach 1975-1996, po przejściu na emeryturę Doradca Dyrektora ds. Naukowych. Równolegle prowadził zajęcia dydaktyczne jako wykładowca w Politechnice Krakowskiej (z Hydro- i Aeromechaniki 1953-1958). Profesor w Politechnice Poznańskiej (1982-1992) oraz Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu (1992-1997) i Politechnice Opolskiej (1992-2000). Wykładał gościnnie w AGH, Wyższej Szkole Inżynierskiej w Krakowie, w Politechnice Wrocławskiej.

Autor ponad 58 monografii, książek i skryptów, ok. 75 publikacji naukowych, ponad 500 publikacji technicznych i popularyzatorskich oraz ponad 250 niepublikowanych projektów, ekspertyz, opracowań analitycznych i prognostycznych. Współautor 26 patentów. Był redaktorem naczelnym kwartalnika naukowego „Prace Instytutu Odlewnictwa” (1975-1996) oraz popularnego czasopisma technicznego „Doświadczony Mistrz” (1982-1992). Współorganizator kilku Światowych Kongresów Odlewniczych oraz szkoleń w ramach UNIDO. Wygłaszał referaty w Australii, Hiszpanii, Niemczech, na Węgrzech, prowadził seminaria w Lubljanie, Porto Roge, Mariborze.

Specjalizował się w zakresie odlewnictwa i metaloznawstwa metali nieżelaznych, specjalnych metod odlewania, aparatury kontrolnej dla materiałów formierskich, kompozytów metalowych oraz symulacji krzepnięcia i krystalizacji z weryfikacją badawczą. Założyciel i członek Akademii Technicznej. Członek Komitetu Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk (od 1975 roku), członek Komitetu Metalurgii PAN (od 1978 roku). Członek Zarządu Głównego Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich (członek od 1956 roku, sekretarz generalny 1961-1971, wiceprezes 1971-1987, prezes 1987-1993). Wiceprzewodniczący Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych, członek założyciel Akademii Inżynierskiej w Polsce. Członek Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, członek Rady Głównej Jednostek Badawczo-Rozwojowych. Członek Association Technique de Fonderie (Francja) oraz The Institute of British Foundrymen (Wielka Brytania).

Doktor honoris causa Politechniki Poznańskiej (1993) i Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (2002).

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], dwukrotnie [[Państwowa Nagroda II stopnia]], wielokrotnie nominowany przez American Biographical Institute na człowieka roku oraz do Amerykańskiego Medalu Honorowego, Medal SVUM (Państwowego Badawczego Zakładu Materiałów) w Pradze, szereg złotych odznak honorowych (zakładowych, komunalnych, stowarzyszeniowych) i wiele nagród za osiągnięcia w zakresie nauki i postępu technicznego

== Źródła do biogramu ==
==== Książki ====
* Kto jest kim w Polsce. Ed. 4. Red. zesp. B. Cynkier [et al]. Warszawa 2001, s. 264
* Kto jest kim w Polsce 1984 : informator biograficzny. Ed. 1. Red. zesp. L. Becela [et al.]. Warszawa 1984, s. 253
* Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Ed. 2. Red. zesp. L. Becela [et al.]. Warszawa 1989, s. 349
* Profesor Zbigniew Górny Doktor Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica. [Kraków ca 2002, 60 s.], [foto]
* Współcześni uczeni polscy : słownik biograficzny. T. 1: A–G. Red. nauk. J. Kapuścik. Warszawa [ca 1998], s. 504

==== Artykuły ====
* ''Dziennik Polski'' 2014, nr 74 (29-30 III 2014), s. A6 [nekr.]
* ''Gazeta Wyborcza'' 2014, nr 76 (1 IV 2014), [dod.] ''Gazeta Wyborcza Kraków'', s. 6 [nekr.]
* [Kryś-Dyja A.]: Posiedzenie Senatu [AGH] w dniu 12 grudnia 2001 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 99, s. 21
* [Kryś-Dyja A.]: Posiedzenie Senatu [AGH] w dniu 27 marca 2002 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 102, s. 12
* Longa W.: Laudacja osiągnięć Pana prof. zw. dr hab. inż. Zbigniewa Górnego. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 104/105, s. 23–24
* Prof. zw. dr hab. inż. dr h.c. Zbigniew Górny prof. zw. w Instytucie Odlewnictwa w Krakowie. ''Archiwum Technologii Maszyn i Automatyzacji'' 1997, vol. 17, nr 2, s. [7], [foto]
* [''Protokół z Posiedzenia Senatu AGH...'' 27.03.2002], s. [1], [6-7], [43]
* Uroczystość wręczenia godności doktora honoris causa AGH Profesorowi Zbigniewowi Górnemu : 5 czerwca 2002 r. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 2002, nr 104/105, s. [28], [foto]
* Zet: Doktorat honoris causa Politechniki Poznańskiej dla profesora Zbigniewa Górnego. ''Prace Instytutu Odlewnictwa'' 1993, T. 43, z. 4, s. 299-309, [foto]

==== Inne ====
* Zaproszenie na uroczyste posiedzenie Senatu AGH poświęcone nadaniu godności doktora honoris causa Profesorowi Zbigniewowi Górnemu, [1 k.]

{{DEFAULTSORT:Górny, Zbigniew }}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Doktorzy honoris causa AGH]]

Marcin Cezary Górny

2023-02-21T08:24:43Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górny
|given-name=Marcin Cezary
|honorific-prefix=Prof. dr. hab. inż.
|image=Marcin Górny.jpg
|fields=inżynieria materiałowa, metalurgia, odlewnictwo
|function=Dziekan Wydziału Odlewnictwa (2020-2024)
|faculty=Wydział Odlewnictwa
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dziekan
|Jednostka=Wydział Odlewnictwa
|Rok_od=2020
|Rok_do=2024
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Prodziekan
|Jednostka=Wydział Odlewnictwa
|Rok_od=2016
|Rok_do=2020
}}
Prof. dr. hab. inż. '''Marcin Cezary Górny''' ( - ) '''biogram będzie uzupełniony'''

Dyscyplina/specjalności: inżynieria materiałowa, metalurgia, odlewnictwo

== Nota biograficzna ==

W 1998 roku ukończył studia na Wydziale Odlewnictwa AGH.

W 2001 roku na podstawie pracy "Badania modelowe zarodkowania ziaren eutektycznych w żeliwie i ich weryfikacja doświadczalna", której promotorem był profesor Edward Fraś, uzyskał stopień doktora.

W 2011 roku na podstawie rozprawy "Kształtowanie struktury supercienkościennych odlewów z żeliwa sferoidalnego" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

W 2021 roku otrzymał tytuł profesora.

W latach 2016-2020 był prodziekanem ds. Nauki Wydziału Odlewnictwa.

W latach 2020-2024 dziekan Wydziału Odlewnictwa.

Autor ponad 210 publikacji.

Promotor 1 pracy doktorskiej i 2 recenzent.

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gorny-marcin-003505

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika 1951-2019 : Wydział Odlewnictwa, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. Oprac. Z. Kulig, J. Cholawa. Kraków 2019, s. 145, 157, 187

==== Artykuły ====

* Dziekani i prodziekani na kadencję 2020-2024. ''Vivat Akademia : AGH'' 2020, nr 22, s. 3

==== Inne ====

* Władze - Wydział Odlewnictwa [online] [przeglądany 10.11.2021]. Dostępny w: https://odlewnictwo.agh.edu.pl/wydzial/wladze/

{{DEFAULTSORT:Górny, Marcin Cezary}}

[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.02.2023'''''

Marian Ludwik Górkiewicz

2023-02-21T07:56:55Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górkiewicz
|given-name=Marian Ludwik
|honorific-prefix=Dr
|image=Marian_Gorkiewicz.jpg
|birth_date=29 marca 1910
|birth_place=Lwów
|death_date=31 lipca 1989
|death_place=Kraków
|fields=historia, bibliografia
|function=Dyrektor Biblioteki Głównej AGH (1972–1980)
|unit=Biblioteka Główna
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 10-lecia Polski Ludowej
|name=Marian Ludwik Górkiewicz
|image_size=8950
|workplaces=asystent w Zakładzie Historii Społecznej i Gospodarczej UJK 1936–1937; nauczyciel Gimnazjum Kupieckiego we Lwowie 1938–1940; różne firmy i instytucje 1940–1942; uczestnik tajnego nauczania w szkołach średnich Lwowa 1942–1944; pracownik Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie (później we Wrocławiu) 1942–1951, zatrudniony w BG AGH 1952–1980 (kierownik Oddziału Gromadzenia, Uzupełniania i Opracowania Zbiorów 1952–1959, zastępca dyrektora BG AGH 1957; dyrektor Biblioteki Głównej AGH 1972–1980
|alma_mater=UJK Lwów 1935
|known_for=12 publikacji, w tym 3 książki, m.in.: „Bibliografia publikacji pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej” z lat 1919–1958” (Kraków 1960), „Bibliografia publikacji pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej z lat 1959–1967” (Kraków 1969)
}}
{{Funkcja
|Stanowisko=Dyrektor
|Jednostka=Biblioteka Główna
|Rok_od=1972
|Rok_do=1980
}}
Dr '''Marian Ludwik Górkiewicz''' (1910–1989)

Dyscyplina/specjalności: nauki historyczne, bibliografia

== Nota biograficzna ==

Urodził się 29 marca 1910 roku we Lwowie, zmarł 31 lipca 1989 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Ukończył lwowską szkołę powszechną im. Henryka Sienkiewicza oraz IX Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego tamże. Po maturze (1931) studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie historię społeczną i gospodarczą, ekonomię i statystykę. W 1935 roku uzyskał stopień magistra filozofii z zakresu historii. Asystent w Zakładzie Historii Społecznej i Gospodarczej Uniwersytetu Jana Kazimierza 1936-1937; nauczyciel Gimnazjum Kupieckiego we Lwowie 1938-1940; uczestnik tajnego nauczania w szkołach średnich Lwowa 1942-1944. Pracownik Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie (później we Wrocławiu) 1942-1951. Kierował pracami Oddziału Koncentracji w trakcie przenoszenia zbiorów Ossolineum do Wrocławia od września 1945 roku do czerwca 1946 roku. W 1946 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim otrzymał stopień doktora na podstawie rozprawy rozpoczętej jeszcze we Lwowie ("Ceny w Krakowie w latach 1796-1914", wyd. Poznań 1950). We Wrocławiu ukończył kurs bibliotekarski (1946/1947), w grudniu 1948 roku zdał egzamin bibliotekarski na stanowisko pierwszej kategorii w państwowej służbie bibliotecznej. W 1961 roku otrzymał stopień starszego kustosza dyplomowanego.

Zatrudniony w BG AGH w latach 1952-1980. Kierownik Oddziału Gromadzenia, Uzupełniania i Opracowania Zbiorów 1952-1959, zastępca dyrektora BG AGH 1957-1972, dyrektor Biblioteki Głównej AGH w latach 1972-1980.

W 1981 roku przeszedł na emeryturę.

Autor 12 publikacji, w tym 3 książek, m.in.: "Bibliografia publikacji pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej" z lat 1919-1958" (Kraków 1960), "Bibliografia publikacji pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej z lat 1959-1967" (Kraków 1969).

Członek Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich - przewodniczący Zarządu Okręgu Kraków-Miasto 1967-1970. Przez 4 kadencje 1962-1974 był członkiem Państwowej Komisji Egzaminacyjnej dla Bibliotekarzy Dyplomowanych przy Ministrze Szkolnictwa Wyższego. Członek Senackiej Komisji Bibliotecznej AGH (1958), członek Senackiej Komisji Wydawniczej (1961). Senior Budowy Biblioteki Głównej AGH (1961). Przez dwie kadencje był członkiem Senackiej Komisji Dyscyplinarnej dla Pracowników Naukowo-Dydaktycznych (1962-1968). Członek Prezydium Rady Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego przy AGH (1962).

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]]

== Źródła do biogramu ==

====Książki====

* Bibliotekarze bibliotek specjalnych. [Red. t. Maria Lenartowicz]. Warszawa 2007, s. 27-31, [foto]
* Dudziak-Kowalska M., Janczak B., Krawczyk J.: Nie tylko bibliotekarze... : pracownicy bibliotek Akademii Górniczo-Hutniczej w stuleciu Uczelni. Kraków 2019, s. 13-32, 57-59, [foto]
* Krawczyk J., Janczak B., Dudziak-Kowalska M.: Bibliotekarze w dziewięćdziesięcioleciu Akademii Górniczo-Hutniczej. Kraków 2009, s. 47-48, [53], [foto]
* Słownik pracowników książki polskiej : suplement 3. Pod red. H. Tadeusiewicz. Warszawa 2010, s. 95-96
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104-105, [foto]

==== Artykuły ====

* [[Media:Dyrektorzy BG AGH - czesc V - Marian Ludwik Gorkiewicz.pdf|Sieński H.: Marian Ludwik Górkiewicz Dyrektor w latach 1973-1980 : Dyrektorzy Biblioteki Głównej AGH - część 5. ''Biuletyn AGH'' 2022, nr 173-174, s. 31-32, [foto]]]

{{DEFAULTSORT:Górkiewicz, Marian Ludwik}}
[[Category:Biogramy]]
[[Category:Bibliotekarze]]

Stefan Górka

2023-02-21T07:39:45Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górka
|given-name=Stefan
|honorific-prefix=Prof. inż.
|image=Stefan_Gorka.jpg
|birth_date=19 sierpnia 1874
|birth_place=Kęty
|death_date=1 sierpnia 1951
|death_place=Jelenia Góra
|fields=matematyka, geometria wykreślna
|function=Kierownik Katedry Geometrii Wykreślnej AGH 1923–1939
|faculty=Wydział Hutniczy
|name=Stefan Górka
|image_size=10158
}}
Prof. inż. '''Stefan Górka''' (1874–1951)

Dyscyplina/specjalności: matematyka, geometria wykreślna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 19 sierpnia 1874 roku w Kętach, zmarł 1 sierpnia 1951 roku w Jeleniej Górze.

Wychowanek Politechniki Lwowskiej i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1902–1904 był asystentem w Katedrze Geometrii Wykreślnej Politechniki Lwowskiej, następnie był zastępcą profesora tamże.
W 1913 roku został profesorem Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie.

1 stycznia 1923 roku otrzymał nominację na zastępcę profesora i kierownika Katedry Geometrii Wykreślnej na [[Wydział Hutniczy|Wydziale Hutniczym]] Akademii Górniczej. Obowiązki te pełnił aż do wybuchu II wojny światowej.

Po wojnie wyjechał do Jeleniej Góry i tam rozwinął ożywioną działalność społeczną.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 53
* Słownik biograficzny matematyków polskich. Red. S. Domoradzki, Z. Pawlikowska-Brożek, D. Węglowska. Tarnobrzeg 2003, s. 65
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. nacz. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 77-78, [foto] ( Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

====Artykuły====
* Bolewski A.: Mobilizacja sił naukowych i organizacyjnych przy powstawaniu oraz inauguracji Akademii Górniczej w Krakowie : z kart historii. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 5-6

{{DEFAULTSORT:Górka, Stefan }}
[[Category:Biogramy]]

Stefan Górka

2023-02-21T07:39:31Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górka
|given-name=Stefan
|honorific-prefix=Prof. inż.
|image=Stefan_Gorka.jpg
|birth_date=19 sierpnia 1874
|birth_place=Kęty
|death_date=1 sierpnia 1951
|death_place=Jelenia Góra
|fields=matematyka, geometria wykreślna
|function=Kierownik Katedry Geometrii Wykreślnej AGH 1923–1939
|faculty=Wydział Hutniczy
|name=Stefan Górka
|image_size=10158
}}
Prof. inż. '''Stefan Górka''' (1874–1951)

Dyscyplina/specjalności: matematyka, geometria wykreślna

== Nota biograficzna ==

Urodził się 19 sierpnia 1874 roku w Kętach, zmarł 1 sierpnia 1951 roku w Jeleniej Górze..

Wychowanek Politechniki Lwowskiej i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1902–1904 był asystentem w Katedrze Geometrii Wykreślnej Politechniki Lwowskiej, następnie był zastępcą profesora tamże.
W 1913 roku został profesorem Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie.

1 stycznia 1923 roku otrzymał nominację na zastępcę profesora i kierownika Katedry Geometrii Wykreślnej na [[Wydział Hutniczy|Wydziale Hutniczym]] Akademii Górniczej. Obowiązki te pełnił aż do wybuchu II wojny światowej.

Po wojnie wyjechał do Jeleniej Góry i tam rozwinął ożywioną działalność społeczną.

== Źródła do biogramu ==
====Książki====
* Księga wychowanków i wychowawców Akademii Górniczej w Krakowie (1919-1949). Oprac. J. Sulima-Samujłło. Kraków 1979, s. 53
* Słownik biograficzny matematyków polskich. Red. S. Domoradzki, Z. Pawlikowska-Brożek, D. Węglowska. Tarnobrzeg 2003, s. 65
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104
* Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964). Red. nacz. M. Odlanicki-Poczobutt. Kraków 1965, s. 77-78, [foto] ( Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie ; nr 41, z. spec. 4)

====Artykuły====
* Bolewski A.: Mobilizacja sił naukowych i organizacyjnych przy powstawaniu oraz inauguracji Akademii Górniczej w Krakowie : z kart historii. ''Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH'' 1994, nr 5, s. 5-6

{{DEFAULTSORT:Górka, Stefan }}
[[Category:Biogramy]]

Wojciech Kazimierz Górecki

2023-02-21T07:32:15Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górecki
|given-name=Wojciech Kazimierz
|honorific-prefix=Prof. dr hab. inż.
|image=Wojciech_Gorecki.jpg
|birth_date=27 lipca 1942
|birth_place=Bicz
|fields=geologia, górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, geologia naftowa, geotermia, odnawialne źródła energii, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
|faculty=Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
|awards=Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi
|honorAGH=Profesor Honorowy AGH
|name=Wojciech Kazimierz Górecki
|image_size=12185
}}
Prof. dr hab. inż. '''Wojciech Kazimierz Górecki''' (1942–)

Dyscyplina/specjalności: geologia, górnictwo i geologia inżynierska, inżynieria i ochrona środowiska, geologia naftowa, geotermia, odnawialne źródła energii, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka

== Nota biograficzna ==

Urodził się 27 lipca 1942 roku w Biczu koło Konina.

W 1968 roku ukończył Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy AGH.

W 1969 roku rozpoczął pracę asystenta w Zakładzie Poszukiwań Naftowych i Interpretacji Zdjęć Geofizycznych Instytutu Geofizyki Stosowanej i Poszukiwań Naftowych [[Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy|Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego]] AGH.

W 1974 roku na podstawie pracy "Rozwój litofacjalny i analiza paleostrukturalna utworów spągowych cechsztynu na obszarze wyniesienia Łeby oraz ich znaczenie dla poszukiwań złóż ropy i gazu", napisanej pod kierunkiem profesora Romana Neya, uzyskał stopień doktora.

W 1979 roku na podstawie rozprawy "Znaczenie podcechsztyńskiej powierzchni niezgodności dla akumulacji złóż węglowodorów w synklinorium pomorskim" uzyskał stopień doktora habilitowanego.

Od 1993 roku był kierownikiem Zakładu Surowców Energetycznych.

W 1998 roku otrzymał tytuł profesora.

Przez cały okres kariery zawodowej współpracuje z przedsiębiorstwem Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo i jest przewodniczącym zespołu doradców w PGNiG.

Jego zainteresowania naukowe są związane z geologicznymi i geofizycznymi kryteriami poszukiwań złóż ropy naftowej i gazu ziemnego. Do jego najważniejszych osiągnięć badawczych należy m.in. rozwinięcie metod geochemii powierzchniowej dla poszukiwań złóż węglowodorów. Od 1980 roku zajmuje się problematyką przemysłowego wykorzystania wód geotermalnych jako źródła energii czystej ekologicznie. W kręgu jego zainteresowań zawodowych są także problemy związane z zanieczyszczeniami substancjami ropopochodnymi w procesie poszukiwania, rozpoznawania i eksploatacji złóż węglowodorów.

Autor ponad 230 publikacji. Wykonał kilkadziesiąt ekspertyz dotyczących oceny potencjalnych basenów naftowych i opłacalności eksploatacyjnej złóż.

Promotor 13 doktoratów.

W latach 1985-1990 pełnił funkcję sekretarza Rady Programowej Przedsiębiorstwa Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo.

W latach 1994-2001 był przewodniczącym Zespołu Doradców w Polskim Górnictwie Naftowym i Gazownictwie S.A.

W latach 2001-2005 był członkiem Rady Nadzorczej w PGNiG S.A. i w PGNiG S.A.- Przesył Sp. z o.o.

Od 2008 roku był członkiem Rady Nadzorczej Geofizyki Toruń.

W latach 1995-1997 był doradcą Ministra ds. surowców energetycznych w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Był też doradcą wielu światowych firm naftowych. W latach 2006-2007 był doradcą Premiera RP, a od 2008 roku doradcą Wicepremiera i Ministra Gospodarki.

W 2008 roku zainicjował powstanie Małopolskiego Centrum Odnawialnych Źródeł i Poszanowania Energii w Miękini.

Od 2004 roku jest przewodniczącym Rady Fundacji PGNiG S.A. im. Ignacego Łukasiewicza.

Szczególnie ważną rolę w jego życiu odgrywa Towarzystwo Geosynoptyków "GEOS", którego był animatorem i pomysłodawcą.

Członek Komitetu Narodowego ds. Współpracy z Międzynarodowym Kontynentalnym Programem Głębokich Wierceń Polskiej Akademii Nauk.

W 1998 roku otrzymał doktorat honoris causa Azerbejdżańskiego Uniwersytetu Technicznego w Baku.

4 czerwca 2012 roku podczas ceremonii otwarcia 74. Konferencji i Wystawy Europejskiej Asocjacji Naukowców z Dziedziny Nauk o Ziemi i Inżynierów – EAGE w Kopenhadze otrzymał prestiżową nagrodę Alfreda Wegenera.

29 stycznia 2020 roku Senat AGH nadał prof. Wojciechowi Góreckiemu tytuł Profesora Honorowego AGH.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]], [[Srebrny Krzyż Zasługi]], [[Złoty Krzyż Zasługi]], zwycięzca konkursu „Nobel dla Polaka”, Zasłużony dla Polskiej Geologii, Medal im. Karola Bohdanowicza, Nagroda Alfreda Wegenera, Generalny Dyrektor Górniczy I stopnia, wielokrotnie Nagroda Rektora AGH

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gorecki-wojciech-002191

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* Kronika i spis absolwentów Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica 1919-1979. T. 1. Pion górniczy. Kraków 1979, s. 204
* [Skład Osobowy AGH … 1969/70]. Kraków 1970, s. 56
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]

==== Artykuły ====

* Kolczyńska I.: Profesor Wojciech Górecki honorowym profesorem naszej uczelni. ''Biuletyn AGH'' 2022, nr 166, s. 27, [foto]
* Laureaci Medalu im. Karola Bohdanowicza. ''Polish Journal of Mineral Resources'' 2011, vol. 13, s. 146-152, 171, 173, [foto]
* Nowi członkowie Rady Geologicznej : dr hab. inż. Wojciech Górecki. ''Przegląd Geologiczny'' 1998, T. 46, nr 9, s. 798, [foto]

==== Inne ====

* Nagroda Wegenera dla profesora Wojciecha Góreckiego [online] [przeglądany 13.10.2021]. Dostępny w: http://www.biuletyn.agh.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=952:12&catid=101:sierpiewrzesie-2012-nr-5657
* Prof. Wojciech Górecki Profesorem Honorowym AGH [online] [przeglądany 18.12.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/aktualnosci/info/article/prof-wojciech-gorecki-profesorem-honorowym-agh/
* Uroczystość nadania tytułu Profesora Honorowego AGH prof. Wojciechowi Góreckiemu [online] [przeglądany 15.12.2021]. Dostępny w: https://www.agh.edu.pl/wydarzenia/info/article/uroczystosc-nadania-tytulu-profesora-honorowego-agh-prof-wojciechowi-goreckiemu/

{{DEFAULTSORT:Górecki, Wojciech Kazimierz}}
[[Category:Biogramy]]

'''''stan na dzień 21.02.2023'''''

Roman Górecki

2023-02-21T07:22:31Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górecki
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Roman Gorecki.jpg
|birth_date=24 stycznia 1936
|birth_place=Kielce
|death_date=26 października 2021
|fields=automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Roman Górecki''' (1936-2021)

Dyscyplina/specjalności: automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 24 stycznia 1936 roku w Kielcach. Zmarł 26 października 2021 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W latach 1953-1959 studiował na Politechnice Krakowskiej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika. W latach 1959-1962 studiował na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH i uzyskał tam dyplom magistra inżyniera elektryka o specjalności automatyka przemysłowa.

Od 1 listopada 1962 roku zawodowo związany z AGH. Początkowo pracował w Katedrze Automatyki i Elektroniki Przemysłowej [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]].

W 1969 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską "Sterowanie czasowo-optymalne układu rzeczywistego". W roku akademickim 1972/1973 był na stypendium naukowym w Katedrze Automatyki Politechniki Federalnej w Zurychu w Szwajcarii.

W 1978 roku na podstawie pracy "Regulacja optymalna poprzez zmianę struktury w aspekcie realizacji praktycznej" uzyskał stopień doktora habilitowanego i w roku następnym został powołany na stanowisko docenta.

W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

W latach 1974-1981 kierował Zakładem Automatyki Przemysłowej i Konstrukcji Prototypów, następnie w latach 1981-1991 Zakładem Systemów Automatyki.

W latach 1992-2006 roku kierował Laboratorium Automatyki, Robotyki i Systemów Fotowoltaicznych.

Jego główne zainteresowania naukowe skupiały się na adaptacji osiągnięć teoretycznych do zastosowań praktycznych.

Autor około 30 publikacji, 4 patentów.

Promotor 2 doktoratów.

Członek Naczelnej Organizacji Technicznej, PAP, KAPA, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, Nagrody Rektora AGH - 14 krotnie

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gorecki-roman-004328

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1973/74]. Kraków 1975, s. 91
* Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 62, [foto]
* Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 56, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]

==== Inne ====

* Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 3.11.2022]. Dostępny w: https://zck-krakow.pl/locator

{{DEFAULTSORT:Górecki, Roman}}

[[Category:Biogramy]]

Roman Górecki

2023-02-21T07:21:04Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górecki
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Roman Gorecki.jpg
|birth_date=24 stycznia 1936
|birth_place=Kielce
|death_date=26 października 2021
|fields=automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Roman Górecki''' (1936-2021)

Dyscyplina/specjalności: automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 24 stycznia 1936 roku w Kielcach. Zmarł 26 października 2021 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W latach 1953-1959 studiował na Politechnice Krakowskiej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika. W latach 1959-1962 studiował na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH i uzyskał tam dyplom magistra inżyniera elektryka o specjalności automatyka przemysłowa.

Od 1 listopada 1962 roku zawodowo związany z AGH. Początkowo pracował w Katedrze Automatyki i Elektroniki Przemysłowej [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]].

W 1969 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską "Sterowanie czasowo-optymalne układu rzeczywistego". W roku akademickim 1972/1973 był na stypendium naukowym w Katedrze Automatyki Politechniki Federalnej w Zurychu w Szwajcarii.

W 1978 roku na podstawie pracy "Regulacja optymalna poprzez zmianę struktury w aspekcie realizacji praktycznej" uzyskał stopień doktora habilitowanego i w roku następnym został powołany na stanowisko docenta.

W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

W latach 1974-1981 kierował Zakładem Automatyki Przemysłowej i Konstrukcji Prototypów, następnie w latach 1981-1991 Zakładem Systemów Automatyki.

W latach 1992-2006 roku kierował Laboratorium Automatyki, Robotyki i Systemów Fotowoltaicznych.

Jego główne zainteresowania naukowe skupiały się na adaptacji osiągnięć teoretycznych do zastosowań praktycznych.

Autor około 30 publikacji, 4 patentów.

Promotor 2 doktoratów.

Współpracował z licznymi zakładami przemysłowymi.

Członek Naczelnej Organizacji Technicznej, PAP, KAPA, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, Nagrody Rektora AGH - 14 krotnie

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gorecki-roman-004328

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1973/74]. Kraków 1975, s. 91
* Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 62, [foto]
* Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 56, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]

==== Inne ====

* Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 3.11.2022]. Dostępny w: https://zck-krakow.pl/locator

{{DEFAULTSORT:Górecki, Roman}}

[[Category:Biogramy]]

Roman Górecki

2023-02-21T07:00:07Z

Ludwika.Muller:

{{Infobox scientist
|family-name=Górecki
|given-name=Roman
|honorific-prefix=Dr hab. inż., prof. AGH
|image=Roman Gorecki.jpg
|birth_date=24 stycznia 1936
|birth_place=Kielce
|death_date=26 października 2021
|fields=automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych
|faculty=Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
|awards=Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej
}}
Dr hab. inż., prof. AGH '''Roman Górecki''' (1936-2021)

Dyscyplina/specjalności: automatyka i robotyka, adaptacja osiągnięć teoretycznych do zadań praktycznych

== Nota biograficzna ==

Urodził się 24 stycznia 1936 roku w Kielcach. Zmarł 26 października 2021 roku. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W latach 1953-1959 studiował na Politechnice Krakowskiej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera mechanika. W latach 1959-1962 studiował na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH i uzyskał tam dyplom magistra inżyniera elektryka o specjalności automatyka przemysłowa.

Od 1 listopada 1962 roku zawodowo związany z AGH. Początkowo pracował w Katedrze Automatyki i Elektroniki Przemysłowej [[Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej|Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej]].

W 1969 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską "Sterowanie czasowo-optymalne układu rzeczywistego". W roku akademickim 1972/1973 był na stypendium naukowym w Katedrze Automatyki Politechniki Federalnej w Zurychu w Szwajcarii.

W 1978 roku na podstawie pracy "Regulacja optymalna poprzez zmianę struktury w aspekcie realizacji praktycznej" uzyskał stopień doktora habilitowanego i w roku następnym został powołany na stanowisko docenta.

W 1992 roku został profesorem nadzwyczajnym AGH.

W latach 1974-1992 kierował Zakładem Automatyki Przemysłowej i Konstrukcji Prototypów, po zmianie nazwy w 1975 roku w [[Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki|Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki]].

W latach 1992-2006 roku kierował Laboratorium Automatyki, Robotyki i Systemów Fotowoltaicznych.

Jego główne zainteresowania naukowe skupiały się na adaptacji osiągnięć teoretycznych do zastosowań praktycznych.

Autor około 30 publikacji, 4 patentów.

Promotor 2 doktoratów.

Współpracował z licznymi zakładami.

Członek Naczelnej Organizacji Technicznej, PAP, KAPA, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

==== Odznaczenia i nagrody ====

[[Złoty Krzyż Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]], Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, Nagrody Rektora AGH - 14 krotnie

==== Bibliografia publikacji ====

https://badap.agh.edu.pl/autor/gorecki-roman-004328

== Źródła do biogramu ==

==== Książki ====

* [Skład Osobowy Akademii Górniczo-Hutniczej … 1973/74]. Kraków 1975, s. 91
* Who is who absolwentów Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki [AGH] : [w 45 lecie Wydziału 1952-1997]. Kraków 1999, s. 62, [foto]
* Who is who? elitarnego Wydziału Elektrycznego AGH. Red. J. Czajkowski, Z. K. Witek. Kraków 2002, s. 56, [foto]
* Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. [Oprac.] zespół aut. K. Pikoń (red. naczelny), A. Sokołowska (dyrektor projektu), K. Pikoń. Gliwice 2004, s. 104, [foto]

==== Inne ====

* Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Internetowy Lokalizator Grobów [online] [przeglądany 3.11.2022]. Dostępny w: https://zck-krakow.pl/locator

{{DEFAULTSORT:Górecki, Roman}}

[[Category:Biogramy]]